ต้องเริ่มที่จุดมีพลัง เข้มแข็ง ชัดเจน ที่พร้อมจะระเบิดขยายผล

 

 เมื่อวันก่อนผมได้นำเสนอว่า <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">ทุกฝ่ายได้ใช้ความพยายามอย่างหนักในการทำงาน ทั้งที่ต้อง</p>  <p style="margin: 0cm 0cm 0pt 36pt; text-indent: -18pt; tab-stops: list 36.0pt" class="MsoNormal"></p>·        เอาตัวให้รอด <p style="margin: 0cm 0cm 0pt 36pt; text-indent: -18pt; tab-stops: list 36.0pt" class="MsoNormal"></p>·        พยุงเพื่อนร่วมทาง <p style="margin: 0cm 0cm 0pt 36pt; text-indent: -18pt; tab-stops: list 36.0pt" class="MsoNormal"></p>·        ช่วยเหลือผู้อื่น <p style="margin: 0cm 0cm 0pt 36pt; text-indent: -18pt; tab-stops: list 36.0pt" class="MsoNormal"></p><p>·        พัฒนาสังคม  </p><p> </p><p>แต่ผลในการทำงานในหลายๆครั้งเกิดการทำลายมากกว่าสร้างสรรค์ </p><p> เพราะ </p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt 36pt; text-indent: -18pt; tab-stops: list 36.0pt" class="MsoNormal"></p>·        แค่เอาตัวเองให้รอด ก็สาหัสแล้ว <p style="margin: 0cm 0cm 0pt 72pt; text-indent: -18pt; tab-stops: list 72.0pt" class="MsoNormal"></p><blockquote><p>o       หมดเวลา </p></blockquote><p style="margin: 0cm 0cm 0pt 72pt; text-indent: -18pt; tab-stops: list 72.0pt" class="MsoNormal"></p><blockquote><p>o       หมดทรัพยากร </p></blockquote><p style="margin: 0cm 0cm 0pt 72pt; text-indent: -18pt; tab-stops: list 72.0pt" class="MsoNormal"></p><blockquote><p>o       ต้องดึงทรัพยากร และเวลาของครอบครัว ญาติพี่น้อง เพื่อนฝูง ลูกน้อง เข้ามาช่วย ก็ยังไม่ค่อยรอด </p></blockquote><p style="margin: 0cm 0cm 0pt 36pt; text-indent: -18pt; tab-stops: list 36.0pt" class="MsoNormal"></p>·        การพยุงเพื่อนร่วมทาง มักจะไม่ค่อยได้มีเวลา หรือทรัพยากรมากพอที่จะคิด เพราะมักหมดไปกับประเด็นแรก <p style="margin: 0cm 0cm 0pt 72pt; text-indent: -18pt; tab-stops: list 72.0pt" class="MsoNormal"></p><blockquote><p>o       แต่ถ้าจะทำจริงๆ มักจะประคองกันไป แบบล้มลุกคลุกคลานมากกว่า </p></blockquote><p style="margin: 0cm 0cm 0pt 36pt; text-indent: -18pt; tab-stops: list 36.0pt" class="MsoNormal"></p>·        การช่วยเหลือผู้อื่น เป็นสิ่งที่ทำได้ยากมาก เพราะ ตัวเองก็ยังไม่ค่อยรอด <p style="margin: 0cm 0cm 0pt 72pt; text-indent: -18pt; tab-stops: list 72.0pt" class="MsoNormal"></p><blockquote><p>o       ถ้าจะทำ จึงมักเป็นการช่วยแบบฉาบฉวย เป็นของชำร่วยมากกว่าจะเป็นผลจริงจัง </p></blockquote><p style="margin: 0cm 0cm 0pt 36pt; text-indent: -18pt; tab-stops: list 36.0pt" class="MsoNormal"></p>·        การพัฒนาสังคม <p style="margin: 0cm 0cm 0pt 72pt; text-indent: -18pt; tab-stops: list 72.0pt" class="MsoNormal"></p><blockquote><p>o       ส่วนใหญ่ก็เป็นข้ออ้างในการหาทุน หรือ </p></blockquote><p style="margin: 0cm 0cm 0pt 72pt; text-indent: -18pt; tab-stops: list 72.0pt" class="MsoNormal"></p><blockquote><p>o       สร้างความชอบธรรมในการทำงาน หรือ </p></blockquote><p style="margin: 0cm 0cm 0pt 72pt; text-indent: -18pt; tab-stops: list 72.0pt" class="MsoNormal"></p><blockquote>

o       อ้างเพื่อ ขอความดีความชอบ แต่ในเนื้อในจริงๆ นั้นเล็กน้อย และฉาบฉวย  

 

เมื่อคนที่มีหน้าที่ในการช่วยเหลือและพัฒนาสังคม อยู่ในภาวะ “ปากกัดตีนถีบ” แล้วสังคมจะหวังพึ่งคนเหล่านี้ได้อย่างไร 

</blockquote><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p>จะออกมาประณาม ประจาน ขู่ปลด ขู่ไล่ออก เขาก็จะต้องดิ้นเอาตัวรอดไปตามปัญญาที่มี   เพราะปัญญาเขามีอยู่แค่นั้น ไม่มีทางจะพัฒนาอะไรได้  </p><p></p><p>ดังนั้นแนวคิดในการทำงานเราจะเริ่มที่จุดที่อ่อนแอไม่ได้  </p><p></p><p>ต้องเริ่มที่จุดมีพลัง เข้มแข็ง ชัดเจน ที่พร้อมจะระเบิดขยายผล  </p><p>แบบเดียวกับระเบิดปรมาณู ที่จะต้องเริ่มด้วยการยิงนิวตรอน เข้าไปที่อะตอม (ปรมาณู) ของโลหะหนัก ที่มีพลังสูงอยู่ในตัว  </p><p></p><p>ที่เรียกว่า </p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt 36pt; text-indent: -18pt; tab-stops: list 36.0pt" class="MsoNormal"></p>·        ระเบิดจากข้างใน <p style="margin: 0cm 0cm 0pt 36pt; text-indent: -18pt; tab-stops: list 36.0pt" class="MsoNormal"></p>·        แต่ถ้าปล่อยให้ระบิดเอง ก็จะไร้ทิศทางและไม่มีพลังเท่าที่ควร <p style="margin: 0cm 0cm 0pt 36pt; text-indent: -18pt; tab-stops: list 36.0pt" class="MsoNormal"></p>·        จึงต้องมีการวางแผนที่รัดกุมชัดเจน <p style="margin: 0cm 0cm 0pt 36pt; text-indent: -18pt; tab-stops: list 36.0pt" class="MsoNormal"></p>·        มีการทำงานเป็นขั้นๆ <p style="margin: 0cm 0cm 0pt 36pt; text-indent: -18pt; tab-stops: list 36.0pt" class="MsoNormal"></p><p>·        ก็จะสามารถระเบิดได้ตามแนวที่กำหนดไว้  </p><p> </p><p>การทำงานแบบนี้ น่าจะเป็นวิธีการที่หวังผลได้มากกว่าการทำงานแบบเหวี่ยงแห หรือปูพรม อย่างที่ทำมา ที่ </p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt 36pt; text-indent: -18pt; tab-stops: list 36.0pt" class="MsoNormal"></p>·        ขาดประสิทธิภาพ <p style="margin: 0cm 0cm 0pt 36pt; text-indent: -18pt; tab-stops: list 36.0pt" class="MsoNormal"></p>·        ขาดประสิทธิผล <p style="margin: 0cm 0cm 0pt 36pt; text-indent: -18pt; tab-stops: list 36.0pt" class="MsoNormal"></p>·        เกิดความเสียหายต่อ <p style="margin: 0cm 0cm 0pt 72pt; text-indent: -18pt; tab-stops: list 72.0pt" class="MsoNormal"></p><blockquote><p>o       ทรัพยากร </p></blockquote><p style="margin: 0cm 0cm 0pt 72pt; text-indent: -18pt; tab-stops: list 72.0pt" class="MsoNormal"></p><blockquote><p>o       สังคม </p></blockquote><p style="margin: 0cm 0cm 0pt 72pt; text-indent: -18pt; tab-stops: list 72.0pt" class="MsoNormal"></p><blockquote><p>o       เศรษฐกิจ </p></blockquote><p style="margin: 0cm 0cm 0pt 36pt; text-indent: -18pt; tab-stops: list 36.0pt" class="MsoNormal"></p>·        ทำให้เกิดความสิ้นหวังและท้อแท้ในการทำงาน <p style="margin: 0cm 0cm 0pt 36pt; text-indent: -18pt; tab-stops: list 36.0pt" class="MsoNormal"></p>·        ทำให้คนทำงานไม่ภาคภูมิใจในตัวเอง ทำงานแบบซังกะตายไปวันๆ <p style="margin: 0cm 0cm 0pt 36pt; text-indent: -18pt; tab-stops: list 36.0pt" class="MsoNormal"></p><p>·        เกิดเป็นวงจรอุบาทว์ ต่อการทำงาน ที่มีผลทางการทำลายสังคม มากกว่าการสร้างสรรค์   </p><p> </p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p>ลองกลับมาคิดใหม่ ทำใหม่ได้ไหมครับ </p><p> </p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt 36pt; text-indent: -18pt; tab-stops: list 36.0pt" class="MsoNormal"></p>·        มาเริ่มที่จุดแข็งที่ระเบิดได้ <p style="margin: 0cm 0cm 0pt 36pt; text-indent: -18pt; tab-stops: list 36.0pt" class="MsoNormal"></p>·        ใช้พลังจุดระบิดอย่างเพียงพอ <p style="margin: 0cm 0cm 0pt 36pt; text-indent: -18pt; tab-stops: list 36.0pt" class="MsoNormal"></p><p>·        แล้วให้ระบบขยายผลด้วยตัวมันเอง  </p><p> </p><p>เราจะทำงานได้อย่างคุ้มค่า ประหยัด และมีประสิทธิภาพในทุกๆด้าน   </p><p></p><p>จะได้ไม่ต้องมานั่งบ่นกันเอง ว่ากันเอง ทั้งๆที่ทุกคนก็พยายามเต็มที่แล้ว (เท่าที่คิดออก)  </p><p></p><p>และตัวจุดระเบิดที่สำคัญก็คือ “ปัญญา”</p><p>ที่จะทำให้ “สังคมอุดมปัญญา”  (Community of Practices) ระเบิดจากข้างใน </p><p>ที่จะเกิดการขยายผลได้  </p><p></p><p>ดังนั้น KM ที่ทาง สคส. กระตุ้นอยู่จึงมาถูกทางแล้ว </p><p>เพียงแต่การปฏิบัติอาจยังไม่ชัดเจนเท่าที่ควร  </p><p>ผมจึงหวังว่า มหกรรม KM ภูมิภาค ที่ ม. นเรศวร ควรจะจุดประกายนี้ให้ชัดครับ    </p>