เมื่อวานนี้เพิ่งลงมาจากหมู่บ้านด้วยความอิ่มเอิบใจ ปนๆ กับความเศร้าใจกับชะตาชีวิตของหลายๆ คน
ช่วงนี้กำลังสำรวจข้อมูลของชาวบ้านแต่ละครอบครัวที่มีปัญหาเรื่องสถานะบุคคลตามกฎหมาย คือไม่มีสัญชาติไทย ว่าแต่ละคนในครอบครัวประสบปัญหาอะไรในชีวิตบ้าง จากการเป็นมนุษย์ที่ดำเนินชีวิตอยู่ในประเทศไทยโดยยังไม่มีบัตรประชาชน (หลายคนอย่างเราๆ ที่ไม่เคยเห็นความสำคัญกับบัตรประชาชน ยกเว้นเวลาไปเลือกตั้งคงคิดภาพไม่ค่อยออก)
แอบเอาคำถามของอาจารย์ภีมและอาจารย์ปัท ไปถามชาวบ้านด้วยว่า เขาคิดว่าชีวิตที่อยู่ดีมีสุขของพวกเขาเป็นอย่างไร??
แต่ประเด็นที่อิ่มเอิบใจที่อยากบันทึกวันนี้ คือความมหัศจรรย์ของการสร้างชีวิตครอบครัว เมื่อได้ไปพูดคุยกับหลายๆ ครอบครัว ได้เห็นแต่ละคนแต่ละชีวิตที่มาจากคนละทิศละทาง เมื่อมารวมกันเป็นครอบครัว มีลูกแล้ว ทั้งสองต่างหลอมรวมกัน ร่วมฝ่าฟันความทุกข์ยากมากมายที่ต้องเผชิญในชีวิต
บางคู่ดิ้นรนหนีตายมาจากแผ่นดินถิ่นเกิด ไร้ญาติไร้ที่ทำกิน ไร้สิทธิในการมีคนดูแลยามเจ็บป่วย เมื่อสามีซึ่งเป็นหัวหน้าครอบครัวต้องเจ็บป่วยเรื้อรัง ภรรยาก็ต้องกัดฟันรับจ้างรายวันหาเงินเลี้ยงดูลูกๆ ที่ยังเล็ก และหยิบยืมพาสามีไปรักษาพยาบาล
ไม่มีใครล่วงรู้อนาคตว่าการที่เราเลือกจะใช้ชีวิตกับคนๆ นี้แล้ว อนาคตต่อไปจะเป็นอย่างไร แต่เมื่อสร้างครอบครัวร่วมกันแล้วก็พร้อมเผชิญทุกสิ่งร่วมกัน
ไม่รู้จะถ่ายทอดความรู้สึกที่ได้เห็นคนสองคนที่ร่วมชีวิตกัน พร้อมลูกๆ ที่เกิดมา นั่งเรียงร้อยประวัติชีวิตและความทุกข์ยากที่กำลังร่วมเผชิญด้วยกันครอบครัวแล้วครอบครัวเล่าอย่างไร มันเป็นการรับรู้ความทุกข์ท่ามกลางความสุขของชีวิตที่แท้จริง
เลยเป็นความรู้สึกเศร้าปนกับความอบอุ่นในหัวใจ บอกไม่ถูก !!
.............. ก็เศร้าน่ะซิ
เจ้าหนูตัวน้อยไร้รัฐที่ให้บัตรประชาชนก็จะลงดอยมาวันหนึ่ง.... แล้วเรื่องราวเดิมๆ ก็จะเกิดขึ้น
ถ้าเธอจะพยายามเรียนรู้ที่จะสอนเจ้าหนูตัวน้อยให้ตระหนักในความเป็นจริงของสังคมไทย ก่อนที่เขาจะหนีออกจากหมู่บ้าน ก็คงจะดี
กำลังพยายามค่ะ อาจารย์ช่วยด้วยนะคะ