<p style="margin: 0cm 0cm 0pt; text-align: justify" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt; text-align: justify" class="MsoNormal">(เข้าห้องได้ต้องมานั่งทำใจ เพราะนึกว่าพ่อไปเสียแล้ว) </p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt; text-align: justify" class="MsoNormal"></p><p align="justify">เช้านี้ทวีสินนัดจะมากินข้าวด้วย นัดกันไว้ประมาณ6โมงเช้า ผมอาบน้ำเก็บของตั้งแต่ตี5 นอนรอไปรอมาก็หลับลึก เขาจอดรถได้ก็โทรถึงทันที เงียบไม่มีเสียงตอบ นึกว่าพ่อคงอาบน้ำ เขาขึ้นมาที่ห้องเงี่ยหูฟังก็ไม่มีเสียงคนอยู่ข้างใน โทรอีก เคาะประตูอีก เงียบ!  เอาละสิ พ่อเป็นอะไร ความคิดเริ่มกระเจิงแล้ว ทวีสินชวนคุณอุ่งมาด้วย เขาก็นั่งปรึกษากันว่าเหตุการณ์ไม่ธรรมดาเสียแล้ว อาจจะต้องขอกุญแจสำรองโรงแรมเปิดเข้าไป มัวแต่พะวักพะวนไม่ตัดสินใจทำอะไร เรื่องอาจจะสายเกินไปก็ได้ </p><p style="text-align: center" align="center">    </p><p style="text-align: center">(ถึงถ้ำมังกรคาบแก้ว  คณะก่อการดีกำลังเคาะประตูเข้าไปคารวะ)</p><p align="justify">. อีก1นาทีจะครบ40นาที ที่เขาหาทางติดต่อผมแล้วไม่เป็นผล ผมงัวเงียตื่นขึ้นมา อ้าว!นี่มันโมงเศษแล้ว ตายละสิ..รีบโทรไปหา ครั้งแรกสายไม่ว่าง โทรซ้ำคราวนี้เขารับ รีบวิ่งขึ้นมาที่ห้อง นั่งเข่าอ่อนคุยปรับใจกันเป็นชั่วโมง จึงชวนกันลงไปทานข้าว คุยกันไปมาทวีสินบอกว่ามีโปรแกรมเด็ดมาเสนอ..จะชวนพ่อไปบ้านอาจารย์วรภัทร เช็คแล้วอาจารย์อยู่บ้าน โห! รายการอย่างนี้ มีรึจะไม่ตะลึงลานไปพานพบจอมยุทธไร้กระบวนท่า รีบขนของออกจากโรงแรมขับรถขึ้นทางด่วน วกไปวนมาหลายด่วนเหมือนกันกว่าจะถึงถ้ำไร้เทียมทาน อยู่หลังห้าง Emporium สุขุมวิท24 แหล่งความเจริญสุดๆ ใจกลางกรุงเทพนี่เอง</p><p align="justify">บังเอิญว่าไกด์เป็นลูกศิษย์ก้นกุฏิเข้านอกออกในมาช้านาน เราผ่านด่านอรหันต์ทองคำด้วยการขึ้นลิฟต์ไปเคาะประตู ก๊อก ก๊อก !! คุณอ้อม คนที่รู้ใจท่านจอมยุทธมาเปิดประตูต้อนรับ พอเรานั่งแปะ ท่านก็ยิ้มร่าเข้ามากอดตามธรรมเนียมเฮฮาศาสตร์ ..เขียนมาถึงตรงนี้ผมไม่รู้จะร้อยเรียงรายละเอียดให้ครบถ้วนอย่างไร นึกออกไหมครับ คนที่ไม่ธรรมดา ทำอะไรย่อมไม่ธรรมดา เหมือนเรากำลังเข้าไปในคลังมหาสมบัติ หนังสือตำรับตำราเป็นตั้งๆอยู่ทุกซอกทุกมุม เรียกว่าเป็นการประยุกต์ใช้พื้นที่ให้ลงตัวทุกเรื่องที่ยากทำ มีมุมพระหมู่บูชา มุมออกกำลังกาย มุมนั่งคุยกัน ทำงานไปด้วย  </p><p align="justify">Kuba2  </p><p align="justify">ท่านเปิดใจ เปิดทุกห้องให้ชม นี่ห้องลูกๆ มีตุ๊กตาค่อนเตียง นี่ห้องคุณยาย ที่หลานๆแอบมาดูทีวีเวลาที่คุณพ่อห้าม นี่ห้องผม ส่วนใหญ่วันไหนที่พ่อกลับบ้าน ลูกๆจะมานอนคลุกกันทั้ง4คน ..เป็นผมๆก็นอน อาจารย์มีเรื่องเล่าสนุกๆมาบันเทิงสุขสม่ำเสมอ สรุปว่าเป็นอาคารห้องชุดที่อบอุ่นอบอวลไปด้วยความเข้าใจกันอย่างลึกซึ้ง อาจารย์เอารูปถ่ายสมัยหนุ่มหล่อเฟี๊ยวมาอวด เอารูปสมัยบวชมาให้ชม ..เกือบไม่สึกแล้วถ้าสีกาไม่ไปนิมนต์ อิอิ.. </p><p align="center">  </p><p align="center">( ฝีมือคุณพ่อ กับ ฝีมือคุณลูก )</p><p align="justify">คุณอ้อม แม่บ้านเป็นซาวเจียงใหม่เน้อเจ๊า ถ้าบอกว่าตันตราภัณฑ์หมู่เฮาต้องร้องอ๋อ คุณแม่บ้านเป็นนักอักษรศาสตร์ รับงานแปลหนังสืออยู่ที่บ้าน มีเวลาดูแลบ้าน มีอิสระในการจัดสรรเวลาและชีวิตลงตัวอย่างน่าอิจฉา มีคุณย่าคุณยายมาอยู่ด้วยช่วยให้หลานๆอุ่นอกอุ่นใจ คุณย่ากับคุณหลานสานใจรักกัน คุณลูกสาว2คนไปโรงเรียน เราชมรูปถ่ายและภาพวาดที่ติดผนังแทนการเจอตัว ฝีมือคุณลูกสาวไม่เบาทีเดียว </p><p align="center"></p><p align="center">(หลักฐานว่าได้มาคารวะจอมยุทธไร้เทียมทาน)  </p><p align="justify">ผมมีความรู้สึกว่าเหมือนกับได้ไปเยี่ยมญาติสนิท บรรยากาศเป็นกันเอง หัวเราะเฮฮาอย่างชื่นมื่น อยากรู้อยากเห็นอะไรท่านเดินไปเปิดอ้าซ่าให้ชม นี่ละหนาสไตล์จอมยุทธ เหตุผลที่มาอยู่อาคารชุด เพราะใกล้กับโรงเรียนลูกๆ ไม่ต้องดูแลเสียเวลามากเหมือนซื้อบ้านเป็นหลังๆ อยู่ในทำเลที่สะดวก ทำให้มีเวลาทำงานได้มากขึ้น อนึ่ง.ผมคิดว่าท่านทั้งสองอาจจะคุ้นชินการอยู่ลักษณะนี้ที่เมืองนอกมาแล้ว </p><p align="justify">ก่อนล่ำลา เราถ่ายภาพร่วมกันเป็นหลักฐานไว้ เอ้อ ! หาได้ลืมกอดกันไม่ แล้วเราก็บึ่งไปสนามบินสุวรรณภูมิ คุณอุ่งลากกระเป๋าเดินนำหน้าฉับๆ..ผมแวะไปติดต่อเรื่องตั๋วตามสไตล์ที่ไม่จองล่วงหน้า คุณอุ่งหันกลับมา อ้าว! ครูบาหาย มองหาไม่เห็น รีบโทรไปบอกคุณทวีสิน ครูบาหายไปไหนไม่รู้ ที่จริงผมติดต่อเปลี่ยนตั๋วอยู่ใกล้ๆนั่นเอง พอเธอหันมาเจอ..ได้หัวเราะกันครืน!! วันนี้เป็นอะไรไม่รู้สินะ จะหายตัวอยู่เรื่อย อิอิ..ทวีสินรับไม้สุดท้าย พาไปเลี้ยงอาหารที่ภัตตาคารชั้นบนสุด ได้เวลาอันควรก็เดินมาส่ง หลังจากนั้น50นาที ผมก็มานั่งเขียนเรื่องนี้ที่สวนป่าแล้วละครับ..อิอิ..  </p>