inspiration ข้างหน้าต่าง

เมื่อก่อนเป็นเด็ก สิ่งที่จำได้เกี่ยวกับสายรุ้ง คือแม่ ..แม่จะเล่านิทานที่เกี่ยวกับสายรุ้ง เกี่ยวกับอะไรบ้างไม่รู้ เจ้าชาย เจ้าหญิง คำสาบ แต่เราคงเล็กเกินไปจนจำไม่ได้ ..แต่สิ่งที่จำได้ คือ ทุกครั้งที่เห็นสายรุ้ง ..เราจะไปตะโกนบอกแม่ว่า "แม่ แม่ รุ้งกินน้ำ " และจะจบตรงที่ แม่จะเล่านิทาน เรื่องเดิม ซ้ำ ๆ น่าแปลกใจที่ไม่เคยเบื่อ แม่บอกว่ารุ้งกินน้ำเป็นเหมือนคำสาบไม่เคยมีใครเดินไปถึง แต่ถ้าใครซักคนไปถึงได้ จะมีสมบัติ มากมาย มีขนมให้กินทั้งชาติก็ไม่หมด..เราคิดตามอย่างไร้เดียงสาว่า รุ้งก็อยู่ใกล้ ๆ ตีนเขานี่เอง เราต้องจับอยู่แล้วรุ้งกินน้ำเนี่ย เคยถึงกับเดินตามจริง ๆ ยิ่งเดินก็ยิ่งห่างใกล ยิ่งเข้าใกล้ก็เลือนหาย และ ก็ทำใจ เข้าใจ ว่าไม่มีวันไปถึง เลิกตาม.. อีก คำบอกที่ได้จากแม่ คือ "อย่าชี้นะลูก ถ้าชี้แล้วนิ้วจะกุด" พอเราหน้าเสีย หดมือกลับ แม่จะบอกว่า "ถ้าไม่อยากกุด เค้ามีวิธีแก้คำสาบคือต้องถุยน้ำลายใส่มือที่ชี้ซะ" ด้วยความกลัวแบบเด็ก ๆ นอกจากจะถุยน้ำลายใส่แล้ว เรายังอมนิ้วเจ้ากรรมนั่นซะ (ยังกะอมแล้วนิ้ว มันจะงอกขึ้นแนะ)

ครั้นโตมากขึ้น พอที่จะถามหาเหตุผล แม่บอก "ก๊าก ๆ แม่ล้อเล่น อยากเชื่อเองทำไมละ" (ไข้หัว และ อุ้เป๋นกำเมืองเจ้า) เหอ ๆๆ เอาไงละทีนี้ กงกรรมกงเกวียน ทุกครั้งที่น้องสาว กับน้องชาย ชี้ชวนดูรุ้งกินน้ำ เราก็ทำเยี่ยงเดียวกันกับแม่ แล้วก็นึกในใจ "อีกหน่อย ค่อยเฉลยละกัน" จนถึงเดียวนี้ น้องชาย และ น้องสาวซึ่งแก่ ตาม ๆ กันมา น่าจะ รู้แล้วล่ะ ว่าเจอตลกร้ายประจำตระกูลเข้าแล้ว

วันนี้นั่งข้างหน้าต่าง ฝนพึ่งเหือด อาทิตย์ใกล้ลับขอบฟ้า แต่แสงสุดท้ายยังไม่ได้ลับหายไปไหน ยังลอยอ้อยอิ่งฝากรู้งกินน้ำโค้งสวยไว้ให้ดูต่างหน้า ก่อนจะลับหาย ..อยู่ใกล้ ๆ แค่นั่งดูจากช่องหน้าต่างก็เห็น ..สิ่งอัศจรรย์ ..พาย้อนความระลึกไปถึงคุณแม่ล่วงลับ..กับเรื่องเล่าที่จำเนื้อหาไม่ได้ ..คุณแม่นักเล่าเรื่อง..คุณแม่ผู้สร้างสรรค์ นักต่อเติมจินตนาการ..ตัวจริง (ตั้งแต่เกิดมา ยังไม่เจอใครเล่านิทานเก่งเท่าแม่เลยจริง ๆ)

จบการรายงาน โดย inspiration ข้างหน้าต่าง ที่พาเราย้อนอดีตไปสู่ช่วงเวลา ที่มีนักสร้างแรงบันดาลใจอยู่ คิดถึงแม่มากจ้า