สายๆ ของวันหนึ่ง ..

ในห้องพักสีขาวดูสะอาดตา ที่เราพักอยู่เป็นระยะเวลาหลายวัน – หลายคืน

ขณะที่ฉันกำลังง่วนอยู่กับการเก็บเสื้อผ้าใส่กระเป๋า

เธอกึ่งนั่ง กึ่งพิง อยู่บนเตียงเล็ก ๆ  มองดูฉัน

นัยน์ตาของเธอมีหยดน้ำใส ๆ กำลังร่วงพรูอาบแก้ม

และก่อนที่เธอจะทันใช้มือเช็ดทิ้ง

“ ร้องไห้ทำไมคะ? ”  ฉันถามพลางเดินเข้าไปสวมกอด

“ ก็ทำไม ถึงชอบคิดว่าพี่ไม่รักนะ ”  เธอตอบฉันเบาๆ ในอ้อมแขน 

ทำไม ภาพความทรงจำเดิม ๆ ระหว่างเรา ..

ถึงได้ผุดขึ้นมาในความคิดคำนึงชัดเจนนักก็ไม่รู้

พอภาพนี้ผุดขึ้นมา .. ก็มีเรื่องราวต่าง ๆ   บทสนทนามากมาย  พรั่งพรูออกมา

มากเสียจนฉันอยากจะปิดสวิตช์ความคิดของตัวเองในทันใด 

หลายคืนที่ฉันหลับไปทั้งน้ำตา

และหลายครั้งในตอนกลางวัน  ที่ฉันรู้สึกอยากจะร้องไห้

ฉันก็จะร้องออกมาอย่างไม่อายใคร

และทั้ง ๆ ที่บอกกับตัวเองว่า .. เธอจากไปแล้ว

แต่ในหัวใจและความรู้สึกกลับไม่ยอมรับความจริงนั้น

ยังคงแอบคาดหวังอย่างเงียบ ๆ ว่า .. สักวันหนึ่งเธอจะกลับมา

วิถีโคจรแห่งรักจะพัดพาให้เรากลับมาพบกันอีกครั้ง 

รูปถ่ายของเธอหลายใบยังคงวางอยู่บนที่นอน

เหมือนเช่นทุกครั้ง ..ที่ฉันหยิบปากกาขึ้นมาเพื่อเขียนถึงเธอ

พูดคุยกับเธอผ่านหน้ากระดาษรูปถ่ายใบเดิม ๆ

รอยยิ้ม สีหน้า แววตา ของเธอก็ยังดูเหมือนเดิม

จะต่างกันก็แค่เพียงความคิด – ความรู้สึกที่เธอมีให้ฉัน .. ได้เปลี่ยนไป 

ฉันกำลังร้องไห้

ในดวงตาพร่างพราวไปด้วยหยดน้ำใส ๆ

ไม่มีเหตุผล  ไม่รู้ว่าทำไม  ไม่มีคำตอบ

น้ำตาของคนเรามาจากไหนกัน

ไหลริน  ร่วงพรู  ออกมาเรื่อย ๆไม่รู้จักเหือดแห้ง 

ดึกแล้ว ..

เสียงสายลมยังคงพูดคุยกันเบา ๆ

ท่ามกลางเสียงกระซิบกระซาบของเหล่าสายลมนั้น

ยังมีเสียงสะอึกสะอื้นของฉันให้ได้ยิน

แต่เสียงร้องไห้ของฉันคงดังไปไม่ถึง .. หัวใจของเธอ ..

ไม่เป็นไรหรอกค่ะ

ถ้าความรักจะทำให้ฉันร้องไห้อีกครั้ง

จาก .. หนังสือทำมือเล่ม 3  แค่ได้เคยรักกัน  ฉันก็พอใจ

ป.ล.  นั่งทำงานอยู่ดี ๆ  ที่โต๊ะ  น้องของเพื่อนก็เปิดเพลง " เขียนถึงคนบนฟ้า "  ก็เลยอินจัด  จนต้องหยิบยกบทนี้มาบันทึก