การเดินทางครั้งสุดท้ายของหมูที่กำปงธม

paleeyon
  ถูกเลี้ยงดูฟูมฟักมาอย่างดี ถึงเวลาเดินทาง ไปทำหน้าที่ครั้งสุดท้าย  

บันทึกภาพที่ตำบลเมียนเจย อำเภอSANDAN(ไม่กล้าแปลเป็นไทย) จังหวัดกำปงธม มิถุนายน50

เดินทางเป็นคู่ ยังมีชีวิต น้ำหนักประมาณ 100 กก.ต่อตัว สนนราคาประมาณ 2-3 หมื่น เรียล/ตัว(100 เรียลเท่ากับ1บาท)

แบบนี้เขาเรียกว่านอนมาใช่ไหมครับ ดุแล้วชวนให้สงสาร แต่มองให้ลึกก็พบหลักที่ว่า เขาอาจดีใจที่ได้ตอบแทนผู้เลี้ยงดูเขามา และได้ทำหน้าที่ครั้งสุดท้าย

ระดับความยากจนของคนเขมร วัดจากการบริโภคอาหารน้อยกว่า 2100 แคลลอรี่/วัน คำนวนเป็นเงินเท่ากับ 1800 เรียล(18บาท)/คน/วัน อัตราคนชนบทที่อยู่ใต้เส้นระดับความยากจนปัจจุบันอยู่ที่ประมาณ 37%

บันทึกนี้เขียนที่ GotoKnow โดย  ใน ร้อยเรียงเรื่องที่ผ่านพบ

คำสำคัญ (Tags)#ความยากจน#การขนส่งหมูที่เขมร

หมายเลขบันทึก: 121894, เขียน: 25 Aug 2007 @ 00:47, แก้ไข, 06 Sep 2013 @ 18:16, สัญญาอนุญาต: สงวนสิทธิ์ทุกประการ, ความเห็น: 4, อ่าน: คลิก
บันทึกล่าสุด


ความเห็น (4)

บางทราย
เขียนเมื่อ 25 Aug 2007 @ 01:26
  • เป็นภาพที่หาดูยาก
  • เห็นเทคโนโลยี่เขมรในการขนย้ายหมูมีชีวิต 2 ตัวบนท้ายมอเตอร์ไซด์ คนไทยคงออกปากว่า  คิดได้ไงเนี่ยะ..ขนหมูแบบนี้..

 

  • เปลี่ยนช่วยดูกำหนดการเฮฮาศาสตร์ด้วยนะ
  • อาจารย์แป๋วเสนอพักที่จุดเดียวไม่ต้องย้าย ตัดบางอย่างออกที่ร้องเดินทางไกลๆ
  • เน้นการนั่งคุยกันมากกว่า
  • วันจันทร์พี่ว่าจะเข้าทางกกตูมลองสำรวจเส้นทางแต่เนิ่นๆ
khan
เขียนเมื่อ 25 Aug 2007 @ 22:51

    ผมเคยเดินทางจากพนมเปญไปโฮจิมินต์ ด้วยเส้นทางที่กำลังปรับปรุง (คนไทยไปสร้างไว้ครับ ด้วยเทคนิคที่ผู้รับเหมาถนัดคือสร้างแล้วรอซ่อม)

    ระหว่างรถติดอยู่ (นานจนอาจารย์ผู้หญิงต้องกางร่มทำธุระท้ายรถครับ...กล้าหาญมาก) ลงไม่ได้เพราะโคลนทั้งนั้น อาจารย์สุภรณ์ (ผู้ใจบุญที่สุด) ก็ร้องออกมา พวกเราหันไปดูข้างรถ ก็เห็นรถกระบะโดยสารที่คนนั่งในรถแน่นเอี๊ยด แต่ที่อ.สุภรณ์ร้องเพราะหมูซึ่งแออัดในเข่ง (เข่งละหลายตัว) บนหลังคา แถมมีคนนั่งอยู่บนเข่งอีกชั้นหนึ่ง (น่าเวทนามาก ทั้ง ๆ ที่ผมเป็นมุสลิม) เสียดายครับไม่ได้เก็บภาพมาให้ดู

ขออนุญาต เอาภาพหมูไปใช้นะครับ เยี่ยมมาก
paleeyon
เขียนเมื่อ 12 Sep 2007 @ 21:05

ด้วยความยินดียิ่งครับท่าน