หากการเดินทางคือ “การเรียนรู้” การที่ผมเดินทางไม่หยุดหย่อนในช่วงนี้เพราะรูปแบบการทำงานที่แตกต่างจากคนอื่น…ทำให้ผมเดินทางเป็นส่วนหนึ่งของวิถีผมไปแล้ว
หลังจากที่ได้รับไออุ่นจากกัลยาณมิตรที่เมืองสองแควเพียงหนึ่งวัน ผมก็รีบกลับกะทันหันจาก KM พิษณุโลก ก็กลับมาจัดการภาระที่คั่งค้างที่เชียงใหม่ประมาณไม่กี่ชั่วโมงก็เดินทางต่อไปยังกรุงเทพมหานครในทันที
ความไม่คุ้นชินกับการใช้ชีวิตที่เมืองหลวง เป็นเรื่องกังวลสำหรับคนต่างจังหวัดเช่นผมจะขึ้นรถเมล์อย่างไร จะไปตรงนั้น เขาบอกว่ารถติด ระวังคนหลอกนะ เดี๋ยวนี้คนมันหลากหลาย ...เรื่องราวมากมายที่บอกถึงวิถีคนเมืองหลวง อาจเป็นเพราะเป็นเมืองที่รวมเอาทุกสิ่งไว้ตรงนั้น ช่องว่างระหว่างสิ่งหนึ่งกับอีกสิ่งที่กว้างจนเห็นได้ชัด
<p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal" align="center"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal" align="center">นกสองตัว กับบรรยากาศยามเช้าที่กรุงเทพ </p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal" align="center"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal" align="center"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal" align="center"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">เช้ามืดทีเดียวรถทัวร์จากเมืองเหนือ เข้ามาถึงกรุงเทพฯ ก่อนเวลา ตีห้ากว่าๆเอง ทำไมเด็กๆนักเรียนแต่งตัวมารอรถกันแล้ว? ทำไมคนเยอะแยะ ? ทำไมตื่นแต่เช้ากันจัง? บ้างก็แย่งขึ้นรถเมลล์กันโกลาหลเลยทีเดียว…นั่งแล้วทุกคนก็หลับ เค้าคงเหนื่อย…!!! เฮ้อ…ดูวุ่นวายดีแท้…</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal" align="center">
</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">ผมเลือกลงที่หมอชิตก่อนที่จะถึงสถานีรถของบริษัท มีเวลานิดหน่อยที่ทำธุรกิจส่วนตัว สะพานเป้ใบเขื่องเดินอย่างเสรีในเช้าวันใหม่ที่เมืองหลวง…ได้กาแฟร้อนๆ อาหารเช้าเบาๆกับมุมเงียบที่ศูนย์อาหารบรรยากาศพอใช้ได้เลยทีเดียว เสียงเพลงที่ผมโปรดที่สุดดังขึ้นมาแทรกความสุขยามเช้า กลายเป็นความสุขที่เพิ่มทวี…</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">ใช่ครับ!!! ผมเดินทางต่อ TAXI น่าจะเป็นพาหนะที่ผมสบายใจที่สุด ผมมีนัดกับเพื่อนวิศวกรหนุ่มใจดี ที่เป็นไกด์รับอาสาพาชมเมืองหลวงในวันนี้ เพื่อนให้ผมไปพบที่สถานีรถไฟฟ้าหมอชิต ที่นั่นเป็นทั้งที่ทำงานและจุดเริ่มต้นท่องเมืองหลวงของผม</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">ดิเรกอธิบายการเดินทางด้วยรถไปฟ้าแบบไกด์มืออาชีพ ชี้ให้ผมเห็นแต่ละจุดอย่างชัดเจน ว่าต้องเดินทางอย่างไร ชำระเงินเท่าไหร่ และวันนี้เราจะไปจุดไหนบ้างคร่าวๆตามแผนที่ใบใหญ่ </p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">เสียบบัตรแบบนี้นะเอก…ดิเรกอธิบายให้ผมเสียบบัตรลงในช่องเพื่อให้ประตูกั้นเปิดออก อย่างคล่องแคล่ว </p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">“เฮ้ย...ดูนายเหมือนเคยมาบ่อยๆ” ดิเรกทักผมหลังจากที่เราทะลุปราการของประตูกั้นแล้ว ผมบอกเขาว่าตอนที่รถไฟฟ้าเปิดใหม่ๆผมมาที่กรุงเทพช่วงนั้นพอดีและได้ทดลองใช้พร้อมกับคนกรุงเทพ…แต่ก็นานมาแล้ว</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">วันนี้มีแผนเดินทางในกรุงเทพทุกรูปแบบ รถไฟฟ้า,รถเมลล์,เรือ,ตุ๊กตุ๊ก และ แท้กซี่ นัยว่าดิเรกต้องการให้ผมทำความรู้จักกับกรุงเทพในทุกมุม</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">เรานั่งเรือล่องเจ้าพระยา เพื่อนผมก็ชี้บอกสถานที่สำคัญต่างๆพร้อมกับเล่าให้ฟังพร้อมชี้ชวนให้จินตนาการยามกลางคืนแสงสีสวยงามขนาดไหน “โน่น…สะพานพระราม ๙ นะ..กลางคืน เปิดไฟสวยงามมาก…” ผมพยักหน้า จินตนาการผมทำงานทันที ดูจากรูปแบบสะพานแล้วผมจินตภาพได้ทันที เมื่อเปิดไปสวยงามแค่ไหน…</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">“ไปวัดพระแก้วกันดีกว่า..” ดิเรกเอ่ยขึ้นหลังจากตัดสินใจถึงสถานที่ที่เราจะไป</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">มาดของผมเหมือนนักท่องเที่ยวพอสมควร แม้แต่คนไทยในเรือที่มาชนยังต้องอุทาน “Sorry” คิดในใจว่าคงเหมือนเพื่อนบ้านเราแถบชายแดน บวกความตื่นสถานที่นิดหน่อย เป็นส่วนผสมลงตัวว่าคุณอาจไม่ใช่คนไทย ดิเรกแซวผมว่าที่พระบรมราชวัง วัดพระแก้วต้องมีเจ้าหน้าที่ถามแน่เลยว่า “คนไทยหรือเปล่า”? ฝึกร้องเพลงไว้นะ…ดิเรกเย้าๆผม</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal" align="center">
</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">อากาศวันนี้สดใส แดดเป็นใจเหลือเกิน ร้อนได้สะใจดี เป็นโชคดีอย่างหนึ่งเพราะก่อนหน้านี้ฝนตกหลายวัน มาวันนี้ฝนไม่มี ฟ้าก็ใส ถ่ายรูปได้สีของฟ้าที่เป็นฟ้าจริงๆ เราเดินเข้าไปในวัดพระแก้ว มีนักท่องเที่ยวต่างชาติมากมายไทย ญี่ปุ่น เกาหลี จีน ส่งภาษากันเต็มที่เพราะบางกลุ่มมาเป็นกลุ่มใหญ่ แอบยืนฟังไกด์บรรยายก็เพลินดีเหมือนกัน</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal" align="center">
</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">ถึงจุดทางเข้าวัดพระแก้ว ตามคาดครับ มีสองช่องคือ คนไทยและคนต่างชาติ ที่แยกแบบนี้เพราะต้องเสียค่าธรรมเนียม ต่างชาติเสียเงินค่าเข้าชม คนไทยฟรี…ผมก็เดินดุ่มๆตามดิเรก แต่เจ้าหน้าที่โบกให้หยุดก่อนถามว่า “คนไทยมั้ยครับ”??? ผมรีบบอกว่าเป็นคนไทยครับ เกรงจะให้ผมยืนร้องเพลง..ดิเรกยืนยิ้มเผล่ข้างในเมื่อเจ้าหน้าที่ยิงคำถามที่เขาคาดเดาในใจไว้แล้วว่าต้องมีคนถามผม </p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal" align="center">
</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">สวยงาม ละเอียด ประณีต สำหรับสถาปัตยกรรมภายในวัดพระแก้ว ผมเดินชื่นชมสมบัติล้ำค่าของบ้านเราอย่างช้าๆ เพราะเราไม่ได้เร่งรีบไปไหน…ด้วยที่ว่าอากาศดีถ่ายรูปสวยมากครับ เหนื่อยจากการเดินทาง ก็นั่งพักดูช่างศิลป์ที่กำลังบรรจงวาดผนังด้วยความตั้งใจ เห็นแล้วอิ่มใจมากครับ ความสามารถทางศิลปะของคนไทยที่ประณีตยากที่จะหาใครเหมือน</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">เดินชมพระราชวัง และไปนมัสการพระแก้วแล้ว เราใช้เวลาที่นี่สักครู่ก่อนที่จะออกไปนั่งรถตุ๊กไปแถบๆ ป้อมพระสุเมรุ เพื่อนจะพาไปนั่งเล่นในสวนที่นั่น…จากนั้นเราก็เดินชมร้านรวงแถบนั้น </p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p>“นี่ร้านมะตะบะ ที่อร่อยมากๆ” <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">“โน่นร้านหนังสือที่คุณ Kathi ได้เขียนใน Blog ไงจำได้มั้ย”</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">ความทรงจำจากการบอกเล่าและผมได้สัมผัสกับของจริงจึงผสานกันอย่างลงตัว เมื่อได้มาอยู่ในสถานที่จริง บรรยากาศดีๆเหล่านี้ถูกบันทึกในประวัติศาสตร์ความทรงจำของผมอีกครั้ง</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal" align="center">
</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal" align="center">ดิเรก วิศวกรหนุ่ม ไกด์ของผมในวันตื่นกรุง</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal" align="center"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">ช่วงกลางวันมีนัดกับ พี่ชาย อาจารย์พินิจ แห่ง มหาวิทยาลัยราชภัฏจันทรเกษม ครับ ผมเดินทางต่อจากจุดนี้ด้วย TAXI ครับ!!! บันทึกต่อไปจะเขียนถึงกิจกรรมที่ไปพบปะนักศึกษาที่ มหาวิทยาลัยราชภัฏจันทรเกษมด้วยครับ</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p>
สวัสดีครับ พี่นารี
naree suwan
รูปมาลงแล้วครับ จริงๆผมมีรูปที่ถ่ายสวยๆเยอะมากครับ คัดเลือกเอามาประกอบบันทึก พอให้เห็นบรรยากาศนะครับ สำหรับในความทรงจำนั้นเต็มที่เลย
ที่ลพบุรีผมต้องมีโอกาสไปให้ได้สักวันครับ
ขอบคุณครับพี่นารีครับ
ผมไปเมืองหลวงครั้งนี้ มีเรื่องเล่าเยอะทีเดียวครับ เป็นมุมมองของคนชนบทที่ตื่นกรุง
อบอุ่นมากครับสำหรับการเดินทาง เพื่อนBlogger ดูแลผมอย่างเต็มที่
ได้พูดคุยกับ นศ.มรภ.จันทรเกษม ได้ไปเดินชมเยาวราชช่วงค่ำคืน ...อิ่มแปล้กับอาหารจนเดินกันแทบไม่ไหว
รออ่านบันทึกต่อๆไปนะครับพี่ยุทธครับ
ถ่ายจากบนรถโดยสาร มุมจำกัด แต่ฟ้าสวยครับ
วันนี้พี่ก็ต้องเดินทางไปราชการที่ กทม. (อีกแล้ว) จะว่าไปพี่ไปกทม.บ่อยเหมือนกันนะ แต่ไม่เคยได้เที่ยว หรือมีโอกาสได้เห็นมุมสวยๆแบบน้องเอกเลย
พี่ไปราชการ มักจะถูกจำกัดด้วย ห้องสี่เหลี่ยม และ ผู้รู้มาพูดๆๆๆ จนเย็นจึงจะได้รับการปล่อยออกมาสู่อิสระ แต่ก็มืดแล้ว ซึ่งโดยนิสัย (อาจารย์ดร.วรภัทร เรียกว่า สันดาน อิอิ ) พี่ไม่นิยมแสงสีราตรี พี่ก็เลยจบลงด้วย กินแล้วนอน ในห้องนอนที่ใครต่อใครไม่รู้มานอนกันแล้วนักต่อนัก
เฮ้อ...อยากเห็นกรุงเทพ สวยๆแบบนี้บ้างจัง
ขอขอบคุณอาจารย์เอก...
สวัสดีครับ พี่หนิง
DSS "work with disability" ( หนิง )
วันนี้พ่อครูโทรมาบอกว่าจะมาเยี่ยมผมที่ปาย...ในวันสองวันนี้ เล่นเอาผมตื่นเต้นทำอะไรไม่ถูก เตรียมทริปไว้อย่างดีแล้วครับ
ไปที่ไหนไม่ว่าประชุมหรืออะไรก็แล้วแต่ ขอสักนิดครับ เที่ยว-เที่ยว ไม่ว่าจะใกล้ ไกล ก็ได้ออกไปชมวิถีที่ต่างจากที่เราคุ้น ผมว่าเราได้เรียนรู้ตลอดเวลา
พี่หนิงเขียนวัฏจักรการทำงาน ประชุม เหมือนน่าเบื่อนะครับ ลองเปลี่ยนมุมดูดีมั้ยครับ ปรับเอาความน่าเบื่อมาเป็นสิ่งที่น่าท้าทายดีกว่า...
ลองดูครับ..
.
เหมือนผมเช่นกันครับ ...หากเดินทางแล้วไม่สุขก็เบื่อ เพราะเดินทางตลอด แต่ผมตื่นเต้น และคิดกิจกรรมไว้เสมอๆ...
:)
สวัสดีครับ อาจารย์หมอ
นพ. วัลลภ พรเรืองวงศ์
อาจารย์ย้ายที่ทำงานหรือยังครับ???
ผมว่าวิธีคิด และการมองสิ่งต่างๆ อยู่ที่เราจะมองนะครับ มองให้สุขก็สุข มองให้ทุกข์ก็ทุกข์
---------------------------------------------------------
สถานการณ์ ๑
"นั่งรถทำไมยาวนานแบบนี้ ปวดขามาก พอไปถึงหมอชิตขาชา บวม คนเยอะน่าอึดอัดจังเลย..."
สถานการณ์ ๒
"ผมนั่งเพลิดเพลินกับการดูวิถีของผู้คน นั่งรถนานๆก็ดีเหมือนกันที่ทำให้รู้สึกว่าได้อยู่กับตนเองนิ่งๆได้ทบทวนตัวเอง ถึงหมอชิตแล้วเห็นวิถีของผู้คนช่างน่าสนใจ"
นี่หละครับผม...สำคัญที่เราคิดจริงๆ
ขอบคุณอาจารย์หมอมากๆครับ ขอให้อาจารย์สุขสบายเขียนบันทึกดีๆออกมาเยอะๆครับ
ใช่ค่ะน้องเอก ในช่วงเวลาที่จำกัด กับเรื่องราวบางเรื่องที่จำกัดเรา แต่ต้องไปเพราะ...เดินทางไม่สนุกหรอกค่ะ พี่เหนื่อยมากกว่า ( แก่และน้ำหนักตัวมากก็แบบนี้แหละ ) ไม่สะดวกเหมือนหนุ่มน้อยเมืองปายนี่จ้ะ
อ้อ ลืมบอกไป พี่ไม่เบื่อที่จะทำงานนะคะ โดยเฉพาะกับ DSS @MSU ที่พี่รัก แต่การไปครั้งนี้ เป็นช่วงที่เด็กๆของ DSS สอบปลายภาค พี่ต้องทิ้งเด็กๆไปและทิ้งเพื่อนร่วมงานอย่างน้องออยรับบทหนักแทน พี่รู้สึกคับข้องใจและละอายใจมากค่ะ
อยากทำตัว I ใน INN มากเลยตอนนี้
ตามมาเก็บเกี่ยวสถานที่ที่อยากไปค่ะ วันหลังจะได้ไปมั่ง อิอิ
มากรุงเทพนับครั้งไม่ถ้วน ผ่านวัดพระแก้ว เป็น ๑๐๐ ครั้ง ไม่เคยเข้าไปเลยค่ะ นอกนั้นไปมาหมดแล้วค่ะ
ขอบคุณค่ะ เล่าได้อรรถรสมากเลยค่ะ ชอบค่ะ
สวัสดีครับ
วิเคราะห์ศัพท์เล่นๆ
ดังนั้น เมืองหลวง ใครๆ จะมาอยู่ก็ได้ เพราะเป็นของกลาง .......
ส่วนชนบท เหมาะกับชาวบ้านครับ
ดังนั้น ตัดสินใจดูว่าจะอยู่ที่ไหน
วิเคราะห์เล่นๆ คราบบบบผม
สวัสดีครับ
คุณ จตุพร วิศิษฏ์โชติอังกูร คะ
ท่องราตรีด้วยหรือเปล่า เอารูปมาดูด้วยนะ อิ อิ
ท่องกรุงเทพฯเสร็จก็รับครูบาไปปายหรือครับ โอ้ น่าทึ่งจัง เอาเถอะ มีเวลาก็รีบเก็บเกี่ยวไว้ซะนะ รูปสวยมาก มุมกล้องดี สีสด
ติดตามงาน DSS @MSU ของพี่หนิงครับ งานที่ต้องใช้ใจ ใช้ความทุ่มเทมาก ขอให้กำลังใจครับ
แต่ว่าทำงานคือปฏิบัติธรรม ขอให้ชุ่มเย็น และสุขสวัสดี
จะรออ่านตอนต่อไปนะคะ เอ่อ ไม่ต้องเอารูปเราลงมากก็ได้นะ อายคนอื่นเขา เอารูปสถานที่ลงคนอาจจะชอบดูมากกว่านะ อิ อิ ^ ^
พี่ อ.ราณี
เป็นบทแรกของการเดินเที่ยวกรุงเทพครับ มีอีกสัก สามตอน...
สามจุดหลักนี่จะนำมาเล่าสู่กันฟัง
และที่หัวหิน อีกจุดหนึ่งครับ น่าสนใจมาก รออ่านนะครับ