คืนวันที่ 11 ตค.นี้ จะนำทีมเลขาอีก3 ต.(เต้าเจี้ยว,ตุ๊,ติ๊ก)เข้ากรุง เพื่อไปนำเสนอผลงานชิงรางวัลกับเขาอีกปี บรรยากาศคล้ายๆเดิมแต่ความรู้สึกแตกต่างกันมาก
ปีที่แล้วเป็นครั้งแรกของทีมเราที่มีโอกาสติด1ใน4ทีมสุดท้าย ด้วยความไม่รู้ของเรา (ว่าใครทำงานนี้ดีแค่ไหนหรือใครทำอะไรไปถึงไหนยังไง ไม่รู้เลย รู้แต่เรา ไม่รู้เขา) เราก็ได้รับกำลังใจจากอาจารย์บางท่านที่ชมและให้กำลังใจเรา ทำให้เรามีความหวังและกล้าที่จะหวัง ท่ามกลางความไม่รู้เหมือนกบในกะลา สุดท้ายก็ผิดหวัง ยับเยิน ขวัญกำลังใจล่มสลายพังคลืน
โชคดีที่ทีมรักกัน รักงาน รักมวลญาติ กำลังใจค่อยๆสร้างขึ้นมาใหม่ได้ในไม่ช้า บทเรียนที่ได้รับกลับมีค่ายิ่งกว่ารางวัลที่ใฝ่ฝันจะได้ เราออกจากกะลาสู่โลกกว้าง โลกใบใหญ่มากๆ โลกอันแสนอบอุ่นสว่างไสว ไร้ขอบเขต ทีมเราได้ท่องไปในโลกกว้างใหญ่ ได้เรียนรู้ ได้เปิดหูเปิดตา ได้เก็บเกี่ยวประสบการณ์ ได้พบมวลมิตร พันธมิตร กัลยาณมิตรมากมาย
ทีมเราเลิกเดินป่า เลิกถากทางเส้นทางเดินแบบไม่รู้จุดหมาย สู่ถนนมิตรภาพ ถนนเส้นหลัก เพื่อนร่วมเดินทางคราคร่ำ มุ่งตรงสู่เป้าหมายเดียวกัน เป้าหมายที่มองเห็นอยู่ไม่ไกลเกินฝัน
ความแตกต่างที่ชัดเจนคือ ความคาดหวังของการไปประกวดครั้งนี้ คือไม่หวัง เพราะไม่น่าหวัง เพียงต้องการเล่าให้ใครต่อใครได้รับรู้ว่า 1ปีที่ผ่านมาเราไม่ได้ล้มลงนอนราบ เรายืนหยัด เราสร้างกิจกรรมหลายต่อหลายสิ่ง เราเดินหน้าเต็มพิกัด เราขยายขอบเขตครอบคลุมพื้นที่กว้างออกไป เรามีทีม มีพันธมิตรมากมาย ทุกสิ่งทุกอย่างที่เกิดขึ้นกับเราใน1ปีที่ผ่านมาคือรางวัลอันล้ำค่าสำหรับเราแล้ว
สวัสดีค่ะ !
ขอบคุณครับ
ขอบคุณสำหรับกำลังใจและความรู้สึกดีๆที่มีให้ทีมอุดรครับ เราจะนำกำลังใจที่ได้นี้ไปขับเคลื่อนฟันเฟืองกิจกรรมคุณภาพให้เต็มสูบเต็มพิกัดเลยครับ อย่าลืมเติมให้เราบ่อยๆนะ เดี๋ยวกำลังใจแห้งเหือดกลางทางแย่เลย
ขอให้สมหวังในสิ่งที่ตั้งใจไว้นะคะ..อย่าท้อแท้..เพราะทีมเบาหวานอุดร น่ารักสุดๆ..เห็นความมุ่งมั่นในแววตาของทุกคนเลยค่ะ