.คนและองค์กรจึงเป็นปัจจัยสำคัญที่กำหนดว่าจะก้าวเดินไปอย่างไร....การเรียนรู้ระหว่างทางจะเป็นตัวตัดสินใจสำคัญ

 จากการดำเนินโครงการน้ำหมักชีวภาพเพื่อชีวิตและสิ่งแวดล้อม...ประสบความสำเร็จในเบื้องต้นพอสมควร...

จึงนำมาบรรจุลงเป็นหลักสูตรท้องถิ่นของโรงเรียนบ้านจันรมในปีการศึกษา 2545 วิชา น้ำหมักชีวภาพเพื่อชีวิตและสิ่งแวดล้อม โดยจัดกิจกรรมการเรียนรู้ควบคู่กับโครงการ....

ผลจากการจัดกิจกรรมการเรียนรู้นอกจากนักเรียนจะได้เรียนจากการปฏิบัติจริงแล้ว ผลสะท้อนกลับที่ดีและช่วยเป็นแรงเสริมให้เราก็คือ โรงเรียนได้รับรางวัลโล่เหรียญเงินโรงเรียนเกษตรอินทรีย์ ประเภทโรงเรียนขนาดกลาง ของสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาสุรินทร์ เขต 1  ในปีการศึกษา 2547 จากรัฐมนตรีกระทรวงเกษตรและสหกรณ์ และได้รับเกียรติจากเอกอัครราชทูตจากประเทศไนจีเรียเป็นผู้มอบโล่รางวัล  ในงานวันข้าวหอมมะลิโลก

 

โล่รางวัล

 

อย่างไรก็ตามหลักสูตรที่เราเขียนเอง ... ชงเอง...ปฏิบัติเอง...ถือว่าเป็นเพียงไฟฉายส่องสว่างตามรายทางเดินหรืออีกนัยหนึ่งเป็นสะพานที่อำนวยความสะดวกต่อการข้ามฟาก (สะพานไม่ได้ทำให้เราข้ามฟากไปได้..ถ้าเราไม่ก้าวข้ามไปเอง)

ดังนั้น.......คนและองค์กรจึงเป็นปัจจัยสำคัญที่กำหนดว่าจะก้าวเดินไปอย่างไร....จะไปถึงเมื่อไหร่...ขณะนี้อยู่ห่างจากเป้าหมายแค่ไหน...อุปสรรคตามรายทางที่พบจะแก้ปัญหาอย่างไร..โดยวิธีใด...การเรียนรู้ระหว่างทางจะเป็นตัวช่วยและเป็นตัวตัดสินใจสำคัญค่ะ