นับจากวันที่นั่งงงในห้องประชุมทีมเบาหวานก่อนไปดูงานที่รพ.เทพธารินทร์  มาจนวันนี้เป็นเวลาเกือบ 3 เดือนแล้ว  จำได้ว่าในวันนั้นต้องคอยแอบถามตัวเองอยู่ตลอดว่า เราจะสามารถตัดรองเท้าให้คนไข้ได้ยังไง ในเมื่อรพ.ไม่มีช่างกายอุปกรณ์ ความรู้เรื่องรองเท้าก็มีน้อยนิด แต่หลังจากกลับจากเทพธารินทร์ ความรู้สึกเหมือนเป็นอีกครั้งที่ได้พบจุดเปลี่ยนชีวิตการทำงาน  อย่างแรกคือมุมมองเรื่องรองเท้า  ได้รับรู้ว่าอะไรที่ไม่เคยทำก็ไม่ยากเกินไปที่จะเรียนรู้  ตอนแรกคิดเพียงว่าภาระงานเพิ่มขึ้น แต่ลืมที่จะคิดถึงความสนุกที่จะเพิ่มขึ้นด้วยสนุกที่จะได้คิดอยู่ตลอดเวลาเพื่อแก้ไขปัญหาร่วมกับผู้ป่วย  เพราะการแก้ปัญหาของชาวธาตุพนมไม่มีรูปแบบที่แน่นอน การพูดคุยกันก็จะมีตั้งแต่พูดกันดีๆ จนถึงการขู่เรื่องตัดขา   คุยเรื่องรองเท้ากับคนไข้มากๆ เข้า ตอนนี้มีหลายรายรวมทั้งเจ้าหน้าที่อีกหลายคน ที่เปลี่ยนจากการเรียกดิฉันว่านักกายภาพบำบัด เป็น...หมอเกิบ (เกิบ=รองเท้า)

         มีอีกอย่างที่ดิฉันต้องพยายาม(อย่างมาก)เพื่อให้การสื่อสารกับผู้ป่วยเป็นไปด้วยดี คือการเปลี่ยนจากเรียกเท้า เป็น ตีน  อาจจะดูไม่สุภาพ แต่ชาวบ้านก็ยืนยันที่จะขอให้เรียกอย่างนี้ เพราะในความรู้สึกของพวกเค้า การเรียกตีนจะเป็นเหมือนการพูดจาภาษาเดียวกันมากกว่า 

          คงต้องขอบคุณเวลาและโอกาสที่ทำให้วันนี้ได้รู้ว่าชีวิตยังมีอะไรสนุกๆ และท้าทายให้ค้นหากันอีกเยอะเลย

   
   

          พเยาว์  ปิยะไพร  นักกายภาพบำบัด