คนเราถ้ามีเหตุให้ต้องป่วย ก็ควรป่วยด้วยลูกศรเพียงเล่มเดียวก็พอแล้ว ให้กายป่วยแต่ภายนอกเถิด อย่าให้ใจต้องมาป่วยซ้ำอีกเลย

 ธรรมะรับอรุณ : ลูกศร ๒ เล่ม

ปู่เย็นอยู่กับสายน้ำ  อยู่ท่ามกลางธรรมชาติ  อายุยืนตั้ง ๑๐๖ ปี

ตากแดดตากฝน  เด็กเอาก้อนหินไปปา  ลุกขึ้นมาหาข้าวหาน้ำกินเอง

งกๆเงิ่นๆ อยู่กลางลำน้ำเพชร  ไม่เจ็บไม่ไข้  ซ้ำยังอายุยืน

ส่วนอีกคนเป็นนักธุรกิจพันล้าน  อายุ ๔๕ ปี  สมบูรณ์ทุกอย่าง

วันดีคืนดีกลับพบว่าเป็นมะเร็งลำไส้  นึกในใจว่ามันน่าเจ็บใจนัก

คนที่สมควรป่วย(อย่างปู่เย็นเป็นต้น) ไม่ป่วย  คนอย่างฉันมันไม่น่าป่วย  กลับมาป่วย

ลูกศรเล่มที่หนึ่ง คือการป่วยด้วยโรคมะเร็ง

ลูกศรเล่มที่สอง ซึ่งตอกย้ำความเป็นโรคมะเร็งให้เจ็บหนักลงไปอีก

คือการไม่ยอมรับความจริง  จึงป่วยทางใจหนักเข้าไปอีก

อาการอย่างนี้เรียกว่า ป่วยเพราะถูกลูกศรสองเล่มปักพร้อมๆ กัน

คนเราถ้ามีเหตุให้ต้องป่วย  ก็ควรป่วยด้วยลูกศรเพียงเล่มเดียวก็พอแล้ว

ให้กายป่วยแต่ภายนอกเถิด  อย่าให้ใจต้องมาป่วยซ้ำอีกเลย

เพราะมันเป็นความทุกข์ทรมานส่วนเกินที่ไม่จำเป็นเลยแม้แต่น้อย <div class="MsoNormal" align="center" style="background: white; margin: 0cm 3pt 0pt; text-align: center"><hr width="100%" size="2"></div>

ว.วชิรเมธี

</font></span>