เคยมั้ยครับ
บ่อยครั้งที่มีสิ่งใดสิ่งหนึ่งแล่นวูบเข้ามาในหัวของตัวเอง
เหมือนจะรู้แต่...กลับจำไม่ได้
เป็นภาพเบลอ ๆ ก้อนไขมันในหัวเริ่มขุดคุ้ยลิ้นชักแห่งความทรงจำเพื่อที่จะหาหลักฐานหรืออะไรบางอย่างมาอ้างอิงหรือยืนยันในความมีตัวตนของสิ่งนั้น....แต่กลับว่างเปล่า และ ตีบตัน
....................
ฝันสีใดที่เธอลืมตาตื่น
แล้วหยิบยื่นความฝันที่ฉันทำหาย
ฝันถึงดิน ถึงใบหญ้าและเม็ดทราย
นั่นคือความฝันของฉัน..นิรันดร์ไป......
บทกวีบทนี้พุ่งปรี๊ดมากระแทกในหัวแล้วกระเด็นกระดอนมาโดนหัวใจที่เหมือนจะไร้เรี่ยวแรงของข้าพเจ้า ด้วยความฉงนปนสงสัยว่าบทกวีบทนี้ข้าพเจ้าเองเคยได้ยินหรือว่าเคยเสพซึมซับมาจากที่ใดก็ไม่สามารถรู้ได้ เสมือนว่าในตอนนี้ข้าพเจ้าเริ่มรู้สึกว่าข้าพเจ้าได้สูญเสียความทรงจำในช่วงหนึ่งของชีวิตไป...น่าเจ็บใจจริง ๆ
............................
ข้าพเจ้านั่งครุ่นคิดอยู่เป็นเวลาเหมือนจะเนิ่นนาน
อากาศเย็น ๆ จากเครื่องปรับอากาศมากระทบกับผิวหนังที่ดูเหมือนกระดาษเน่า ๆ แผ่นหนึ่งและพอรับรู้ได้ถึงความเย็น ข้าพเจ้าบ่นพึมพำกับตัวเอง แต่เสียงพึมพำนั้นไม่สามารถสู้เสียงร้องที่อยู่ภายในตัวของข้าพเจ้าเอง...ข้าพเจ้ารู้สึกอย่างนั้น
ข้าพเจ้าสูดอากาศเข้าปอดลึก ๆ ยาว ๆ เพื่อหวังจะปลอบประโลมให้เสียงภายในตัวของข้าพเจ้านั้นเบาลงบ้างแต่ก็ไม่เป็นผล ด้วยเหตุผลอะไรนะถึงได้เป็นเช่นนี้....ข้าพเจ้าอยากรู้จริง ๆ
นั่นไง....ข้าพเจ้าเริ่มเห็นภาพ จากเลือนลางกลายเป็นค่อย ๆ เด่นชัดขึ้นแต่..ก็นึกไม่ออกเช่นเดิม ข้าพเจ้ารู้สึกว่าความทรงจำของตนเองช่างไร้ประสิทธิภาพยิ่งนัก
ไม่นาน...เมื่อข้าพเจ้าพยายามจะค้นหาว่าอะไรคืออะไรในตัวเอง ก็มีภาพต่าง ๆ มากมาย ถาโถม เข้ามาทับทำให้แต่ละภาพดูเลือนลางและซ้อนทับกันมากยิ่งขึ้น มากยิ่งขึ้นและยิ่งขึ้น .. ความคิดเริ่มฟุ้งซ่านกระจาย
ข้าพเจ้ากระตุกความคิดกลับมาอยู่ที่เดิมบนเก้าอี้ทำงานของตนเอง ข้าพเจ้ากำลังหลงเข้าไปอยู่ในดงความทรงจำที่เข้าพเจ้าอาจไม่เคยใส่ใจ และครั้งนี้พี้นที่ตรงนั้นมันย้อนกลับมาทวงถามความยุติธรรมแห่งการรำลึกถึงก็อาจเป็นได้
เอาเป็นว่า .. ข้าพเจ้าจะพยายามกรีดปีกแห่งการค้นหาให้กระพือขึ้นอีกครั้ง เพื่อเกี่ยวเก็บและซึมซับกับสิ่งที่ข้าพเจ้านั้นเคยปล่อยให้ผ่านเลยทั้งที่ตั้งใจและอาจไม่ได้ตั้งใจ
ข้าพเจ้าเชื่อว่าข้าพเจ้าจะสามารถนำความรู้สึกที่ข้าพเจ้าได้เคยทิ้งขว้างไปกลับคืนมาอีกครั้งหนึ่ง ..ข้าพเจ้าหวังเช่นนั้น
ในหนทางแห่งชีวิต ล้วนมีเพียงไม่กี่ความรู้สึกที่ได้ผ่านมาและผ่านไป
แต่ในความรู้สึกเหล่านั้นมีความรู้สึกซ้อนความรู้สึกอยู่อย่างซับซ้อนและเราไม่สามารถสำผัสได้ง่าย ๆ เพียงแต่ต้องใส่ใจอย่างถี่ถ้วนเท่านั้น
แล้วก็เป็นเช่นนั้นเอง
......................
ในหนทางแห่งชีวิต ล้วนมีเพียงไม่กี่ความรู้สึกที่ได้ผ่านมาและผ่านไป ..แต่ในความรู้สึกเหล่านั้นมีความรู้สึกซ้อนความรู้สึกอยู่อย่างซับซ้อนและเราไม่สามารถสำผัสได้ง่าย ๆ เพียงแต่ต้องใส่ใจอย่างถี่ถ้วนเท่านั้น ..แล้วก็เป็นเช่นนั้นเอง
--ข้าพเจ้าว่าท่านสายลมกำลังฟุ้งซ่านอีกแล้ว
--เคยได้ยินไม่.."ไม่เคยมีอะไรหรอกที่ผ่านมาแล้วผ่านไป..ทุกสิ่งอยู่ในจิตวิญญาณของเราตลอดกาล..นิรันด์..เพียงแต่เราไม่สามารถระลึกถึงมันได้...เพราะจิตขิงเราวุ่นวายเกินไป..
แต่ละท่านนี่...ล้ำลึกกันจริงๆค่ะ....
...กว่าจะได้เข้ามาเยี่ยมเยือน
กวีที่แต่งไว้ก็ลางเลือนเต็มที่
แค่อยากฝากความรู้สึกดีดี
ผ่านบทกวี สีชมพู....