ธาลัสซีเมีย

24 กันยายน 2550

แทบไม่เชื่อเลยว่าบันทึกครั้งแรกจะเริ่มด้วยเรื่องที่น่าตกใจของครอบครัวเรา พ่อกลับถึงบ้านเวลาหกโมงกว่า แต่มันเริ่มย่างเข้าฤดูหนาวทำให้ดวงอาทิตย์ตกดินเร็วกว่าปกติ ตะวันฟังแม่อ่านนิทาน วันนี้เราไม่เปิดเครื่องปรับอากาศเช่นเดียวกับหลาย ๆ วันที่ผ่านมาเพราะตะวันไม่สบายและไอเวลาโดนอากาศเย็น พ่อกะว่าจะนอนแต่หัวค่ำ พ่อกินข้าวเย็นกับตา ที่โต๊ะอาหารตาบอกว่าพาตะวันไปหาหมอ ขึ้นบนบ้านจับดูหน้าผากไม่ร้อนแต่อาการตะวันซึม ๆ ไม่อยากให้พ่อใกล้ พ่อถามอาการแม่และตะวัน แม่ไม่เป็นไร แค่ไอเฉย ๆ ส่วนตะวันไปหาหมอ หมอดูดเสลดออกให้และให้ยาพ่นแม่บอกว่าหน้าผากตะวันเป็นจุดผื่น เหมือนตอนเล็ก ๆ นั่นแสดงว่าลูกสาวพ่อร้องให้อย่างหนัก "ยายบอกว่าหมอบอกลูกเป็นธาลัสซีเมีย" แม่เปรยและอ่านนิทานต่อ ทำเหมือนใจเย็น ไม่รู้สึก เพราะอยากให้ตะวันน้อยของพ่อหลับ พ่ออึ้ง บ่น งง ตอนเกิดมาหมอก็ตรวจแล้วนะ ทั้งแม่ทั้งลูก ไม่เห็นมีอะไร ทำไม?? ลูกสาวฟังนิทานจนหลับ พ่อไปอาบน้ำ กลับมาให้แม่หาสมุดตรวจครรภ์และสมุดฉีดวัคซีนของลูก อ่านภาษาหมอไม่ออกแต่คิดว่าเราไม่เป็นไรนะ ถ้าเป็นหมอต้องบอกแต่แรก พ่อให้กำลังใจตัวเอง เราต้องเป็นญาติกับโรงพยาบาลแล้วนะ พ่อรีบเอาโน้ตบุควางบนโต๊ะญี่ปุ่น เปิดอินเตอร์เน็ตค้น เป็นครั้งแรกที่พ่อรู้ว่า ธาลัสซีเมีย เขียนอย่างไร และอ่านไปเรื่อย ๆ กับรูปคนแบ่งซีกมากมายบนจอ ค้นเว็บแล้วเว็บเล่า พยายามดูว่าคำที่หมอเขียนอ่านว่าอย่างไร น่าจะใกล้เคียงที่สุดคือ Homozygous Hbe ไม่รู้ว่ารุนแรงแค่ไหน แต่พ่อรู้แล้วว่าจากนี้ไป ทุกอย่างคงเป็นเรื่องเล็ก คำถามที่เคยถามตะวันว่าอยากได้น้องกี่คน พ่อคงจะไม่ได้ถามตะวันอีก จนกว่าวันที่หมอบอกว่า "ไม่เป็นไร" พ่อเปิดอ่านบันทึกพัฒนาการ  "ทำไม"เป็นคำถามที่ตะวันถามตอน สองขวบแปดเดือน รู้จักสีเกิน 4 สีตอนอายุเท่ากัน ท่องสูตรคูณได้ถึงแม่เจ็ดตอนสองขวบเจ็ดเดือน  คำถามว่า "อะไร"หลุดจากปากตอน ขวบเก้าเดือน นับหนึ่งถึงเท่าไรไม่รุ้ทั้งภาษาไทยและภาษาอังกฤษ บอกเหมือนและต่างได้ บอกอวัยวะเป้นภาษาอังกฤษได้ส่วนใหญ่ รู้จักสัตว์ต่าง ๆ ทั้งไทยและอังกฤษ แต่วันนี้ ลูกสาวพ่อ เป็นธาลัสซีเมีย และรู้ตอน สามขวบ หนึ่งเดือน พามันมาเป็นสมาชิกใหม่ที่ไม่รู้ว่าจากพ่อ แม่ หรือทั้งพ่อทั้งแม่ ยินดีต้อนรับนะ ธาลัสซีเมียน้อยของพ่อ