พวกเราจะเข้าไปเตรียมพื้นที่ หามาปลูกให้ อยากทำให้สถานีอนามัย เป็นที่เรียนรู้ด้านสมุนไพร กลัวลูกหลานจะลืม"

    "พวกผมใช้คำพูดไม่เป็น เวลากล่าวถึงพระเจ้าแผ่นดินกลัวผิด" นั่นเป็นคำพูดของชาวหมู่บ้านเฉลิมพระเกียรติ หมู่ที่ ๓ ต.เขาคันทรง ที่ผู้เขียนได้เข้าไปหารือเมื่อเย็นวานนี้ "ไม่เป็นไรหรอกค่ะ เรียกท่านว่า พ่อ กับแม่ก็ได้"  หมู่บ้านนี้ เป็นที่ตั้งของสถานีอนามัยของผู้เขียน มีประชากรน้อยที่สุด แค่ ๓๐๐ กว่าคน บ้านเรือนของเขานั้น ถ้าเราอยู่ในที่สูง จะเห็นอยู่กันเป็นกระจุกเล็กๆ รอบๆสถานีอนามัย ชาวบ้านเขาภูมิอก ภูมิใจนักหนา ที่มีสถานีอนามัยของพระราชินีตั้งอยู่ ที่แปลกอีกอย่าง ผู้เข้าร่วมประชุมที่นี่ มีผู้ชายมากกว่าผู้หญิง บรรยากาศเป็นกันเอง ให้เกียรติหมออนามัยมาก สงสัยเป็นผู้หญิง เขาจะทักอย่างยินดีว่า หมอลงมาเองเลยเหรอ ( โธ่ถัง หมอน่ะอยากลงจะแย่อยู่แล้ว ) ตามสไตน์ของชาวบ้านทั่วไป คือ หมอแนะนำมาเลย ให้ทำอะไร พวกผมทำได้ทั้งนั้น พอได้ฟังทำให้รู้สึกทันที ว่าสังคมชนบท ถูกกล่อมเกลา ให้เป็นผู้ว่าง่าย เชื่อข้าราชการเป็นอย่างยิ่ง ก็เป็นเหมือนดาบสองคม ถ้าผู้นำไปทางดีก็จะดีสุดๆ แต่ถ้าผู้นำไป เป็นมิจฉาทิฏฐิ ก็ลองนึกดู และอีกอย่างที่เป็นความบริสุทธิ์แห่งจิตใจชาวชนบท คือความศรัทธาง่าย ขอเพียงปักใจว่า เขามาดี(ที่จริงอาจไม่ดีก็ได้) เขาก็จะทุ่มเทใจทันที

    แต่วันนี้ ผู้เขียนมาเพราะจะนำแนวทางพระราชดำริของพ่อหลวง มาลงหมู่บ้าน สิ่งแรกที่เป็นบทเรียนคือ การให้เขาพึ่งพาความคิดตนเอง ผู้เขียนจะลองใช้ดู

    "ความจงรักภักดีของแต่ละคนไม่เหมือนกัน คนที่นี่อาจไม่เหมือนใคร ต้องคิดเอาเอง ขอเพียงเดินตามที่พ่อบอกคือ เราจะทำสิ่งนั้นเพื่อใคร ใครได้รับผลประโยชน์ และเป็นสิ่งที่ฝืนวิถีชีวิตตนเองไหม และอย่าลืมว่า ทำสิ่งที่รู้จริงว่าทำได้ด้วยตนเอง และสร้างความสามัคคีกันด้วย ถ้าเรามีคำตอบว่า สิ่งต่อไปนี้เป็นไป เพื่อประชาชนในหมู่บ้านนั่นแหละก็ทำเลย"

   ผู้ใหญ่บ้านที่นี่ เป็นทั้ง อสม.ด้วย ขยับจะพูดแล้วก็ยังไม่พูด และก็สารภาพว่า กลัวใช้คำพูดไม่ถูกนั่นแหละ แล้วที่ประชุมก็อนุญาต ให้พูดตามสบายเถอะ พ่อก็พ่อ แม่ก็แม่ ผู้เขียนคิดเองว่า ผู้ฟังก็คงรู้สึกโล่งไปด้วย ข้อเสนอของเขาก็คือ "อยากทำให้แม่ เพื่อพ่อ" โอ้ ใช้คำพูดที่ออกจะไพเราะ ทำอะไรคะ "ไม่รู้จะดีไหม คือผมเห็นที่สถานีอนามัยว่างๆ(พื้นที่๖ ไร่) พวกเราอยากทำสวนสมุนไพรให้  จะจัดแบบสวนหย่อม สวยงาม พวกเราจะเข้าไปเตรียมพื้นที่ หามาปลูกให้ อยากทำให้สถานีอนามัย เป็นที่เรียนรู้ด้านสมุนไพร กลัวลูกหลานจะลืม" ผู้เขียนได้ฟังถึงกับพูดไม่ออก ไม่นึกว่า ในขณะที่เรารู้สึกขาดแคลน แม้แต่คนจะมาทำงาน แต่ชาวบ้านเขาเฝ้าดูเราคลอด บนพื้นที่อันกว้างใหญ่ไพศาล ตามความคิดของผู้เขียน ก็สร้างความหนักใจในการดูแลมิใช่น้อย ถ้าช่วงภารโรงมีงานยุ่ง เผลอแป๊บเดียว หญ้าก็จะรกเป็นดงเสือทันที ขณะนี้ เพิ่งให้เขาลงฟักทองคลุมดินไว้ก่อน ผู้เขียนกล่าวชื่นชม และขอบคุณ เขาบอกว่า เราจะช่วยกันทำบ้านของแม่(สถานีอนามัย) ให้สวยงาม จะจัดในลักษณะสวนหย่อมเลย ก็อดถามไม่ได้ว่า จะทำกันแค่สิบกว่าคนนี้หรือ เขาบอกว่า ทั้งหมู่บ้านนี่แหละ แบ่งเป็นเขต กลุ่มไหนเอาอะไรมาปลูก ก็มาช่วยกันดูแล มาถากหญ้า มาทำค้างให้ไม้เลื้อย ส่วนคนที่มีฐานะไม่สามารถออกแรงได้ ก็โน่นเลย ทำป้าย บอกรายละเอียด อะไรก็ว่าไป ใครจะมาเก็บ มากิน ก็เอา เป็นของกลาง พวกผมทำกันได้ ผู้เขียนเลยว่า หมอมีเพื่อนทางอินเตอร์เน็ตนะ จะไปเล่าให้เขาฟัง โอกาสต่อไปอาจมีคนมาเยี่ยมนะ เขายิ้มแก้มแทบปริ กับการจะให้ชาวG2K รู้จักเขา และว่า บอกเขาด้วยนะหมอ ว่าขอเวลา ก่อน วันอาทิตย์จะเริ่มลงมือ ก็ขอบอกต่อว่า G2K รอก่อนนะคะ ให้เขาเตรียมตัวก่อน

      ที่นีมีประชากรน้อย แต่ก็ยังห่วงเรื่องธนาคารเลือด ไม่แน่ใจจะได้สักเท่าไหร่ แต่ทุกคนจะทำหน้าที่ออกไปชักชวน แล้วว่า พวกเรานี่ก็หลายขวดแล้วนะ

    ผู้เขียนได้รับประสบการณ์ อีกแบบหนึ่ง ได้เรียนรู้สังคมที่เราอยู่ ที่ต่างก็เฝ้ามองดูกันอยู่ ในขณะที่เราส่งสายตาไปหาเขา เขาก็ส่งสายตามาแลดูเราเช่นกัน แบบนี้จะเรียกว่าความเอื้ออาทรก็คงไม่ผิด

วันนี้เลยขอฝากหมู่บ้านเฉลิมพระเกียรติ หมู่ที่๓ ต.เขาคันทรง ไว้ในความดูแล แก่ทุกท่านด้วย ช่วยชี้ ช่วยแนะเขาด้วย เพื่อสร้างกำลังใจ แห่งการทำความดี ที่เขาคิดเอง ทำเอง และว่าเป็นสิ่งที่ดีที่สุดที่เขาจะทำเพื่อ"พ่อและแม่"ของแผ่นดินและของเขาด้วย ขอขอบคุณแทนพวกเขาทุกคนค่ะ