วันพุธที่ผ่านมา (วันที่ 10 ตุลา ) ผู้เขียนได้เข้าอบรม เกี่ยวกับผู้นำการออกกำลังกายเพื่อ สุขภาพ ...อาจารย์ที่มาสอนก็เก่งมาก เป็นวิทยากรจากสถาบันฝึกอบรมผู้นำแอโรบิค จังหวัดเชียงใหม่ ...เป็นคนที่ดูมีสุขภาพดี ทั้งกายและจิต อายุประมาณ50 กว่า ๆ แต่แก ดูยังไงก็เหมือน 30 กว่าไม่เกิน 35 ดูดีมาก (กฎข้อที่ 1 ว่าด้วยเรื่องของการใช้ ตนเอง เป็น Model ) ไงละคะ ...
การสอน การสอดแทรกมุข ลงไปเนื้อหาถือว่าทำได้ดีทีเดียว .. ที่ผู้เขียนคิดว่าอาจารย์ท่านนี้เก่งเพราะนำเอาการฝึกปฏิบัติด้านการออกกำลังกาย ควบคู่ไปกับการฝึกสมาธิ ..ทำได้อย่างลงตัว ไม่ขัดเขินด้วย ..เป็นยังไงล่ะคะ เยี่ยมไหม..
มีคำหนึ่งซึ่งอาจารย์พูดออกมา แล้วมาสะกิดสะเกา หัวใจ “จะล้างจาน ลงล้างจาน เพื่อล้างจาน” คำเตือนสติ ว่าให้อยู่กับปัจจุบัน เรียบง่าย แต่ลึกซึ้ง ย้อนนึกไปถึงตัวเองเมื่ออาทิตย์ที่แล้ว ..ช่วงวันหยุดลากพักผ่อนมาอยู่ที่บ้าน ..
ไปล้างจานก็ทำแก้วแตก ไป 1 ใบ จานแตกไป 2 ไปชงกาแฟ หยิบแก้วน้ำเดือด ๆ ออกจาก เตาไมโครเวฟ ก็ทำแก้วหล่น น้ำร้อนหกลวกขาตัวเอง ...กาแฟก็อด ...แก้วกาแฟอันโปรดก็แตก ... ยังต้องมาปฐมพยาบาลให้ขาตัวเอง ไม่ให้ burn จากการถูกน้ำร้อนลวก ถูห้องครัว เดินชนประตูกระจกบ้างละ เดินชนชอบโต๊ะ ขอบเก้าอี้ หัวชนขอบเตียงมั่ง ..โอ๊ย มีแต่เรื่อง upset
ที่ไม่น่าเชื่อคือ อีกวันถัดมา ไม่ได้ทำแก้วหล่น แต่ทำขวดกาแฟหล่น ใส่แก้วที่มีน้ำร้อนอยู่เต็ม ผลคือ โถกาแฟ ...แก้วกาแฟ .. แตกเกลื่อน ขาอีกข้างโดนน้ำร้อนลวกอีก ..อารามตกใจ ทำมือปัดโถน้ำตาล หล่นใส่หลังเท้าตัวเอง ...โอ๊ย ...น้ำตาไหลพราก ...ทั้งเจ็บ ทั้งร้อน ทั้งเคืองตัวเอง ...นี่ถ้ามีสติอยู่กับสิ่งที่ทำอยู่สักนิด ..คงไม่เป็นอย่างนี้แน่ ... มาย้อนนึกถึงเมื่อเหตุการณ์มันผ่านไปแล้ว ..คำอธิบายมันก็ปรากฏชัดค่ะ ..สติไม่อยู่กับปัจจุบัน ...ทำไปเรื่อย ปล่อยให้ร่ายกายเคลื่อนไหว ทำอะไรไปตามสัญชาติญาณ ส่วนใจก็ลอยไปไหนต่อไหน ..ก็ไม่น่าแปลกใจว่าทำไม อุบัติเหตุ มันถึงได้วนเวียนเกิดขึ้นรอบตัวเราบ่อย ๆ ดีไม่ได้เกิดตอนขับรถ หรือทำกิจกรรมอะไรที่อันตรายกับคนอื่น
ต่อนี้ไปคงต้องได้ท่องคาถากันอุบัติเหตุให้กับตัวเอง บ่อย ๆ มั่งแล้วค่ะ “จะชงกาแฟ จงชงกาแฟ เพื่อชงกาแฟ” เอิ้ก ๆๆๆ
ขอให้ มีสติอยู่กับปัจจุบันนะคะ จะได้ไม่ทุกข์ถนัด เหมือนยาย Coffee_mania
นี่ถ้าทั้งหมดเป็นความจริง ต่อไปก็พ่วง
จะชงกาแฟ จงชงกาแฟ เพื่อจงกาแฟ เก็บแก้วแตก ทำแผล ดื่มกาแฟ
สวัสดีครับ คุณกุ้งโก๊ะกว่าที่ผมคิด อิๆๆ .. เคยเห็นหลายท่านฝึกสมาธิ ฝึกโยคะแล้วสุขภาพดี หน้าตาอิ่มเอิบสดใส ดูไม่แก่อย่างที่คุณกุ้งว่าจริงๆ ก็น่าสนใจอยู่ เรื่องสติสตังค์ค่อยๆ ปฏิบัติไป เรามันนักอ่าน ไม่ใช่นักปฏิบัติ …
แวะมาเยี่ยมครับ
ผมก็หลงโน่นลืมนี่บ่อยครับ หาปลอกแว่นมาสองวันแล้วไม่เจอ ภรรยาเพิ่งเจอวันนี้ก็อยู่ที่เก้าอี้ที่นั่งดูโทรทัศน์ทุกวันนั่นแหละ สงสัยอาการอัลไซเมอร์ซะแล้ว วันก่อนหาแว่นสายตาเกือบอาทิตย์ทั้งๆที่มันอยู่ที่เดิมเห็นแล้วนึกว่าไม่ใช่ของเรา เพี้ยนซะแล่ว..อิอิ
คุณ
. สุดทางบูรพา
เป็นวิธีคุมสติ อย่างหนึ่งที่ดีเลยครับ