สัตว์เลี้ยงที่เป็นมากกว่าสิ่งที่คุณรู้จัก

Moo-Yong  

 

หมูหยอง เป็นชื่อของหมาพุดเดิ้ลประเภทมีหาง ตาบอดข้างซ้าย เพศชาย อายุราว 8-9 ปี ที่เราไม่ได้เลี้ยงตั้งแต่เกิด ได้มาตอนอายุประมาณ 2-3 ปีแล้ว ครั้งแรกที่ได้มา หมูหยองไม่ได้ให้ความไว้วางใจเราเลย...ต้องวิ่งไล่จับกันอยู่เรื่อย พอเวลาผ่านไปนานปี...วันไหนถ้าหมูหยองไม่ได้นอนกับนาย...หมูหยองจะผุดลุกผุดนั่ง ชะเง้อชะแง้แลหา ไม่เป็นอันกินอันนอน

ตอนเด็กๆ เราเคยเลี้ยงหมาเป็นเพื่อน ด้วยความเป็นลูกกำพร้า ครั้งหนึ่งได้ลูกหมามาใหม่ อุ้มเล่นตามประสา แต่ "ชาเย็น" หมาตัวเก่าสงสัยจะอิจฉาเจ้าตัวใหม่ กระโดดงับคอตายคามือเราเลย..ตั้งแต่นั้นก็ไม่ได้เลี้ยงหมามาตราบนานเท่านาน จนเมื่อ 8-9 ปีก่อน น้องแอ้ที่เราอาศัยอยู่ด้วย บอกว่าพี่ชายมีหมาพุดเดิ้ลตัวหนึ่งมีเหตุขัดข้องไม่สามารถเลี้ยงต่อไป เอาไปเลี้ยงไหม? ก็เอาสิ...เราตอบ...แต่หากเรารู้มากกว่านั้น หมูหยองคงไม่ได้เป็นสมาชิกในบ้านของเรา

หมูหยองเป็นหมาที่ต้องนอนกับคน บนเตียง นอนหมอนใบเดียวกัน บางครั้งเราต้องบอกให้หมูหยองดูแลตนเองเพราะไม่ไว้ใจว่าจะไปบรรทุกเห็บมาจากที่ไหนบ้าง

หมูหยองเป็นหมาถนน ไม่ชอบถูกขังอยู่ในบ้าน จึงต้องปล่อยให้วิ่ง เป็นพุดเดิ้ลที่ชอบเห่ากรรโชกผู้ที่ผ่านไปมา เหมือนกับเป็นอัลเซเซียน

หมูหยองเป็นหมาที่เลือกอาหารสุดๆ (ฟังแล้วอย่าหมั่นไส้นะคะ) กินแต่เนื้อ น่องไก่ไม่คลุกข้าว(เปลืองข้าวเปล่าๆ) ขนมเค้กทั่วไปไม่ไยดีแต่ถ้าเป็นของเอสแอนด์พี...ก็ต้องแย่งกันกับคนบ้างหล่ะ...สรุปได้ว่าเรา...หลานของเรา กินอาหารแบบเดียวกันกับหมา

หมูหยองเป็นหมาที่ช่างตัดพ้อต่อว่า แบบถ้าไปไหนนานๆ แล้วทิ้งเค้าไว้กับคนอื่น จะเกิดอาการง้อหมาตลอดวัน เพราะเรียกหมูหยองแล้วจะไม่หัน ไม่สบตา ไม่เข้าใกล้ แถมแอบมองทำตาปะหลับปะเหลือกเห็นตาขาวประจำ ทำให้คนที่มาดูแลต่อว่าเราหน่ะเป็นนายประสาอะไร รีบๆ ทำธุระให้เสร็จแล้วกลับมาอยู่เป็นเพื่อนหมา (แป่ว)

หมูหยองเป็นหมาที่หวงเจ้าของ แบบเกาะรั้วคุยกับคนข้างบ้านไม่ได้ ต้องเห่าแข่ง แบบว่า...หวงนายซะเต็มประดา..อยากให้ชาว blog เห็นหน้านายของหมูหยองจัง..ถึงจะโสดแต่โหดมาก...ไม่ต้องหวงก็ได้นะหมูหยอง...ขอมีสัมพันธไมตรีกับเพื่อนบ้านบ้าง...อีกอย่างไม่ชอบให้นายอ่านหนังสือด้วย ต้องมานั่งทับหนังสือเป็นประจำเลย

หมูหยองเป็นหมาโลโซ อยู่แบบพอเพียง ไม่เคยเข้า pet shop หลายปีมาแล้ว พาไปตัดขนที่ร้าน กลับมาแผลถลอกเต็มตัวสงสัยรบกับเจ้าของร้าน แถมป่วยไปอีก 2 วัน หลังจากนั้นหมูหยองก็ไม่ได้พานพบ pet shop อีกเลย ดังนั้นเลยต้องมี "นาย" เป็นบาร์เบอร์ประจำตัว ตัดขนที่ไร หมูหยองจะงดออกไปวิ่งเล่น ยกเว้นไปฉี่ ทั้งนี้เนื่องมาจากขนที่เว้าๆ แหว่งตามสไตล์ของนายนั่นเอง

เล่ามาตั้งนานยังไม่ถึงบทจะรัก จะหลงหมูหยองเลย...เอาหล่ะขอเวทีหน่อย 

ข้อดีของหมูหยอง คือ ไม่เคยทำเลอะในบ้าน โดยไม่จำเป็น จะฉี่จะอึ ทำได้เรียบร้อย หายห่วง นอกจากข้อเสียเรื่องเลือกกินแล้ว ยังมีข้อดีคือการกินอยู่จะเรียบร้อย ไม่ตะกรุมตะกราม ไม่เคยกินอาหารจากจานที่วางไว้ ไม่เคยแย่งอาหารจากมือเลย แถมชอบให้กำลังใจ เวลาเหนื่อยๆ มา บ่นๆ อะไรสักพัก หมูหยองจะมานอนทับที่เท้า...คิดเองนะคะว่าถ้าหมูหยองพูดได้คงทำอะไรให้เรามีกำลังใจกว่านี้ แล้วยังขี้ประจบ ทำให้คลายเครียดได้มากที่เดียว เวลาพากลับบ้านที่ภูมิลำเนา จะอ้อนประจำ ป้าๆ ลุงๆ ใครๆ ก็รัก (นี่แหละเค้าว่าลูกดี...เป็นศรีแก่พ่อแม่...อ้าวตกลงลูกหมา หรือลูกคน)

อีกอย่างหมูหยองรู้ความสุดๆ เรียกชื่อไหนก็มาทั้งนั้น (ถ้านายเรียก) รวบรวมชื่อที่ใช้เรียกหมูหยองไว้ก็ได้เยอะเหมือนกัน ได้แก่ หยองยี้ จุ๋นจิ๋น หยอน กัมกะกิกุ้ม-กุ๋มกะกิกั่ม อ้วน พะโล้ ตุ๋น หยอง  หยุน

ทั้งหมดทั้งมวลทำให้รู้ว่า หมา สัตว์สี่ขาธรรมดา ที่เห็นกํนดาษดื่นนั้น สามารถมีปฏิสัมพันธ์กับมนุษย์อย่างเราๆ จนทำให้รัก หลง อย่างมาก...ไม่ใช่เป็นแค่หมา แต่เป็นมากกว่าหมา เป็นเพื่อน สิ่งบันเทิงคลายเหงา สิ่งที่เป็นครอบครัว...ใครที่รู้สึกเหงา...หากคุณพร้อมสำหรับการเลี้ยงสัตว์...ลองหามาเลี้ยงสักตัวสิคะ