สังคมทุกวันนี้น้ำใจของเรา “มันอยู่ลึก หรือตื้น” กันแน่ !

ด้วยความที่พักนี้ผมไม่ค่อยมีเวลาให้ลูกนัก,  เช้าวันที่  9  กันยายน  2550  ผมจึงตัดสินใจหอบหิ้วพาเจ้าตัวเล็กทั้งสอง “ไปค่าย”  ด้วยซะเลย   ...

      <p style="margin: 0cm 0cm 0pt; tab-stops: 0cm" class="MsoNormal">ขั้นตอนแรกก็ทำความเข้าใจกับเขาตั้งแต่ตอนกลางคืน   เพราะเกรงว่าตอนเช้าจะงอแงเนื่องจากกำลังติดละครจักร ๆ วงศ์ ๆ   และละครเรื่องนี้ก็กำลังครองใจลูกชายผมอย่างมหาศาล (รวมถึงผมด้วย) </p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt; tab-stops: 0cm" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt; tab-stops: 0cm" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt; tab-stops: 0cm" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt; tab-stops: 0cm" class="MsoNormal"></p><p>   </p><p></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt; tab-stops: 0cm" class="MsoNormal">เช้านั้น,  เราสามพ่อลูกออกจากห้องหับแห่งชีวิตตั้งแต่ตอนยังไม่ถึงสองโมงเช้า   …  </p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt; tab-stops: 0cm" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt; tab-stops: 0cm" class="MsoNormal">ก่อนไปค่าย,  เด็กสองคนถูกคุณแม่บ้านแสนขยันจับมาแต่งองค์ทรงเครื่องด้วยเสื้อแดงสดสวย  ราวกับเธอลืมไปว่า “ลูกกำลังไปค่าย!”</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt; tab-stops: 0cm" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt; tab-stops: 0cm" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt; tab-stops: 0cm" class="MsoNormal"></p>    <p style="margin: 0cm 0cm 0pt; tab-stops: 0cm" class="MsoNormal">จะว่าไปแล้วการไปค่ายพวกเขาก็ดูจะคุ้นชินมาบ้างแล้ว  โดยเฉพาะ “น้องแผ่นดิน”  นั้นต้องยกนิ้วให้   เพราะแกไปค่ายกับผมมาหลายค่าย  ลุยงานอย่างไม่เหน็ดเหนื่อย !,  ไปแล้วไม่อยากกลับ !  ..  แต่พอขึ้นรถกลับหลับสนิทในพริบตา (เฉยเลย)</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt; tab-stops: 0cm" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt; tab-stops: 0cm" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt; tab-stops: 0cm" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt; tab-stops: 0cm" class="MsoNormal"></p><p>     </p><p> </p><p></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt; tab-stops: 0cm" class="MsoNormal">มันเป็นความจำเป็นที่ผมต้องพาพวกเขาติดสอยห้อยตามไปด้วย,  นั่นคือวิธีการหนึ่งที่ทำให้ผมและลูกได้ใช้ชีวิต “ส่วนตัว” อยู่ท่ามกลางสาธารณะชนอย่างมีความสุข</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt; tab-stops: 0cm" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt; tab-stops: 0cm" class="MsoNormal"></p>    <p style="margin: 0cm 0cm 0pt; tab-stops: 0cm" class="MsoNormal">ไปค่ายครั้งนี้ผมไม่ค่อยได้พร่ำพูดอะไรกับลูกนัก,  เพราะน้องดินในวัยห้าขวบต้นขันอาสาเป็น “พี่ผู้ชำนาญงานสอนน้อง”  เสียเองเลย   ผมจึงตกกระป๋องเป็นเพียงพนักงานขับรถธรรมดา ๆ  คนหนึ่งเท่านั้น …</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt; tab-stops: 0cm" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt; tab-stops: 0cm" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt; tab-stops: 0cm" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt; tab-stops: 0cm" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt; tab-stops: 0cm" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt; tab-stops: 0cm" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt; tab-stops: 0cm" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt; tab-stops: 0cm" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt; tab-stops: 0cm" class="MsoNormal"></p><p>และนี่คือ  คำสนทนาบางส่วนที่เด็กสองคนคุยกันในรถก่อนถึงค่าย -    </p><p> </p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt; tab-stops: 0cm" class="MsoNormal">“ไปค่ายต้องอดทน เด้อ แดน” …  น้องดินเปิดประเด็นราวกับผู้คร่ำหวอด</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt; tab-stops: 0cm" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt; tab-stops: 0cm" class="MsoNormal"></p>  <p style="margin: 0cm 0cm 0pt; tab-stops: 0cm" class="MsoNormal"> “อดทน อีหยัง ล่ะ.. เว้าให้มัน ซัด ๆ แน..!”   เจ้าจุกถามกลับด้วยแววตาสงสัยแถมคิ้วขมวดเป็นปมใหญ่</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt; tab-stops: 0cm" class="MsoNormal"></p>    <p style="margin: 0cm 0cm 0pt; tab-stops: 0cm" class="MsoNormal">“งานมันหลาย  บ่ แมนไปเล่นซื่อ ๆ  ต้องเฮ็ดนั่นเฮ็ดนี่  ฮู้จัก บ่” …</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt; tab-stops: 0cm" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt; tab-stops: 0cm" class="MsoNormal"></p><p>“ฮู้จักอยู่  แดนเฮ็ดได้  แดนกะเก่ง คือกัน!”</p><p></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt; tab-stops: 0cm" class="MsoNormal">“แต่ว่าต้องมีน้ำใจนำเด้ …”  น้องดินเปรยย้ำอย่างหนักแน่น  จากนั้นก็พร่ำพูดโดยไม่รอให้เจ้าจุกได้อ้าปากโต้คำใด ๆ …</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt; tab-stops: 0cm" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt; tab-stops: 0cm" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt; tab-stops: 0cm" class="MsoNormal"></p><p>“คนเฮาต้องมีน้ำใจ  ฮู้จักซอยเหลือคนอื่น ..มีน้ำใจ  ฮักคนอื่น  ฮักซาวบ้าน คือพ่อปู่ คือพ่อนัส  ฮ้ายกะมีน้ำใจคือกัน …”     </p><p></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt; tab-stops: 0cm" class="MsoNormal">แต่ไม่ทันทีน้องดินจะพร่ำพูดอย่างยืดยาว   น้องแดนในวัยสามขวบเศษก็สวนคำถามกลับแบบไม่ให้พี่ชายและพนักงานขับรถอย่างผมตั้งตัวว่า  “น้ำใจมันอยู่เลิ๊ก บ่ ?…. ฮึ  ดิน  น้ำใจมันอยู่เลิ๊ก บ่”</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt; tab-stops: 0cm" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt; tab-stops: 0cm" class="MsoNormal"></p>    <p style="margin: 0cm 0cm 0pt; tab-stops: 0cm" class="MsoNormal">ทันทีนั้น  ผมกับน้องดินก็หันมาสบตากันอย่างอัตโนมัติ  พร้อมกับหัวเราะด้วยเสียงอันดังพร้อม ๆ  กัน ….</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt; tab-stops: 0cm" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt; tab-stops: 0cm" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt; tab-stops: 0cm" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt; tab-stops: 0cm" class="MsoNormal"></p><p>    </p><p> </p><p> </p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt; tab-stops: 0cm" class="MsoNormal">(น้ำใจอยู่ลึกมั๊ย!) ….  ผมไม่รู้ว่าน้องแดนเข้าใจคำว่า “น้ำใจ”  ในทำนองใด  แกอาจจะหมายถึงน้ำที่อยู่ในบ่อน้ำที่พบเห็นในท้องทุ่งที่บ้านของพ่อปู่ ก็เป็นได้,    หรือบางทีแกอาจเข้าใจว่าหมายถึง “น้ำใจ”  ที่อยู่ในหัวใจของคนเรานั่นแหละ .. </p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt; tab-stops: 0cm" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt; tab-stops: 0cm" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt; tab-stops: 0cm" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt; tab-stops: 0cm" class="MsoNormal"></p>    <p style="margin: 0cm 0cm 0pt; tab-stops: 0cm" class="MsoNormal">กระนั้นผมก็อดคิดไม่ได้ว่า -</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt; tab-stops: 0cm" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt; tab-stops: 0cm" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt; tab-stops: 0cm" class="MsoNormal">จริงสิ,   สังคมทุกวันนี้น้ำใจของเรา“มันอยู่ลึก หรือตื้น”  กันแน่  !</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt; tab-stops: 0cm" class="MsoNormal"></p>