ผมจับกล้องเมื่อปี 2518 สมัยทำงานที่สะเมิง เชียงใหม่ และก็เรียกว่ากลุ่มบ้าคลั่งกล้องก็ได้ เพราะสมัยนั้นเป็นรูปขาวดำ และสี เป็นกล้อง SLR ราคาก็แพงระเบิดเมื่อเทียบกับเงินเดือนที่ได้รับ ถ่ายก็ยากเพราะเป็นระบบ Manual เสียส่วนใหญ่ ที่ชอบกล้องเพราะทำงานชนบทเห็นรูปชนบทแล้วอยากเก็บไว้ จึงขวนขวายหาเงินมาซื้อกล้องตัวแรกเป็น Minolta ใช้ได้ไม่เท่าไหร่ก็พังเพราะไม่รู้จักบำรุงรักษา ไม่รู้จักการใช้กล้องว่ามีข้อพึงระมัดระวังอะไรบ้าง ใช้ลูกเดียว เรียบร้อยโรงเรียนจีน (เอ...ทำไมต้องโรงเรียนจีนหนอ...) 

กล้องตัวที่สองเป็น Nikon F2 โอ้โห มันแพงระเบิดเลย ไม่มีปัญญาซื้อหรอก ได้แต่เอามือสองมาใช้ ก็เท่ห์ระเบิด เพราะเป็นกล้องระดับ Professional หนักคอเป็นบ้าเลย อ่านบทความกล่าวว่ากล้องตัวนี้ได้เคยช่วยชีวิตนักข่าวมาแล้ว เพราะเขาใช้ในสงครามและโดนลูกปืนเข้าเลนส์กล้องพอดี ผลเจ็บสาหัส แต่ไม่ตาย ตามข่าวบอกว่าเพราะตัวกล้องช่วยแรงต้านกระสุนไปได้มาก มิเช่นนั้น ไปนอนใต้ดินแล้ว เลนส์ของ Nikon หายห่วง เยี่ยมน่ะซิครับ 

ตัวที่สามของผมก็เป็น Nikon FM2 เบาลงมา ผมก็เล่น telephoto เล่น Zoom แล้วก็ล้างอัดภาพขาวดำเอง ยึดห้องน้ำที่ห้องพักนั่นแหละเป็นห้องมืด ซื้อผงเคมีและน้ำยามาจาก Kodak สนุก เพลิน มาอีกทีได้ยินเสียงเคาะประตูของคนข้างกายว่าจะเข้าห้องน้ำ  มันสว่างแล้วครับ เป็นว่าผมอยู่ในห้องมืดของผมตลอดคืน 

ที่เชียงใหม่สมัยนั้นมีชมรมนักบ้างกล้องอยู่ ส่วนใหญ่เป็นพวกสวนดอก เพราะเขามีห้องแลบ ล้างฟิล์มเอกเรย์บ่อย จึงรู้ขั้นตอนและเทคนิคมาก เราเคยเชิญ ทอม เชื้อวิวัฒน์ ไปบรรยายวิธีถ่ายรูป เราเคยจ้างนางแบบมา Post ท่าแล้วเราก็ถ่ายรูปกัน เราเคยนัดกันขึ้นเขาลงห้วย ออกชนบท แบกกล้อง พร้อมอุปกรณ์และขาตั้งกล้องไปถ่ายวิว ธรรมชาติ ชีวิตคน มากมายสนุกจริงๆ ชวนกันไปชมนิทรรศการภาพถ่ายที่เขามาแสดงที่ USIS เชียงใหม่  

ผมทิ้งกล้องไปหลายปีจนวัสดุ อุปกรณ์ รวมทั้งตัวกล้องหายสาบสูญไปไหนบ้างก็ไม่รู้ เพราะภารกิจงานเปลี่ยนไป ความรับผิดชอบเปลี่ยนไป สถานที่ กลุ่มคนเปลี่ยนไป เลยทิ้งไปนาน จนมาอีกทีก็จะเดินทางไปเที่ยวสิงค์โปร์ และนครวัดพร้อมกับครอบครัว มันต้องมีกล้องสักตัวเอาไว้เก็บรูป ก็ไปเอา Nikon แบบ digital เล็กๆมาตัวหนึ่ง ยังติดใจยี่ห้อนี้อยู่ ใช้ได้ดีครับ ผมถ่ายมาสัก 400 รูปมั๊งเก็บเอาไว้ในคอมพิวเตอร์ เอามาดูยามว่างๆพอระลึกความหลังกับครอบครัว   

แต่เมื่อมาทำงานในโครงการปัจจุบันนี้ซิ กล้องมีความจำเป็นมากขึ้นซะแล้ว เพราะต้องถ่ายงานแล้วเอามาทำรายงาน เก็บภาพงานต่างๆไว้เป็น Data Bank จัดหมวดหมู่ เป็นหลักฐานของโครงการ และมีความสำคัญต่อการพัฒนาโครงการ กิจกรรมต่างๆ ดันไปซื้อ กล้อง SLR แบบเก่ามา ใจว่าอัดรูปแล้วมา scan ลงคอมพิวเตอร์ แล้วก็ทำรายงาน มันหลายขั้นตอนและคุณภาพของรูปก็แย่ลง  จึงต้องซื้อเองส่วนตัวแต่เอามาใช้ในงาน ผมคว้า Fuji S7000 มาใช้ คุณ Paleeyon ก็เอาเหมือนกันแต่เป็นรุ่น S 6500 คุณภาพใช้ได้ครับ ชอบ 

ผมก็ถ่ายไม่อั้นเพราะไม่ต้องล้างภาพ แค่ Load เข้าคอมฯ ตัดต่อเอาด้วย Photoshop และ ACD และ program อื่นๆ ผมชอบ Photoshop มากกว่า ผมใช้ทั้งงานและส่วนตัวขนาดเป็นเพื่อนข้างกาย ไปไหนไปด้วยกัน เพราะเราไม่รู้ว่าภาพดี ดี สวยๆจะพบเมื่อไหร่ จึงต้องพกไปตลอด 

แต่แล้วเมื่อสัปดาห์ที่แล้วผมพบสิ่งผิดปกติของกล้องคือ ถ่ายไป มันมืด นึกว่าถ่านคงอ่อนลง จึงเปลี่ยนถ่านชุดใหม่ที่ผมสำรองไว้ตลอด ก็เป็นเหมือนเดิมครับ ปรับแก้ตรงโน้นตรงนี้ก็ไม่หาย ตัดสินใจไปให้ที่ร้านที่ผมซื้อมาเมื่อ 3 ปีที่แล้วดู เจ้าของร้านดูสักพัก ถ่ายโน่นถ่ายนี่แล้วก็บอกว่าไม่เป็นอะไร  ผมบอกว่าเป็นซิ  เขาก็ว่าไม่เป็นอะไร..ผมก็เอาคืนและไปใช้ต่อ ก็พบปัญหาเดิมอีก 

หงุดหงิดจริงๆ กลับไปมุกดาหารเอาไปที่ร้านที่ผมเป็นขาประจำดู พอเล่าให้ฟังเท่านั้นเขาบอกว่า “พี่ส่งเข้าศูนย์ Fuji กรุงเทพฯเลย เครื่อง LCD มันหมดอายุแล้วจากการใช้งาน เขาจะถอดกล้องออกเป็นชิ้นๆแล้วเอาแผงตัวนี้ออกทิ้งเอาตัวใหม่ใส่เข้าไปใหม่ ใช้ได้เหมือนเดิม  แต่พี่ทำใจนะครับ เพราะ ราคาแพง แพงใกล้ๆกับซื้อใหม่ และช้าเป็นเดือนกว่าจะได้คืนมา...”  ผมมีหลายตัวที่อาการเป็นแบบนี้ 

กล้อง Digital ส่วนประกอบของมันเป็นวงจรไฟฟ้า แบบคอมพิวเตอร์ มันมีอายุใช้งาน เมื่อเราใช้มันมาก มันก็หมดอายุได้  พี่ใช้มา 3-4 ปีแล้ว คุ้มแล้ว ทิ้ง เอาใหม่เถอะ เล่นกล้อง digital ต้องทำใจ ของผมที่ร้านราคาเป็นแสน ผมยังทิ้ง ปัญหาเหมือนของพี่นี่แหละ โดยเฉพาะ พวกที่ชอบถ่าย clip video เจ๊งไวมาก ผมจะบอกให้” หนุ่มหล่อแบบพระเอกหนัง เจ้าของร้านถ่ายรูปคุยให้ฟังยาวยืด.....  

เฮ่อ นี่คือเราต้องขึ้นต่อผู้ที่กุมเทคโนโลยี่  เราต้องขึ้นต่อระบบธุรกิจปัจจุบัน เราต้องพึ่งพาไม่รู้จบสิ้น...  รักดอกจึงบอกให้ฟังเพื่อนๆ g2k ครับ