km ที่สุราษ
ไม่มีโอกาสได้ไป แต่มีโอกาสได้รับรู้บางส่วน เสียดายยิ่ง คณะวิจัยน่าจะลงไปยะลาบ้าง อย่างน้อยก็เป็นการแสดงว่า ยังไม่ทิ้งกัน ทางใต้โดยเฉพาะยะลา Blog ยังไม่ค่อยไดรับความนิยมมากนัก อาจจะเป็นไปได้ว่า มัวแต่หลบกระสุนปืนและระเบิดอยู่มั๊ง (ล้อเล่น) ตอนนี้โรงเรียนปิดมานานแล้ว สงสารเด็ก ปิดมากกว่าเปิด หลังจากที่นำกระบวนการจัดการความรู้ จนได้องค์ความรู้มากมาย มาพัฒนาคน พัฒนางาน และพัฒนาองค์กร โรงเรียนสามแยกบ้านเนียง ก็เป็นที่รู้จักกันแพร่หลาย ในกิจกรมมการนวดฝ่าเท้า สามารถพัฒนากลุ่มเป้าหมายจนกระทั่งขยายไปสู่ชุมชน มีความรู้ มีทักษะ ในการนวดฝ่าเท้าสามารถปฏิบัติการนวดได้จริงๆ หากมีโอกาสอยากจะให้ท่านทั้งหลายลงไปสัมผัสกับบรรยากาศจริงๆ ยินดีต้อนรับครับ
ได้อ่านแล้ว เสียดายจังที่อรุณไม่ได้ไปร่วมงานในครั้งนี้ด้วย การเดินทางทั้งไปและกลับสนุกสนานมาก แม้ไม่ได้ไปร่วมงานที่สุราษฏร์ ฯ แต่งาน KM ที่โรงเรียนอย่าหวังว่าจะรอด ฮิ ฮิ ฮิ ….
สวัสดีครับ...
น่าชื่นชมในศักยภาพมาก..
ผมเองต้องนวดฝ่าเท้าบำบัดร่างกายตนเองอย่างน้อยเดือนละ 1 ครั้ง...
และขอให้บล็อกในระยะคึกคักและมีเครือข่ายที่กว้างไกลในเร็ววันนี้นะครับ
ตัองหมั่นเขียนเป็นประจำเหมือยทำอาหารขายละค่ะ เพราะลูกค้ามาคอยกิน (อ่าน) แล้วไม่มีให้อ่านก็จะค่อยๆทะยอยหายไป
ไม่ได้เข้าร่วมประชุมที่สุราษฎร์เหมือนกันแหละค่ะ เสียดาย
ความจริงแล้ว สามแยกบ้านเนียงมีอะไรที่จะเล่ามาก และน่าสนใจทีเดียว จำได้ไหมคะว่าที่สงขลา ได้รับความสนใจจากผู้ฟังมากทีเดียว