-
พ่อครูบาขา ... หนูขอบคุณจากใจดวงน้อยๆ เลยค่ะเข้ามาอ่านบันทึกนี้แล้ว หนูรู้สึกอิ่มเอมใจอย่างบอกไม่ถูก
-
ดีใจแทนพ่อที่มีคนรักอย่างสุดหัวใจแบบนี้ ... และในขณะเดียวกันก็ดีใจแทนคนที่ได้ดูแลและได้อยู่ใกล้ชิดพ่อที่ได้ทำอะไรเพื่อคนที่เรารักอย่างสุดหัวใจเช่นกันค่ะ
- ตอนนี่งานมหกรรมฯ ประกาศปิดรับสมัครไปตั้งแต่เมื่ออาทิตย์ที่แล้วค่ะพ่อ แต่มีคน (มีเส้น) แต่เป็นเส้นของเพื่อนๆ พี่ๆ ที่รักกันทั้งนั้นที่โทรเข้ามาฝากฝังขอเพิ่มเติมให้กับคนที่อยู่ ม. เดียวกัน หรือคนรู้จักที่อยากมาร่วมอย่างจริงๆ และสุดๆ ถึงขนาดบอกว่ายอมสละที่นั่งตัวเองให้คนที่จะมาด้วย แล้วเราจะปฏิเสธญาติๆ ของเราได้อย่างไรจริงมั้ยคะ
- ตูนเลยต้องจัดห้องให้อีกห้องไว้ถ่ายทอดภาพจากห้องใหญ่ในช่วงเข้าของทั้ง 2 วัน เผื่อห้องใหญ่ระเบิด กลุ่มคนผู้เสียสละจะได้ไปนั่งชมนั่งดูอยู่ในนั้นค่ะ
- กลัวก็แต่ว่า ... คนที่สมัครเข้ามาก่อน ที่เป็นคนกลุ่มใหม่ๆ ยังไม่คุ้นเคยวัฒนธรรมของเราเห็นว่าที่คับแคบคนเยอะจะบ่นเราเจ้าภาพว่า "รับไม่อั้น" แต่อันนั้นก็สุดแต่ใจนะคะ เพราะเราเองก็มีใจที่จะแบ่งปันโดยบริสุทธิ์ใจจริงๆ
ด้วยความรัก เคารพ และระลึกถึงพ่ออย่างสุดหัวใจค่ะ
