จากการที่ทีมจาก สวรส.ภาคใต้ มอ. ได้มา ลปรร.กับลุงช่วง ในบันทึกก่อนหน้านี้ ขณะที่การสนทนากำลังจะเริ่มขึ้น น้องจุ๋ม (คุณนาตยา แท่นนิล) ผู้ประสานงาน สวรส.ภาคใต้ มอ. ที่มากับคณะด้วย ได้ถามผม เชิงกระซิบว่า “พี่ ๆ นาฬิกาเขาดูกันยังไงเหรอ แล้วมีเหมือนกันทุกคน” ผมตอบไปว่า เป็นนาฬิกาพูดได้ เพราะเคยได้ยินคราวมาคุยกับลุงช่วง ซึ่งนาฬิกานี้จะส่งเสียงบอกว่าเวลาเท่าไหร่ ทุกชั่วโมง หากต้องการจะรู้ในตอนนั้นผมก็เห็นลุงช่วงเอามือกดปุ่มอะไรสักอย่าง ก็จะมีเสียงบอกเวลาเช่นกัน

     คำว่านาฬิกาพูดได้ ผมพูดเอาเองครับ เพราะยังไม่เคยได้ถามใคร แต่ผมก็เรียกไปตามที่สัมผัสได้ และแล้วเมื่อครบชั่วโมง นาฬิกาก็เริ่มบอกเวลาให้น้องจุ๋มได้ประจักษ์ ไม่วายคุณน้องก็ยังมีมุกฝากไว้ให้ผมได้เล่าลุงช่วงอีกว่า “เลิกประชุมแล้ว คงต้องช่วยตั้งนาฬิกาให้ตรงกันหน่อย” เพราะเล่นบอกเวลาห่างกันตั้ง 15 นาทีโดยประมาณ ในแต่ละคน อย่างนี้จะเชื่อของใคร

     เลิกประชุมแล้วผมได้รับโทรศัพท์จากลุงช่วงขณะขับรถไปสอนที่ มรภ.สงขลาต่อ เพื่อสอบถามความพอใจของวันนี้ ผมก็ถือโอกาสเล่าเรื่องที่น้องจุ๋มฝากไว้ให้ฟังพอย่อ ๆ ได้ยินเสียงลุงช่วงหัวเราะอย่างมีความสุขผ่านทางเครือข่ายโทรศัพท์เข้ามา และลุงช่วงก็บอกว่าท่านก็ได้ยินอยู่ แต่สมาธิอยู่ที่การ ลปรร. ในขณะนั้น ฝากขอบคุณ คุณจุ๋มมาด้วยที่ช่างสังเกตได้ละเอียดเหลือเกิน