หลังจากที่สมัครเป็นสมาชิกมาได้ระยะหนึ่ง  เจ้าของชุมชน (คุณวันเพ็ญ) ก็กระเซ้าเย้าแหย่ ให้รีบๆมาเขียนเสียที ก็ใครๆ เขาบอกว่า  จะเขียน เนี้ย !!! จะต้องมีความรู้ + วิชาการ  ด้วยนะ  อย่างนี้ก็กลัวสิค่ะ  ความรู้มีเท่าหางมด  วิชาการก็หดหาย  สาระมากมายหาไม่ได้จากอิงจันทร์   วัน ๆ อ่านแต่กวี (ที่คนอื่นเขียน)  ดีแต่พูดเรื่องเรื่อยเปื่อย   ... เอาเป็นว่า จะค่อย ๆ ฝึกฝนทั่งให้เป็นเข็มแล้วกันนะค่ะ

     ดิฉันเป็นคนรุ่นใหม่แต่ใจรักนิยมชมชอบอ่านกวีเก่า ๆ บ้าง ใหม่ ๆ บ้าง  ตามประสาคนมีอารมณ์สุนทรีในหัวใจ  มีกลอนที่ดิฉันชื่นชอบ  เรียกว่าเป็นบทประจำใจ ประจำตัว ท่องจำได้ขึ้นใจเลยทีเดียว จากเพลงยาวถวายโอวาท ซึ่งเป็นผลงานของท่านสุนทรภู่ ซึ่งท่านก็เป็นกวีเอกในดวงใจ เป็นยอดกวีที่มีความอัจฉริยะอย่างเหลือเชื่อ

อันความคิดวิทยาเหมือนอาวุธ        

ประเสริฐสุดซ่อนใส่เสียในฝัก                                

สงวนคมสมนึกใครฮึกฮัก                

จึงค่อยชักเฉือดฟันให้บรรลัย

     ไม่รู้เพราะอะไรจึงชอบหนักหนา  คงเป็นเพราะความหมายที่ลึกซึ้งกินใจ และยังผลักดันให้ดิฉันอยากที่จะมี ความคิดเป็นอาวุธ บ้างเหมือนกัน  (ฟังดูน่ากล้วนะค่ะ) เปรียบไปตอนนี้คิดว่าตัวเองเป็น เหล็กแท่งน้อยๆ ที่ยังไม่ได้ตีเป็นกระบี่  แทงใครก็ไม่เข้า เอาไว้ตีหัวให้มึน ๆ นะพอไหว  หรือท่านผู้อ่านว่าไงค่ะ  มีวรรคทองในใจกันบ้างรึเปล่า ?