(ยิ้มต้นฉบับเฮฮาศาสตร์)

เมื่อวานนี้ประชุมเสร็จเที่ยงวัน ผมยังไม่หิวจึงไม่รับประทานอาหารกลางวันชวนกับกลับที่พัก ระหว่างที่นั่งรถมา ออตบอกว่าครูบาไปนวดไหม ผมตึงกล้ามเนื้อโคนขาแถมอากาศยังทึมๆ คิดว่าน่าจะดีเหมือนกัน เราจึงไปร้านนวดสมุนไพรที่อยู่ริมบึงแก่นนคร สถานที่สะอาดโอ่โถงดี กะว่าจะอ่านหนังสือไปด้วยถ้าง่วงก็จะงีบ แต่ไม่เป็นอย่างที่คาดการณ์ไว้ เพราะผมเป็นคนที่มีขนตามแขนขาเยอะ หมอเอาครีมมาทาแล้วนวดไปบนขนแล้วบีบลากไปตามผิวหนังจึงเจ็บมากกว่าที่จะสบาย

บอกว่า..หมอนวดเบาๆได้ไหม เธอบอกว่าเบาๆจะหายปวดเมื่อยได้อย่างไร บอก2-3ครั้งเธอจะลดแรงลงนิดหนึ่งแล้วก็ลงน้ำหนักเท่าเดิม นิ้วมือเธอมียังกะคีมเหล็ก แทนที่จะงีบก็เลยเปลี่ยนมาเป็นงึมงำ โธ่หมอนะหมอ เข็ดจริงๆให้ดิ้นตาย..เรื่องนี้สู้ฝีมืออาจารย์เสือไม่ได้หรอก เมื่อคืนนี้หลับเพราะอาจารย์เสือคุยไปนวดไป..ที่แท้คนที่อยู่ข้างเรานี่เองที่เป็นครูนวดชั้นดี

  

เมื่อคืนนี้มีชุมนุนเฮฮาศาสตร์ฉบับจิ๋วแต่แจ๋ว ฝ่ายเจ้าถิ่นมี อ.แป๋ว ท่านบางทราย ดร.แสวง รวยสูงเนิน ออต เล้าข้าว ฝ่ายสมทบมีหนูหนิง เอก ครูเสือ พี่องุ่นคนสวย มาครบฮาจริงๆครับ นัดกันทุ่มหนึ่งที่หน้าอำเภอ..เอ๊ย!ไม่ใช่ หน้าโรงแรม อ.แป๋วบอกว่า..ครูบายกเลิกไปญี่ปุ่น  จึงขอเลี้ยงอาหารญี่ปุ่นก็แล้วกัน แต่พอไปถึงร้านเห็นแต่ธงชาติดวงตะวันแดงแขวนอยู่ ไม่มีใคร แสดงว่าวันนี้เขาปิดร้าน..นี่แหละหนาคนเรา ไม่ได้ไปไม่ได้กิน อะไรๆที่เป็นญี่ปุ่นเว้นวรรคหมด เราจึงเปลี่ยนร้านใหม่ ไปร้านละไม..ร้านนี้คงอร่อยมาก มาไม่ได้จองล่วงหน้าแทบไม่ได้นั่ง เจ้าของร้านจัดการหาที่ให้ใต้ร่มไม้ข้างล่าง บรรยากาศดีอาหารอร่อยคุยกันสนุก ทุกคนทยอยมาเจอกัน ถ่ายรูปไปคุยกันเฮฮาตามประสาของเรา อ.แป๋วแจกโจ๊กเรื่องลำไยลำพูนกับอาจารย์หมอJJ ได้เฮกันจนพยาธิค้อนควัก ต้องขอขอบคุณท่านบางทรายที่กรุณาเลี้ยงอาหารเมื้อที่ประทับใจนี้

 

หลังจากนั้นยกทีมมาชิมกล้วยต่อที่ห้องผม เนื่องจากเป็นห้องเตียงเดี่ยว แต่กล้วยลูกกลมๆเป็นศูนย์รวมความสนใจ ทีมสารคามปรี่เข้าไปเอาออกมาชิมกัน ถ่ายรูปกัน เริ่มสุนทรีสนทนา ผมนอนฟังเพลินไปเลย ดึกแล้วเจ้าหนิงเด็กอนามัย หลังจากกินมากคงเหนื่อย หาวหวอดๆนอนกลิ้งลงข้างข้างเตียง ใครคุยก็คุยไปหนูจะฝันท่าเดียว คนที่ตามมาเป็นอาจารย์เสือ ออต ครอกฟี๊ตามทีละราย เป็นคืนแห่งความชื่นมื่นมากที่ลูกหลานมานอนล้อมรอบคุยกัน เป็นบรรยากาศที่ยากจะประเมินความสุขได้

ผมหลับไปนานเท่าไหร่ไม่รู้ ตื่นมากลุ่มขี้เซาหายกันหมด เหลือแต่ออตนอนขดอยู่ข้างๆ จึงมาเขียนBlogรายงานเบื้องต้น เดี๋ยวอาบน้ำทานข้าว แล้วจะไปหาคุณหมออีกท่านหนึ่งที่โรงพยาบาลศรีนัครินทร์ จะได้ครบมิติของการอนุรักษ์สังขาร ให้มีสุขภาพพอที่จะประคองตนเป็นคนมีโอกาสไปร่วมประชุมงานมหกรรมKMภูมิภาคกับเขาได้ เท่าที่ทราบพวกเราชาวเฮฮาไปกันเกือบครบทีมเลยนะหนูตูน เจ้าภาพจะรับไหวไหมนี่ พวกนี้อนามัยมาก กินมาก ยิ้มมาก หัวเราะมาก แต่รักใครรักแล้วรักเลย จึงกลมเกลียวสมานฉันท์ ตัวจริงเสียงจริงทั้งนั้นที่พามาให้ชาวสองแควดูหน้าในครั้งนี้.