หลังเที่ยงวันวานยูมิเข้าไปสู่ตัวเมืองหาดใหญ่ เพื่อต่อทะเบียนรถยนต์ ขับเพลินเกือบหมดอายุ ทั้ง ๆ ที่ตรากลม ๆ อยู่หน้ารถแท้ ๆ เรายังไม่ค่อยได้ดู เหมือนสิ่งที่อยู่ใกล้มักไม่ค่อยได้สนใจ ชอบไปสนใจสิ่งอยู่ไกล ๆ
สิ่งอยู่ใกล้มองเห็นไม่ถนัดเหมือนมองดูปลายจมูกของตนเองก็เห็นเพียงลาง ๆ ความงามในน้ำใจของคนใกล้ ๆ ก็มองไม่ค่อยเห็นแต่ไปเห็นความงามสิ่งอยู่ไกลอย่างนั้น จริงไหมครับคุณ...
<p style="margin: 0cm 79.6pt 0pt 0cm" class="MsoNormal">หลังจากยูมิหาที่จอดรถได้แล้วก็เดินขึ้นบันไดไปชั้นสอง…โอ้..มีคนมานั่งรอกันเต็มเลยทำยังไงดีหนอเรา…ต้องตามบัตรคิวด้วย…แต่เรามีเวลาอยู่ทำเรื่องนี้จำกัด…</p> <p style="margin: 0cm 79.6pt 0pt 0cm" class="MsoNormal">เดินไปเดินมาเหมือนเสือติดจั่นเลยคุณ…อยากถามคนในห้องก็หันหลังให้สายตาเขามองทีวีเพลิน ๆ เพราะยังไม่ถึงเวลาเปิดทำงานยังพักเที่ยงอยู่มั่ง…ดูนาฬิกา..เอ..มันเลยพักแล้วนี่นา…</p><p style="margin: 0cm 79.6pt 0pt 0cm" class="MsoNormal"></p> กำลังคิดอยู่มีคนในเดินขึ้นมา…สวัสดีครับคุณ…ผมมาต่อทะเบียน…เอารถมากี่คันคะ… <p style="margin: 0cm 79.6pt 0pt 0cm" class="MsoNormal">แหมดูผมเป็นอาเสี่ยไปซะแล้ว…คันเดียวครับ</p><p style="margin: 0cm 79.6pt 0pt 0cm" class="MsoNormal"></p> <p style="margin: 0cm 79.6pt 0pt 0cm" class="MsoNormal">ท่านไปตรงโน้นได้เลยคะ...น้ำใจงามจริงๆเมื่อยามเราถามเธอก็แนะนำดีครับ...ผมพึ่งรู้ว่ามีบริการสายด่วนต่อทะเบียนรถด้วย...เขาเขียนตรงนั้นว่า</p><p style="margin: 0cm 79.6pt 0pt 0cm" class="MsoNormal"></p>…เลื่อนล้อต่อภาษี…คือเอารถเข้าจอดแล้วยื่นให้จ่ายเงินเหมือนขึ้นทางด่วนเลยครับ…เชยจริงเรา…ไม่ทันสมัยเอาเสียเลย..เกือบเสียเวลาไปครึ่งวัน…ฮา ๆ เอิก ๆ
สวัสดีครับอาจารย์
ขอบคุณครับ
สมัยนี้เทคโนโลยีทันสมัย
ทุกๆสิ่งก้าวไกลไม่ยั้งหยุด
สิ่งเหล่านี้เป็นความคิดของมนุษย์
ความสามารถพิเศษสุดของบุคคล
แม้นวัตถุก้าวไกลไร้ขอบเขต
อินเตอร์เน็ตมีทุกที่ทุกแห่งหน
อยากให้มีคุณธรรมในใจตน
แต่ละคนพัฒนาใจไปพร้อมกัน
ในเรื่องนี้แสดงถึงน้ำใจหญิง
อันเป็นสิ่งน่าชื่นชมใช่เรื่องขัน
เราคนไทยมีน้ำใจให้แก่กัน
สิ่งสำคัญแบ่งปันเรื่องน้ำใจ
* แวะมาเยี่ยมอาจารย์เจ้าค่ะ......สบายดีนะค่ะ มาแต่งกลอนด้วยเจ้าค่ะ ...หนูเป็นกำลังใจให้เจ้าค่ะ ---------> น้องจิ ^_^
สวัสดีครับ ครับคุณ
สวัสดีครับ คุณน้องจิ
ขอชื่นชมบทกลอนแต่งได้ดีครับ...
ด้วยคนเรามีใจเป็นหัวหน้า...
ส่วนกายาวาจามาทีหลัง...
อาภรณ์ห่มกายใจคือธัมมัง...
ไปถึงฝั่งฟากโน้นได้เพราะใจ...
สิ่งที่เธอเล่าความตามจิตคิด...
บอกมิ่งมิตรว่าโลกนี้ทันสมัย...
อยู่ดงดอนนอนริมเลเท่ห์เหลือใจ...
หวังสิ่งใดให้เธอได้ดั่งใจปอง...เอย. ฮา ๆ เอิก ๆ
ขอบคุณครับ