รู้สิ่งใดไม่สู้รู้วิชา รู้รักษาตัวรอดเป็นยอดดี...

คติธรรมคำสอนใจที่มีมาแต่นมนาน  อ่านเท่าใดก็ยังคงความลุ่มลึกกินใจเหลือเกิน  สะท้อนถึงภูมิปัญญาของผู้แต่งไว้เป็นอย่างดีว่าท่านเป็นผู้ที่เรียนรู้มากอ่านมากอยู่ใกล้นักปราชญ์ราชบัณฑิตทั้งหลาย...

อย่างในเรื่องพระอภัยมณีที่ กวีเอกสุนทรภู่แต่งกลอนไว้เกี่ยวกับโยคีสอนหลานชื่อสุดสาครตอนหนึ่งที่ว่า...

 

แล้วสอนว่าอย่าไว้ใจมนุษย์               มันแสนสุดลึกล้ำเหลือ

กำหนด

 

ถึงเถาวัลย์พันเกี่ยวที่เลี้ยวลด             ก็ไม่คดเหมือนหนึ่งใน

น้ำใจคน

 

มนุษย์นี้ที่รักอยู่สองสถาน                 บิดามารดารักเป็นผล

 

ที่พึ่งหนึ่งพึ่งได้แก่กายตน                 เกิดเป็นคนคิดเห็นจึง

เจรจา

 

แม้นใครรักรักมั่งชังชังตอบ              ให้รอบคอบคิดอ่านนะ

หลานหนา

 

รู้สิ่งใดไม่สู้รู้วิชา                                  รู้รักษาตัวรอดเป็นยอด

ดี... อ่านเท่าใดก็ซาบซึ้งกินใจเท่านั้นแม้กาลจะผ่านมาเนินนานแล้วแต่คำกลอนที่กล่าวนี้ยังคมความคิดอยู่เลยครับจริงไหมคุณ..?  ฮา ๆ เอิก ๆ.