ต่อไปนี้จะเรียกว่าเรียงความนะครับ ผมจะขอเขียนเรียงความสักวัน และสักเรื่อง คือ "ความไว้วางใจต่อผู้นำฯ ของผม" และเรียงความนี้เป็นบันทึกที่อยู่ใน Blog "สังคมที่ไว้วางใจกันและกัน"

     ในทัศนะของผมความไว้วางใจต่อผู้นำสำคัญมาก ผมจึงต้องให้ความสำคัญกับประเด็นนี้ ผู้นำฯ คือ หัวหน้า ผู้บังคับบัญชา ผู้บริหาร ผู้อำนวยการ ฯลฯ แล้วแต่ใครจะเรียก หรือแล้วแต่ตำแหน่งของเขา ใครจะว่าเลียแข้งเลียขา ก็ไม่เคยหวั่น เพราะรู้ดีว่าไม่ได้ทำหรือปฏิบัติในลักษณะนั้นแน่ รับรองตัวเองและไว้ใจตัวเองได้ หากมีคำถามว่าทำไมถึงได้นึกเขียนขึ้นมา เพราะมีเหตุการณ์ของบ้านเมืองเกิดขึ้นที่ทำให้ผมอยากเขียนแสดงตัวตนว่าผมคิดอย่างไร พอใจหรือไม่กับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในช่วงวันเด็ก และอยากบอกสังคมนี้ว่าผมเสียใจที่ไม่ให้เกียรติกัน

     ผู้นำฯ มีที่ไปที่มา และมีความสำคัญต่อองค์การเป็นอย่างมาก ผู้นำฯ ต้องได้รับเกียรติ สง่าผ่าเผย ผู้นำฯ ควรอยู่อยู่เหนือปัญหาเล็ก ๆ แต่ต้องสนใจใส่ใจปัญหาแม้จะเล็ก ๆ ฉะนั้นผมจะให้เกียรติผู้นำฯ เคารพผู้นำฯ และไว้ใจต่อผู้นำฯ เสมอ ตราบใดที่เขายังเป็นผู้นำฯ อยู่ แต่หากผู้นำฯ คนนั้นไม่เป็นไม่ดีในสายตาของเรา (ตัดสินเอง) มีอย่างเดียวคือผมจะไม่ร่วมมือด้วยเท่านั้น อย่างอื่นยังคงเหมือนเดิม ผู้นำฯที่เป็นคนดีในสายตาของเรา ก็จะได้รับไปตลอดแม้จะไม่ใช่ผู้นำฯ ขององค์การ หรือของเราแล้ว เรียกว่าเป็นผู้นำฯ ในใจตลอดไป หากเป็นคนไม่ดีก็จบลงในวันที่สิ้นสุดการเป็นผู้นำฯ ของเขาที่มาเกี่ยวข้องกับเรา

     อะไรบ้างที่ทำให้ผู้นำฯ เป็นคนไม่ดี อันนี้ต้องดูผลในระยะยาว เพราะเป็นธรรมดาของการนำ ที่จะมีผลเชิงลบออกมาก่อน หรือออกมาบ้าง บางครั้งก็เพื่อหวังผลเลิศในเบื้องหน้า จึงต้องตัดสินใจทำอย่างนั้นลงไป แล้วก็ไปเกิดผลกระทบเชิงลบกับตัวเรา หรือสมาชิกในองค์การ แต่อย่างที่บอกก็ต้องดูกันที่ผลเลิศต่อองค์การว่าดีหรือไม่ ผู้นำฯที่ผมจะตัดสินว่าเริ่มออกอาการไม่ดี คือ ผู้นำฯที่ไม่ยอมฟังข้อเสนอของสมาชิกในองค์การ หรือฟังไม่ครบ หากเมื่อได้ฟังแล้วมีเหตุผลตอบเพื่อที่จะบอกว่าไม่เลือก ก็กลับมาที่เดิมคือ ไว้ใจ เคารพ และให้เกียรติต่อการตัดสินใจของเขา เพราะเขาเป็นผู้นำฯ และต้องยอมรับสภาพว่าข้อเสนอของเรานั้นไม่มีน้ำหนักพอ ทำให้เขาไม่เลือก ต้องจัดการที่ตัวเราครับ

     ยังไงก็ต้องไว้ใจ เคารพ และให้เกียรติต่อผู้นำฯ เสมอ หากไม่อยากให้เขาเป็นผู้นำต่อ ก็มาว่ากันที่กติกา ให้เป็นไปตามกติกา ไม่งั้นจะวุ่นวาย สังคมจะระส่ำ ไม่มีใครเชื่อถือเราทั้งองค์การ