พฤหัสที่แล้้ว ผมมีโอกาสนำหนังสือที่มีส่วนร่วมทำ ไปถวาย พระอาจารย์ชัยวุธ ที่หน่วยวิทยบริการ มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย วัดหงษ์ประดิษฐาราม หาดใหญ่ และได้พบ blogger หน้าใหม่ในดวงใจ ครบเป็นท่านสุดท้าย

ครับ ..อิ่มอกอิ่มใจ ที่

  • ได้ทำบุญอย่างที่ตั้งใจไว้ ด้วยหนังสือที่ตนเองมีส่วนร่วมจัดทำ
  • ได้ขับรถพาพระอาจารย์ชัยวุธกลับไปส่งที่สงขลา ทราบว่า หาคนมีโอกาสเช่นนี้น้อยมาก เพราะท่านอาจารย์จะไม่ค่อยรบกวนใคร แต่จะใช้บริการรถสาธารณะ
  • ได้สนทนาธรรมและเรื่องทั่วไปกับพระอาจารย์ ทำให้ทราบว่า มหาวิทยาลัยสงฆ์ก็ต้องเดือดร้อนเรื่อง SAR (self assessment report) และได้รู้ความลับมาว่า พระก็โดดเรียนเป็นเหมือนกัน รู้แบบนี้ ผมจะได้ทำใจง่ายขึ้นเวลาพวกนักศึกษาแพทย์โดดเรียนชั่วโมงผม
  • ดวงตาเริ่มเห็นธรรม เมื่อก่อนมองเห็นแต่ขนม เพราะเวลาไปถนนนางงามที่สงขลา จะเห็นแต่ขนมและของกินเต็มสองข้างทาง ไม่เคยสังเกตมาก่อนว่า ตรงหัวถนนมีวัดสำคัญ ที่มาของตำบลบ่อยาง.. วัดยางทอง ที่พระอาจารย์จำพรรษามาเกือบยี่สิบปี
  • ได้เข้าไปถึงในกุฏิของท่าน ซึ่งน้อยคนจะได้มีโอกาสเช่นนี้ ได้ระลึกถึงบรรยากาศสมัยเคยบวชที่วัดตุยง จังหวัดปัตตานี เพราะมีสภาพใกล้เคียงกันมาก
  • ข้อนี้เด็ดสุด พระอาจารย์ทักว่า ตอนแรกที่เห็นผมนั่งรออยู่ในห้องสมุด คิดว่าผมเป็นลูกของหมอเต็มศักดิ์ที่มีรูปอยู่ใน blog  ฮา