"ขอจงมีความเพียรที่บริสุทธิ์ ปัญญาที่เฉีนบแหลม กำลังกายที่สมบูรณ์"

"พระมหาชนก"

  พระราชนิพนธ์ล้ำค่าของคนไทย

   วรรณกรรมที่คนไทยต้องอ่าน      (ตอนที่ 1)

  

                  ปีพุทธศักราช 2520  คือวาระมหาปิติที่คนไทยทั้งหลายได้ประจักษ์ในพระอัจฉริยภาพทางวรรณกรรม อีกครั้งหนึ่ง  เมื่อพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวได้สดับพระธรรมเทศนา "มหาชนกชาดก" จากสมเด็จพระมหาวีรวงศ์ (วิน ธมฺมสาโร) แห่งวัดราชผาติการาม กรุงเทพฯ  พระองค์ก็ได้มีพระราชดำริค้นคว้าต่อและก่อเกิดเป็นพระราชนิพนธ์ เรื่อง พระมหาชนก  ขึ้นเพื่อให้คนไทยได้อ่าน  ดังพระราชปรารภในหนังสือพระราชนิพนธ์เมื่อวันที่ 29 มิถุนายน 2539 และในตอนท้ายได้พระราชทานแนวทางชีวิตที่ถือว่าสำคัญยิ่ง เพราะแนวทางดังกล่าวคือปัจจัยแห่งความสำเร็จของชีวิต นั่นคือ

  "ขอจงมีความเพียรที่บริสุทธิ์ 

           ปัญญาที่เฉียบ แหลม           

  กำลังกายที่สมบูรณ์"

พระมหาชนก : เรื่องราวแห่งความเพียรของพระโพธิสัตว์

              พระอริฏฐชนกราช แห่งมิถิลานคร แคว้นวิเทหะ ถูกพระโปลชนกราชอนุชาแย่งชิงราชสมบัติ   พระอริฏฐชนกราชสิ้นพระชนม์ในสงคราม พระมเหสีต้องเสด็จหนีไปยังนครจัมปาก ทั้งๆ ที่พระครรภ์แก่   ต่อมาได้ทรงให้กำเนิดพระโพธิสัตว์ "มหาชนก"

             ครั้นมหาชนกกุมารเจริญพระชันษา  ได้ทรงคาดคั้นความจริงจากพระมารดา จนทราบว่าเรื่องราวทั้งหมด พระองค์จึงคิดทวงราชสมบัติคืน จึงนำเรือพาณิชย์ไปค้าขายหวังได้ราชทรัพย์ไปใช้ทำการแย่งชิงบัลลังก์

           ขณะเรือแล่นกลางทะเล เกิดคลื่นลมร้ายกาจ  เรือล่มจมลง พ่อค้าวานิชที่มากับเรือจมน้ำตายหมด เหลือแต่พระองค์เดียว ทรงกระโดดออกจากเรือและว่ายน้ำอยู่ 7 วัน 7 คืน ด้วยความเพียรแม้ไม่เห็นฝั่งก็ยังคงว่ายไม่ย่อท้อ  ในที่สุดนางมณีเมขลาผู้รักษาห้วงมหาสมุทรก็มาช่วยอุ้มพระองค์ขึ้นฝั่งเมืองมิถิลาได้

            ในขณะนั้นพระโปลชนกเสด็จสวรรคต บรรดาอำมาตย์จัดพิธีเสี่ยงราชรถเลือกกษัตริย์ รถก็แล่นมายังพระมหาชนก พระองค์จึงถูกอัญเชิญขึ้นเป็น  กษัตริย์ และได้อภิเษกสมรสกับพระราชธิดาของพระโปลชนกด้วย  จากนั้นจึงทรงรับพระราชมารดากลับพระราชวัง  พระองค์ทรงครองราชย์นานถึง 70,000 ปี

          วันหนึ่งเสด็จประพาสราชอุทยานได้เสวยผลมะม่วงจากต้นหนึ่งซึ่งมีผลดกมาก   หลังจากเสด็จ ไปแล้วบรรดาอำมาตย์ข้าราชการต่างพากันรุมทึ้งต้นมะม่วงที่มีผลรสเลิศนั้นจนต้นมะม่วงหักโค่น  เมื่อพระองค์เสด็จกลับมาอีกครั้งหนึ่งเห็นสภาพต้นมะม่วงที่หักโค่นลงก็ทรงสังเวสพระทัย ดำริที่จะไม่เป็นดั่งต้นมะม่วงนั้น  ทรงรำลึกถึงคำของนางมณีเมขลาที่ต้องการให้ทรงตั้งสถาบันการศึกษา "ปูทะเลย์มหาวิชชาลัย"  พระองค์จึงทรงให้มีการฟื้นฟูต้นมะม่วงขึ้นมาใหม่ และได้ทรงตั้งสถาบันการศึกษาต่อไป      

(คิดตามตอนต่อไป)