ความพยายามที่ไม่ท้อถอย

ความพยายมอยู่ที่ไหน ความสำเร็จอยู่ที่นั่น หรือเกิดเป็นคนควรพยายามจนกว่าจะประสบความสำเร็จ ทั้งหมดนี้ล้วนแต่เป็นสัจจธรรมที่แน่นอน การก้าวเดินทางของผมตลอดระยะเวลา 4-5 ปีที่ผ่านมา ยอมรับว่าปัญหาที่ได้พบเจอมันหนักกว่าที่คาดฝัน (ครั้งก่อน) เรื่องราวต่างๆ ที่เกิดขึ้นทั้งทางตรงและอ้อม แทบจะม้วนเสื่อกลับบ้านเกิดแล้ว และแล้วด้วยความคิดที่ผมจดจำมาตลอดว่า "เกิดเป็นกลองต้องให้เขาตี ถ่าเป็นกลองดียิ่งตีก็ยิ่งดัง"(พระราชปริยัติสุธี เจ้าคณะจังหวัดสุพรรณบุรี) นี่แหละคือแนวทางที่ผมได้นำมาใส่กระโหลกของผมแล้วก็พยายามเก็บใว้ใช้ในยามที่เกิดปัญหา เท่านี้ก็สามารถแก้ปัญหาที่เกิดได้ ผมดีใจครับ และจะภาคภูมิใจที่ผมได้เดินทางบนเส้นทางครูมืออาชีพได้สักที ตอนนี้ความเป็นอยู่ต่างๆที่โรงเรียน ถือว่าน่าภาคภูมิใจเป็นอย่างยิ่ง ครั้งแต่แรกเริ่มที่เข้ามาสู่การถ่ายโอนเข้าอบจ.นนทบุรีอย่างเต็มรูปแบบ นักเรียนคือคนที่เราต้องบริการอย่างเต็มความสามารถไม่เลือกปฏิบัติ มีนักเรียนมีครู ไม่มีนักเรียน ครูไม่มี เท่านี้แหละที่ผมคิด ควรมิควรแล้วแต่พิจารณาครับผู้อ่าน ขอบคุณครับ