คติธรรมโดยหลวงปู่เทสก์ เทสกฺรํสี วัดหินหมากแป้ง อ.ศรีเชียงใหม่ จ.หนองคาย

เมื่อหลายวันก่อน ได้รับซองพัสดุจากพี่นุช (คุณนายดอกเตอร์) ภายในมีหนังสือ ๒ เล่ม เล่มหนึ่งคือ "มหัศจรรย์แห่ง KM เบาหวาน" โดย ดร.ยุวนุช ทินนะลักษณ์ และอีกเล่มคือหนังสือ "ผลไม้ในสวนธรรม" พิมพ์ครั้งที่ ๖

หนังสือเล่มหลังนี้เป็นหนังสือที่"รวบรวมเอาคติธรรมและอุบายภาวนาของครูอาจารย์หลายท่าน" *** ดิฉันเพิ่งได้โอกาสมานั่งอ่านจริงๆ จังๆ วันนี้ และประทับใจในคติธรรมคำสอนของหลวงปู่หลวงตาหลายๆ ท่านด้วยกัน แต่จะนำคติธรรมโดยหลวงปู่เทสก์ เทสกฺรํสี วัดหินหมากแป้ง อ.ศรีเชียงใหม่ จ.หนองคาย บทหนึ่งที่กล่าวไว้ถึงเรื่องทุกข์ไว้เป็นอย่างดีมาฝากกันดังนี้

ตามกระแสพระธรรมเทศนาของพระสัมมนาสัมพุทธเจ้า ว่าทุกข์เป็นของไม่ควรละ

แต่เป็นของควรต่อสู้

ความทะยานอยากได้สุข หรือไม่อยากให้มีทุกข์ต่างหาก

เป็นของควรละ

ผู้ที่จะพ้นจากทุกข์ได้ในโลกนี้ ก็ล้วนแล้วแต่ยกทุกข์ขึ้นมาเป็นเหตุทั้งนั้น

ดิฉันมาพิจารณาโดยละเอียดก็เห็นจริงตามที่ท่านว่า เพราะเมื่อใดก็ตามที่ผ่านทุกข์ใดทุกข์หนึ่งไปได้ มักจะได้เรียนรู้ ได้ปัญญา ได้ยกระดับจิตทุกทีไป  ดังนั้นหากไม่มีทุกข์เป็นเหตุ ก็จะไม่ได้เรียน(ทางลัด)รู้ ผ่านการปฏิบัติหรือประสบการณ์นั้นๆ  หลวงปู่เทสก์ท่านสอนไว้อย่างแยบคายด้วยว่า สิ่งที่ควรละนั้นคือความอยากเป็นสุข หรืออยากไม่มีทุกข์ต่างหาก

แต่จากประสบการณ์ของตัวเองพบว่า..ในการเรียนรู้ ยกระดับจิตผ่านทุกข์นั้น จะต้องมีสติในการกำกับไม่ให้เป็นไปกับทุกข์ มิเช่นนั้นแล้ว จิตใจมักจะจมอยู่กับทุกข์ เป็นไปกับทุกข์ ไม่ได้เรียนรู้ เจริญปัญญา จากทุกข์นั้นๆ เช่น หากเราต้องสูญเสียอะไรบางอย่างไป ถ้าไ่ม่มีสติ ก็จะระงับอารมณ์เสียดาย อาวรณ์ไม่ได้ แต่ถ้ามีสติ ก็จะเห็นว่า ไม่มีใครเป็นเจ้าของอะไรได้ยั่งยืน เป็นต้น

ขอขอบคุณพี่นุช (คุณนายดอกเตอร์) ที่ส่งหนังสือมาให้เป็นธรรมทานต่อยอดปัญญาให้ดิฉันค่ะ ^ ^


***คัดลอกจากคำนำในหนังสือ"ผลไม้ในสวนธรรม"