คนที่ว่ายน้ำไม่เป็นเริ่มมีอาการเหงื่อเม็ดโป้งออกมาเห็นได้ชัด

การเดินทางชีวิตย่อมมีหลายเรื่องราวที่เล่าขานกันอยู่อย่างไม่มีวันจบสิ้น  ชีวิตของคนหนึ่ง ๆ ก็เหมือนกับการอ่านหนังสือเล่มโต ๆ พอนานวันเข้าก็กลายมาเป็นตำนานสืบทอดต่อกันมา 

 เช่นวรรณกรรมที่เป็นมุขปาฐะ ย่อมมีในชุมชนของคนจากรุ่นสู่รุ่นก่อนมีการบันทึกเรื่องราวลงในใบลานแล้ววิวัฒนาการกลายมาเป็นการบันทึกลงในบล็อกซึ่งมีความสะดวกรวดเร็วในทุกวันนี้  บางครั้งสิ่งที่เราพูดกันเล่น ๆ มันกับเป็นจริงขึ้นมาได้ก็ยังมีให้สัมผัสกันได้ในยุคที่วิทยาศาสตร์เจริญก้าวไปไกลอย่างนี้ 

 ในอตีดเคยได้ฟังเรื่องราวเล่าไว้ว่า  การเดินทางไปกลับเรือพอไปถึงกลางทะเลแล้วเรือหยุด  กัปตันเรือต้องทำหน้าที่คัดเลือกว่าใครเป็นคนไม่ดีอยู่ในเรือเมื่อได้ตัวคนนั้นแล้วก็โยนลงน้ำไปแล้วเรือก็เคลื่อนต่อไปได้  จากตำนานหลายแห่งก็มักจะมีเรื่องทำนองนี้อยู่มากโข 

 วันหนึ่งเจอกับตนเองเกี่ยวกับเรื่องนี้คือว่า...ขณะพวกเรากำลังลงนั่งเรือหางยาวกลางเกาะในทะเลสาบสงขลาจะกลับที่พักนั้น  มีเพื่อนคนหนึ่งพูดขึ้นมาว่า  ใครไปเรือลำนี้เดี๋ยวได้ช่วยกันลุน  แล้วยิ้มแย้มหัวเราะสนุกสนาน  เป็นการแหล่งเล่น ๆ นุ๊ก ๆ

 แล้วเรือลำนั้นก็ติดเรื่องดังกระหึ่มทะยานออกจากท่าเทียบเรือบนเกาะมุ่งหน้าเข้าฝั่งพอมาได้สักครึ่งกิโลได้...อนิจจาเครื่องดับลง...เรือลอยเคว้งกลางทะเลว้าเหว่ใจ เราทุกคนมองหน้ากัน...คนขับเรือพยายามติดเครื่องก็ไร้ผล...แล้วก้มลงท้องเรือเริ่มมีน้ำเข้ามาเยอะ 

คนที่ว่ายน้ำไม่เป็นเริ่มมีอาการเหงื่อเม็ดโป้งออกมาเห็นได้ชัด  บางคนรีบโทรมือถือแต่ปลายทางแบตเตอรี่หมด..โอ้..หนอชีวิตใครหนอลิขิต...พอดีมีเรืออีกลำอยู่ไกล ๆ ผมเลยยืนขึ้นยกมือแกว่งผ้าเช็ดหน้าไปมา...แล้วเรือหางยาวลำนั้นก็ตรงมาหาพวกเรา  ...

นำเชือกผูกติดเรือนั้น…แล้วพยุงกันมุ่งเข้าฝั่ง…ขณะเรือลากเรือลำนั้นอยู่  ผมนึกถึงสิ่งศักดิ์สิทธิ์ทั้งหลายในท้องน้ำหรือบนเกาะที่คณะเราอาจล่วงเกินทั้งที่ไร้เจตนา…อยู่ ๆ คนเรือพยายามติดเครื่อง…และแล้วเครื่องติดอีกที…แก้มัด..เรือคู่…อุ้มชูกันเข้าฝั่งอย่างปลอดภัย…ทุกคนสบายใจ ฮา ๆ เอิก ๆ..คุณเคยเจอเรื่องแบบนี้ไหมครับ…