ได้อ่านเคล็ดลับ 7 ประการจาก Web ของคุณ Josef Essberger ที่ http://www.englishclub.com ซึ่งทำขึ้นสำหรับคนเรียน คนสอนภาษาอังกฤษที่ไม่ใช่เจ้าของภาษาแล้วเห็นว่าเป็นประโยชน์ดี และได้รับอนุญาตให้แปลเป็นไทยได้ ก็เลยขอยกมาไว้ใน blog นี้วันละข้อ

ข้อแรกเค้าบอกว่าให้เรียนรู้การเน้นเสียง ซึ่งถือว่าเป็นหัวใจสำคัญของการพูดและฟังภาษาอังกฤษอย่างที่เคยเล่ามาแล้วว่าจะทำให้สามารถสื่อสารได้หรือไม่ได้ก็อยู่ที่การเน้นให้ถูกที่นี่เอง

เค้ายกตัวอย่างคำว่า photograph, photographer and photographic ว่าเน้นเสียงคนละที่

คำแรกเน้นที่ โฟ๊ะ โตะ กราฟ (สองเสียงหลังเบาๆหน่อย)

คำที่สองเน้นที่พยางค์ที่สอง เป็น โฟะ โท้ กราฟเฟ่อ

คำที่สามเน้นที่ กราฟ เป็น โฟะ โตะ กราฟ ฟิค (โฟ กับ โตะ มาแบบติดๆกัน ไม่ดังมาก)

ซึ่งการเน้นเสียงนี้จำเป็นมากสำหรับคำที่มากกว่า 2 พยางค์ ทุกคำ (เค้าเน้นว่าทุกคำ จริงๆ) ตัวอย่างเช่น TEACHer, JaPAN, CHINa, aBOVE, converSAtion, INteresting,
imPORtant, deMAND, etCETera, etCETera, etCETera (จะเน้นเสียงที่ตรงตัวแดง) เค้าบอกว่าหูของเจ้าของภาษาเค้าจะคอยฟังพยางค์ที่เน้นเสียงไม่ใช่พยางค์ที่เสียงเบา เพราะฉะนั้นถ้าเรารู้จักการเน้นเสียงในพยางค์ที่ถูกต้องก็จะทำให้เป็นที่เข้าใจได้ง่าย (และถ้าเน้นผิดก็ เป๋อกันไปเลย)

ดังนั้นขั้นแรกก็คือการ ฟังและจำ วิธีการเน้นเสียงของคำจากเจ้าของภาษาเวลาฟังจากวิทยุ หรือในหนัง  แล้วก็จะสามารถออกเสียงได้ถูกต้อง

ถ้าหากอยากฝึกแบบเอาจริงเอาจังก็แวะเข้าไปได้ที่ link ข้างล่างนี่เลยค่ะ ทรัพยากรเพียบ
More about Word Stress (with audio files):
http://www.englishclub.com/pronunciation