ลูก.ในสายตา.ของคนเป็นพ่อ

วันนี้..ได้นั่งคิด ทบทวน ชีวิต และหน้าที่ของความเป็นพ่อ..
ก็เกิดความรู้สึก.หลากหลาย
ในมุมมองของความเป็นพ่อ..ลูก ก็คือลูก ที่พ่อต้องคอยดูแลเอาใจใส่ อย่างสุดฤทธิ์สุดเดช
ในความไว้เนื้อ เชื่อใจ ที่เป็นพื้นฐานอยู่แล้ว ก็ทำให้เรา เชื่อมั่นในภาพที่เรามอง เชื่อในสิ่งที่ลูกพูด?
ผม..ก็คนหนึ่งละ.ที่เป็นพ่อ แบบนี้.
ลูกผม ตั้งแต่เรียน ระดับอนุบาล จนถึงบัดนี้ ป.6 แล้ว
ทำให้ผม เชื่อมั่นตลอด ว่า เรามองลูก ชัดเจนในทุกด้าน…
เห็นลูก..มีผลการเรียนดี.เราก็วางใจ
มีปัญหา อะไร ก็จะคอยถามไถ่ และแก้ไขให้..ตลอด
แต่..
พอ เรียนถึงระดับ ป.5
สิ่งที่ผม.ไม่เคย คิด หรือไม่เคยเป็นห่วง กลับกลายเป็น ผมต้องเจอกับ..สถานการณ์ เหล่านั้น
เพราะความวางใจ…
ทำให้ผมไม่ห่วงเรื่อง..ผลของการเรียนที่ออกมา.
แต่เมื่อผลสอบของ ระดับ ป.5 ออกมา ผมแทบช๊อก ครับ..
จากระดับคะแนน ที่ไม่เคย เกินอันดับ 10 กลับกลายเป็น อันดับ 18
ผมก็ยังเชื่อว่า..ลูกน่าต้องได้คะแนนดีกว่านี้ เพราะเชื่อในความขยัน ความกระตือรือร้น ของลูก
แต่..เมื่อเช็คกับคุณครู..
สิ่งที่ผมมองลูก ก็ใช่อยู่..แต่สิ่งที่ผมไม่เห็น ก็คือ พฤติกรรมของลูก ในการรวมกลุ่ม..ที่ทำให้สะสม ตัวปัจจัยแห่งการขาดความรับผิดชอบ มากเรื่อยๆ จน “งาน” ไม่ได้ส่งครูเลย..
ผมก็ยอมรับครับ..ว่าผมวางใจไป
ก็ตกลงกับลูกว่า..เราต้องเริ่มต้นใหม่..
โอเค..
พอเริ่มป.6 เทอม1 ก็ดูท่าว่าจะดีขึ้น เพราะเราเช็คงานสม่ำเสมอ ผลสอบปลายเทอม ก็น่าจะดีขึ้น
แต่ปรากฏว่า..สิ้นเทอมหนึ่ง กลับยังมีผลการเรียน แย่เหมือนเดิม
ก็ได้ตรวจสอบ.กลับไปดู พบว่า..ลูกเรายังคงมีพฤติกรรม เหมือนเดิม…
ทำให้ผม และภรรยา เครียดมากเลยครับ..
แต่..เราก็สัญญา กับลูกว่า..เราทั้งหมดจะเริ่มต้น กันใหม่ในเทอมสอง ครับ..
ก็..อยากระบาย..นะครับ..
เผื่อมีพี่น้อง ผองเรา ชาว gotoknow มีคำแนะนำ ผมยินดี ครับ…
ขอบคุณ.ล่วงหน้านะครับ