บันทึกในการเรียนสัปดาห์ที่ 2 ประยูร

บันทึกเรื่องเล่าของข้าพเจ้า จากการที่ข้าพเจ้าเริ่มสมัครเรียนมหาลัยชีวิต ของมหาวิทยาลัยราชภัฏสุรินทร์ ศูนย์ศีขรภูมิ รุ่นที่ 1/2550 ข้าพเจ้ารู้สึกดีใจและประทับใจตั้งแต่วันแรกที่ได้สมัครเรียนและรู้สึกตื่นเต้นที่ได้เป็นนักศึกษาอีกครั้งหนึ่ง วันแรกที่เริ่มมีการปฐมนิเทศนักศึกษาใหม่รู้สึกดีใจและประทับใจได้พบปะเพื่อนมากหน้าหลายตาทั้งที่รู้จักและไม่รู้จัก ไม่ว่าจะเป็นเพื่อนที่ศูนย์ศีขรภูมิและเพื่อนที่มาจากศูนย์อื่นก็ตาม เริ่มแรกก็มีการแนะนำอาจารย์ประจำวิชาและอาจารย์ผู้ช่วยแต่ละวิชาทำให้รู้จักและรู้สึกเป็นกันเอง การเรียนการสอนเริ่มครั้งแรก เมื่อวันอาทิตย์ ที่ 8 กรกฎาคม 2550 ในรายวิชาภูมิปัญญาฯโดยมีการจัดการเรียนการสอนแบบรวมศูนย์คือนักศึกษาทุกศูนย์จะมาเรียนที่ศีขรฯทั้งหมด ซึ่งเป็นการดีอย่างหนึ่งสำหรับนักศึกษาที่อยู่ศูนย์ศีขรฯเพราะไม่ต้องเดินทางไปที่อื่น การเรียนสัปดาห์แรก ๆต่างคนต่างเห็นหน้าตากันทักทายถามทุกข์สุขกันด้วยความดีอกดีใจ ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งทำให้นักศึกษาคุ้นเคยกันมากขึ้นและทำให้รู้ว่าการเรียนยังไม่สายเกินไป สำหรับตัวข้าพเจ้าแล้วคิดว่าตัวเองอายุมากแล้วเพิ่งมาเรียนแต่พอมาพบเพื่อนบางท่านก็อายุมากกว่าเราด้วยซ้ำไปเพราะฉะนั้นจึงทำให้เรารู้สึกว่าการเรียนเป็นสิ่งที่ต้องศึกษาหาความรู้ได้ตลอด ทำให้ข้าพเจ้ามีความคิดมุมานะขึ้นมาและมีกำลังใจยิ่งขึ้น ขณะที่เรียนก็จะมีการแบ่งกลุ่มออกเป็นกลุ่ม ๆอย่างถาวรทุกวิชาจะเป็นกลุ่มเดิมตลอด ซึ่งอาจารย์จะมีการมอบหมายงานให้ช่วยกันคิดในกลุ่ม บางคนก็ช่วย บางคนก็ไม่ช่วย แต่งานกลุ่มดีอย่างคือเป็นการระดมความคิดช่วยเหลือซึ่งกันและกันแล้วส่งตัวแทนแต่ละกลุ่มออกมานำเสนองานหน้าห้อง ทำให้คนในกลุ่มได้ฝึกคิด ฝึกพูด จากที่ไม่เคยพูด ไม่เคยจับไมล์ ก็จะทำให้มีการกล้าแสดงออกไปด้วย หลังจากสัปดาห์แรกที่ทำ การเรียนการสอนผ่านไปหนึ่งสัปดาห์แล้วข้าพเจ้าก็ไปปฏิบัติหน้าที่รับราชการเหมือนเดิม และในชีวิตประจำวันของข้าพเจ้าก็จะอยู่กับลูก ๆและภรรยา ซึ่งครอบครัวของข้าพเจ้าก็ถือว่าเป็นครอบครัวที่อบอุ่นสมบูรณ์แบบช่วยกันดูแลลูก ๆซึ่งยังเล็กอยู่ ช่วยกันทำมาหากินแบบชีวิตชาวชนบท เย็นมาหลังจากลูก ๆหลับหมดแล้ว ก็จะนำบทเรียนมาทบทวนและทำงานที่อาจารย์มอบหมายให้เสร็จก็อ่านหนังสือซึ่งพยายามทำให้เป็นปัจจุบันมากที่สุด ส่วนงานสังคมในหมู่บ้านก็มีบ้างเช่นอาจเป็นงานวัดหรืองานโรงเรียนก็มีการเข้าร่วมเป็นครั้งคราวสำหรับช่วงว่าง บางครั้งก็มีประชาชนมาขอความช่วยเหลือก็ให้คำแนะนำและเป็นที่ปรึกษาไป ต่อมาก็เป็นการเรียนการสอนสัปดาห์ที่สองคือวันเสาร์ที่ 14 กรกฎาคม 2550 ก็มาเรียนตามปกติ ซึ่งเสาร์นี้ก็เป็นการเรียนแบบรวมศูนย์เช่นเดียวกัน ซึ่งเป็นการเรียนวิชาภาษาไทยเพื่อการสื่อสาร สอนโดยอาจารย์คนึงนิตย์ ไสยโสภณ และมีครูผู้ช่วย 2 ท่าน คือ อาจารย์นิออน ปัญญาโรจน์สุขและอาจารย์สุทิศา บุตรเงิน ช่วงเช้าเริ่มจัดการเรียนการสอนโดยแนะนำอาจารย์ที่มาจากมหาวิยาลัยราชภัฏสุรินทร์และอาจารย์ที่มาจากศูนย์อื่นและแนะนำครูผู้ช่วยทุก ๆ ศูนย์ ต่อมาอาจารย์ราชภัฏก็เริ่มบรรยายในเนื้อหาวิชาภาษาไทย และภาคบ่ายก็เริ่มแบ่งกลุ่มนักศึกษาโดยยึดกลุ่มเดิมที่แบ่งไว้แล้ว อาจารย์มอบหมายหัวข้อให้ในเรื่อง ข้อควรคำนึงถึงในการใช้ภาษาไทยและลักษณะเฉพาะของภาษาไทย โดยแต่ละกลุ่มระดมความคิดกันช่วยกันคิดในกลุ่มและส่งตัวแทนกลุ่มออกมานำเสนอหน้าชั้นเรียน หลังจากนั้นอาจารย์ก็เฉลยในแต่ละหัวข้อเรื่องแล้วครูกับนักศึกษาช่วยกันสรุปอีกครั้งหนึ่ง สรุปแล้วหลังจากที่มีการเรียนการสอนผ่านมา 2 สัปดาห์คือเริ่มตั้งแต่วันอาทิตย์ที่ 8 กรกฎาคม 2550 ถึงวันเสาร์ที่ 14 กรกฎาคม 2550แล้วทำให้ข้าพเจ้าเริ่มมีความสุขและสนุกกับการเรียน สามารถปรับตัวเข้ากับเพื่อนได้ดีมีความกระตือรือร้น อยากเรียน อยากรู้ อยากศึกษา อยากค้นคว้า จากงานที่อาจารย์มอบหมายงานให้ในแต่ละวิชาก็คิดว่าจะพยายามทำความเข้าใจและพยายามทำให้เสร็จไม่พอกหางหมูและนำความรู้ที่ได้จากการเรียนการสอน การศึกษาค้นคว้าไปประยุกต์ใช้ในชีวิตประจำวันเพื่อพัฒนาชีวิตให้ดีขึ้น ความตั้งใจคือต้องเรียนจบให้ได้ และจะไม่ลืมสิ่งนี้เลยคือ พยายามแล้วล้มเหลว แต่อย่าล้มเหลวความพยายาม เขียนโดย ……ประยูร ปัญญาโรจน์สุข…(สัปดาห์ที่ 2)

ความเห็น

บทความในวันเดียวกัน