ใครถูกบอกให้ทำ HA ก็แทบจะเป็นบ้าเป็นหลัง และเป็นไก่ตาแตกเมื่อผู้สั่งบอกไฟเขียว...ให้ผู้ประสานลุยไปเลย...

แต่ก่อนใครถูกบอกให้ทำ HA ก็แทบจะเป็นบ้าเป็นหลัง   และเป็นไก่ตาแตกเมื่อผู้สั่งบอกไฟเขียว...ให้ผู้ประสานลุยไปเลย...

เป็นผู้ประสานงานไม่มีอำนาจสั่งการนั่นเป็นสิ่งที่ดีที่ทำให้ต้องใช้เทคนิคต่างๆ  วางระบบ  วางแผน และเพียรพยายามเอาผลงานที่เขาทำกันอยู่แล้วมาผูกเป็นเรื่องตอบให้คนอ่านเค้าอ่านรู้เรื่องและเห็นจริงตาม ว่าเราทำได้คุณภาพจริงๆ....น่าไว้ใจ(ตามแบบประเมิน)....จนผ่านการรับรองคุณภาพ...เก่งไหม๊....(ทำไปประสาลูกทุ่ง) 

ทำมาได้จนสำเร็จ....  เรื่องถึงบางอ้อ....เมื่อมาตีโจทย์คำว่า “คุณภาพ” แตก.....กว่าจะตีโจทย์แตกก็อ่านแล้วอ่านอีก...ทั้ง HA ของ พรพ.  ทั้งหนังสือคุณภาพทั้งหลาย  ทั้งเรื่องพัฒนาองค์กร  คุณภาพเอกชนก็มี  เรื่องของคน  ปัญหาคน  งาน  ปัญหางาน....สารพัด.... 

 

โจทย์แตกที่ว่าคือ....การประกันคุณภาพของเรานั้น...เป็นเรื่องที่เราทำเอง  ที่บ้านเราเอง  เพื่อบอกใครๆว่าทีมเราให้บริการผู้ป่วยที่ได้รับความปลอดภัยอย่างไร...จากปากของเรา.....

ถ้าเราไม่แน่จริง...  ยังไม่พร้อมก็ไม่ควรประกัน   ทำแค่ “แนวทางการทำงาน”ก่อนก็พอ  ไม่งั้นคนที่ทำงานด้วยจะตายเอา(ถ้าเขายังไม่พร้อม)  การเตรียมคนจึงป็นสิ่งสำคัญ...แต่หากเป็นมาตรฐานทางวิชาชีพน่ะ...ประกันไปเลยค่ะ  ให้บรรดาผู้ที่ชอบออกนอกลู่นอกทางหวนกลับมาปฏิบัติตามมาตรฐานซะบ้าง     

กลุ่มงานทั้งหลายที่หน่วยงานมีขึ้นมานั้นต้องตอบโจทย์ขององค์กรได้ว่า...สอดคล้องกับเป้าหมายใดขององค์กร.... 

เอาละซี...ตอนทำคุณภาพใหม่ๆนั้นเป้าหมายก็ไม่มี....เอาที่ไหนมาล่ะ....ไม่มีให้เห็นเป็นลายลักษณ์อักษร  

ในตอนนั้น(สำหรับฉัน)..กางตำราเลย...(เชื่อมั่นว่าคุณภาพของวิชาชีพเรา..มันหนีไม่พ้นวิชาการที่ทันสมัยหรอก) ฉันก็เลยอ่านๆๆๆ...แล้วพูดคุยกันในทีมว่าตกลงประมาณนี้ก่อนไหม....นั่นคืออดีต....อดีตที่ทำเป้าหมายองค์กรตามหลังกิจกรรม.... 

แล้วก็พบอมตะของแนวคิดทางคุณภาพงาน...คือการถามตัวเราเอง   ว่างานเราคืออะไร(กิจกรรมที่ทำบวกกับเป้าหมาย)  ทำอย่างไรให้งานของเรามีคุณภาพอย่างเป็นรูปธรรม   เราเทียบคียงกับที่อื่นๆที่ศักยภาพพอๆกับเราแล้วเป็นอย่างไร....และหากจะยกระดับ(ที่ติดออกโม้)สักหน่อยก็คงมองว่า งานของเราเมื่อเทียบกับอินเตอร์แล้วเป็นอย่างไร.... 

สุดท้ายมันก็อยู่ที่ว่า  ตัวเราจะตั้งเป้า   เฝ้าฝันไปไกลขนาดไหน...แต่อย่าลืมว่าไม่ฝันไปคนเดียวและไม่ฝันลมๆแล้งๆ.....มันก็เท่านั้น  และจากนี้ไปจะเริ่มอีกครั้ง   ด้วยการนำการเรียนรู้จากอดีต....สู่อนาคต.....

กลุ่มงานที่มีมากมายราวดอกเห็ด... ขาดการจัดวางให้ออกมาแสดงภาพรวมที่สวยงาม  จะได้ถูกนำมาบูรณาการ  ปรับแต่ง ให้เป็นภาพชัดเจนสวยงามขึ้นในไม่ช้านี้ 

งานบ้านเรามีคุณภาพเดียว...นั่นคือ คุณภาพการให้บริการวิสัญญีแก่ผู้ป่วยค่ะ