สวัสดีครับญาติมิตรทุกท่าน

          วันนี้ผมได้มีโอกาสเข้าไปแลกเปลี่ยนบทความว่าด้วย ทำไมต้องเรียนเขียนโปรแกรม? ของคุณ  พัชระ นาเสงี่ยม ซึ่งเป็นอะไรที่โดนใจผมเหมือนกัน เพราะผมก็เป็นมีวิญญาณเสี้ยวหนึ่งเป็นโปรแกรมเมอร์อยู่เหมือนกันครับ

        โปรแกรมเมอร์นั้น ต้องคุยกับคอมพ์ให้รู้เรื่องอย่างเดียวแล้วนั้น ไม่พอนะครับ ต้องคุยกับคนและคุยกับธรรมชาติให้รู้เรื่องด้วยครับ ซึ่งไม่ใช่เรื่องง่าย และไม่ใช่เรื่องยากเช่นกันครับ

        ที่ผมเคยเจอคือ หากมีน้องคนหนึ่งถามว่าพี่เรียนอะไร ผมตอบไปว่า เรียนคณิตศาสตร์ประยุกต์ หลายๆ คนไม่อยากคุยด้วยสักเท่าไหร่ อิๆๆ ด้วยความว่ากลัวว่าจะคุยกันไม่รู้เรื่อง กลัวว่าจะคุยกันคนละภาษา

จริงๆ แล้วการเขียนโปรแกรมนั้น มีคุณสมบัติดังต่อไปนี้คือ

  • การเปิดใจเราแล้วโหลดสิ่งที่ต้องการจะเขียนเข้าสู่สมองเรา โดยถามว่าเราจะทำอะไร ทำเพื่ออะไร ทำอย่างไร

  • จากนั้น ก็บ่มปัญหาในระบบคิด ผ่านการคิดแล้วทบทวนเป็นแนวทางหนึ่งในการคอมไพล์กระบวนขั้นตอนวิธีในการคิดเอาไว้ในสมอง หากคิดได้ว่าทำได้ด้วยแนวทางตรรกศาสตร์ ได้กระบวนการตามที่คิดไว้จนถึงคำตอบแล้ว

  • ต่อมาก็คือ การเอาใจคอมพ์มาใส่ใจเรา ว่าคอมพ์ต้องคำนวณอะไรอย่างไร มีการตรวจสอบเงื่อนไขอย่างไร แล้วเข้าใจเราได้อย่างไร เราจะเข้าใจเค้าอย่างไร เอาใจคอมพ์มาใส่ใจเรานั่นเอง

  • ต่อมากคือ สื่อ ว่าเราจะสื่อสารกับคอมพ์ ผ่านโปรแกรมภาษาอะไรเพื่อคุยภาษาเดียวกันให้ได้ เราเข้าใจภาษาคอมพ์นั้น แล้วคอมพ์เข้าใจภาษานั้นด้วย

  • แล้วตามด้วย การลงมือเขียนบทของการสื่อสารถึงคอมพ์ตามที่ได้วางแผนเอาไว้ตามขั้นตอนวิธี ด้วยภาษากลางนั้น ที่เราเรียกว่า Implementation

  • จะเห็นว่า เรามี ผู้ส่งสาร (ตัวเรา)  ผู้รับสาร(ตัวคอมพ์) และสื่อ (ตัวภาษาคอมพ์ และใจของเรา) และเมื่อเขียนแล้ว ผู้รับสารจะ่ส่งคำตอบให้กับเราผ่านสื่อการแสดงผล เราก็จะเป็นผู้รับสาร และคอมพ์จะเป็นผู้ส่งสาร สลับกันไป

  • การเขียนโปรแกรมคอมพ์นั้น เป็นอะไรที่สอนเราได้เยอะมากๆ เลย แน่ๆ เราต้องมีเหตุผลก่อน มีที่มาที่ไป มีลำดับขั้นตอน ที่จะเดินหมาก เดินเกมส์ ทำงานตามขั้นตอนที่คอมพ์เข้าใจได้ แล้วก็จะได้สัจธรรมเกี่ยวกับธรรมชาติ มากมายจากคอมพ์

พล่ามไปนิดเดียวกลายเป็นยาวเลยครับ จริงๆ ไม่อยากจะไปแตะตัวนั้นเท่าที่ควร แต่อยากจะเขียนในเชิงทั่วไปว่า

เราจะเขียนโปรแกรม ด้วยภาษาใจ ได้อย่างไร? โดยเราสามารถจะใช้ภาษาใจนี้ นอกจากคอมพ์พิวเตอร์แล้วเราจะประยุกต์ใช้กับสิ่งต่อไปนี้ได้ เช่น

  • การเขียนโปรแกรมด้วยภาษาใจ เพื่อเข้าถึงใจคน ในแบบต่างๆ

  • การเขียนโปรแกรมด้วยภาษาใจ เพื่อเข้าถึงชุมชนหรือสังคมต่างๆ

  • การเขียนโปรแกรมด้วยภาษาใจ เพื่อเข้าถึงธรรมชาติ

  • การเขียนโปรแกรมด้วยภาษาใจ เพื่อเข้าถึงสิ่งมีชีวิต

  • การเขียนโปรแกรมด้วยภาษาใจ เพื่อเข้าถึงสิ่งไม่มีชีิวิต (อันนี้ก็มีใจฝังอยู่ด้วยนะครับ มองให้ออกนะครับ)

  • การเขียนโปรแกรมด้วยภาษาใจ เพื่อเข้าถึงตัวเอง

  • และอื่นๆ

 สรุปหลักๆ ก็คือ การเขียนโปรแกรมนั้นเป็นการสื่อสารระหว่างผู้สื่อสาร ไปยังผู้รับสาร ผ่านสื่อที่เข้าใจตรงกัน แล้วตอบรับกันอย่างเกื้อกูลถึงกัน

  • ตราบใดที่เราเขียนโปรแกรมด้วยภาษาใจ เข้าไม่ถึงตัวเอง

  • เข้าไม่ถึงธรรมชาติ

  • เข้าไม่ถึงชุมชน

  • เข้าไม่ถึงสิ่งมีชีวิต

  • เข้าไม่ถึงสิ่งมีชีวิต

  • เข้าไม่ถึงใจของอีกฝ่ายหนึ่ง

  • ทุกอย่างก็ล้มเหลว.... เพราะสื่อสารกันไม่ได้ และไม่เข้าใจตรงกัน ภาษาใจที่สื่อสาร อาจจะมีหัวใจคนละเบอร์กัน จำเป็นต้องปรับเปลี่ยนเพื่อจูนภาษาใจให้เข้ากันได้แล้วหลายๆ อย่างจะตามมาในทางที่ดี

  • โปรแกรมต่างๆ ที่เราเขียนเพื่อเอาไปใช้กับผู้อื่นนั้น หากไม่สอดคล้อง ไม่สอดรับกัน ใจถึงใจ ไม่เกิดก็ไม่ครบวงจร


  • เขียนโปรแกรมภาษาคอมพ์ ก็ต้องเข้าใจภาษาคน และเข้าถึงภาษาธรรมชาติของคอมพ์และคนด้วยครับ แล้วทุกอย่างจะลงตัว แบบใจถึงใจได้


  • และสิ่งอื่นๆ ก็เช่นกันครับ หากใช้ภาษาใจ ไขหัวใจของอีกฝ่ายได้ ทุกอย่างก็จะลงตัวแล้วสื่อสารกันได้ ต่อให้คุยกับปลาก็รู้เรื่อง คุยกับก้อนหินก็รู้เรื่อง คุยกับต้นไม้ ใบหญ้า เข้าใจธรรมชาติของสิ่งนั้นๆ มากขึ้น

  • มีใครเคยโดนสุนัขบ้า..วิ่งไล่ตามมาเพื่อจะมากัดบ้างไหมครับ คุณจะเขียนโปรแกรมด้วยภาษาใจ อย่างไรครับ เพื่อจะเข้าถึงหัวใจหมา...จนท้ายที่สุดแล้ว หมาตัวนั้นก็นิ่งเงียบแล้วกระดิกหาง เข้ามาเป็นมิตร


  • เห็นไหมครับ ว่าผมลากจาก คอมพ์  มาสู่คน ธรรมชาติ ท้ายที่สุดมาลงที่สุนัข ได้อย่างมั่วจริงๆ ด้วยโปรแกรมภาษาใจ


  • เชิญแลกเปลี่ยนเรียนรู้ครับ


  • ขอบพระคุณมากครับ

  • เม้ง สมพร ช่วยอารีย์