พักนี้ เจอ แต่คนแปลกหน้า รู้สึกเป็นเป้านิ่ง ชอบกล

2 - 3 วันที่มานี้….ขณะที่กำลังสอนอังกฤษ ป.2 อย่างเมามันนั้น…มีครูผู้หญิงมาเรียกบอกว่า…..คุณครู…มีคนมาหา…” ใครคะ?” “ ไม่ทราบค่ะ ผู้ชาย บอกว่ามาหาครูต้า” “ ขอบคุณค่ะ เอาละ เด็กๆ Be good boys and girls นะคะ ทำงานต่อให้เสร็จ เดี๋ยวครูมานะคะ”

” สวัสดีน้อง…” “ คุณ….เอ่อ…” ขณะที่คิดอยู่นั้นว่าตาคนนี้ชื่อไรหว่า…ก็นึกย้อนหลังเมื่อ 2 วันที่ผ่านมา ขณะนั้น ต้ากำลังรอคิวซื้อมะตะบะ เอาไว้เปิด ป.ซ.(แก้บวช)ราว 17.00 น. มีผู้ชายอยู่ข้างหน้าต้า มองมา แล้วยิ้มๆแบบสงบเสงี่ยม ต้าก็…ยิ้มๆบ้าง (อ้อ ฝนตกพรำๆ ด้วย)พอถึงคิวต้าจ่ายตังค์…“พี่ผู้ชายคนนั้นจ่ายให้แล้วค่ะ” งงๆสักพัก ก็ตามไปเรียกทัน ก่อนที่เขาจะขับรถไป “เดี๋ยวค่ะ เราเคยรู้จักกันหรือคะ… “ “ครับ…ผมอบรมภาษาอังกฤษกับคุณครู 2-3 หนแล้ว” ตอบยิ้มๆอีก “อ๋อ…” จากนั้นก็บอกชื่อโรงเรียนเสร็จศัพท์ แล้วบอกต่อว่า เพิ่งกลับจากเรียนที่ตานี…ก็ทราบอีกว่าต้าเป็นรุ่นพี่เขา 2 พี(ที่มอ.)แต่เขาอาวุโสกว่าต้าประมาณ 40 ปีแล้ว เฮ่อ…ก็ขอบคุณกันไปยกใหญ่…ไม่นึกว่า วันนี้ผ่านมา 2 วันแล้ว โผล่มาจ้ะเอ๋ถึงดรงเรียนใหม่ของต้า…“พี่กำลังจะไปมอ. ก็เลยแวะเอาขนมแก้บวช มาให้น้อง…” “อ้าว…ไม่ต้องรบกวนขนาดนี้ก็ได้ เอากลับไปเถอะค่ะ มันเยอะเกินไป” “ไม่เป็นไรครับ ผมตั้งใจเอามาให้ รับไว้นะครับ เพื่อนๆผม รออยู่ในรถ แล้วผมจะแวะมาหาบ่อยๆครับ” “เอ้อ….แต่ว่า…” “ไปก่อนครับ” …” ค่ะ ขอบคุณมากๆ” แล้วพี่ท่านก็จากไป… กลับเข้าห้องพักเก็บขนมแล้วไปถามครูผู้หญิงคนเดิม….”พี่ยะคะ รู้จักคนเมื่อกี้ไหม…พี่เคยเห็นตอนอบรมภาษาอังกฤษกับน้อง”(พี่ยะ ก็เคยอบกับต้ามาแล้ว)…“ทำไมคะน้อง” “เอ่อ….แล้วเขาชื่ออะไรหรือคะ” พี่ยะ…“พีก็ไม่ทราบค่ะ” …“อ้าว….ลืมถามชื่อด้วย มัวแต่งง…เฮ่อ…เป็นเป้านิ่งแบบนี้ไม่ดีเลย…”