หยุดเถอะน้ำตา

chainung
  หยุดร้องไห้ระท้อทดอย่างอดสู เธอยังมีฉันอยู่รู้บ้างไหม  

   ปลอบประโลมยามเธอเหงาเศร้าเพราะรัก

รู้ทั้งรู้ว่าปกปักรักแค่ไหน

แต่สุดท้ายรักก็พรากจากกันไป

หลงเหลือเพียงสายใยความปวดร้าว....

   กระซิบบอกเธอว่า-ไม่เป็นไร

ไม่มีเขาก็ไม่ใช่จะตายเปล่า

เธอยังมีฉันอยู่รู้เรื่องราว

คอยเก็บความเจ็บร้าวเศร้าแทนเธอ...

   อย่าร้องไห้เสียใจจะได้ไหม

หยุดฟูมฟายร้องร่ำพร่ำบ่นเพ้อ

ยิ่งเธอเจ็บฉันก็เจ็บเหมือนกับเธอ

เพราะพลั้งเผลอจึงเจ็บช้ำระกำใจ...

   หยุดร้องไห้ระท้อทดอย่างอดสู

เธอยังมีฉันอยู่รู้บ้างไหม

ฉันยังคงเคียงข้างเธอเสมอไป

สุขหรือทุกข์จะเคียงใกล้ข้างใจเธอ...

 

บันทึกนี้เขียนที่ GotoKnow โดย  ใน ยินเสียงขับขานบนลานกวี

คำสำคัญ (Tags)#km เชียงใหม่, กวี,หยุดเถอะน้ำตา

หมายเลขบันทึก: 121820, เขียน: 24 Aug 2007 @ 15:18, แก้ไข, 11 Feb 2012 @ 20:02, สัญญาอนุญาต: สงวนสิทธิ์ทุกประการ, ความเห็น: 6, อ่าน: คลิก
บันทึกล่าสุด


ความเห็น (6)

ซึ้งกินใจจริงๆ ครับ แต่ขอให้รู้ว่า

เมื่อตะแบกเบ่งบาน

ดอกจานพลันร่วงโรย

สายลมที่พัดโชย

ลมร้อนเข้ามาเยือน

คือ.......ไม่มีสิ่งใดที่กาลเวลาแก้ไขไม่ได้.......

ซึ้งจังเลยค่ะ...ชอบท่อนนี้ค่ะ

  • เธอยังมีฉันอยู่รู้บ้างไหม

    ฉันยังคงเคียงข้างเธอเสมอไป

    สุขหรือทุกข์จะเคียงใกล้ข้างใจเธอ...

  • ขอบคุณค่ะ

chainung
เขียนเมื่อ 25 Aug 2007 @ 10:52
ขอบคุณอ้ายคำสิงห์กับเอื้อยติ๋วที่แวะมาทักทายและร่วมเสพกวีกันครับ
คนไกลบ้าน
เขียนเมื่อ 28 Aug 2007 @ 20:19

หยุดร้องไห้ระท้อทดอย่างอดสู

เธอยังมีฉันอยู่รู้บ้างไหม

ฉันยังคงเคียงข้างเธอเสมอไป

สุขหรือทุกข์จะเคียงใกล้ข้างใจเธอ...

ขอบคุณบทกลอนนี้อย่างที่สุดคะ

ศักราช
เขียนเมื่อ 28 Aug 2007 @ 20:29
  • น้ำตาตก ใช่ว่า จะตกต่ำ

หากรักช้ำ เพียงเดี๋ยวเดียว หายเปลี่ยวเหงา

เคียงข้างฉัน แม้นมี ตะกอนเงา

ไม่อับเฉา เพราะกายฉัน ไม่มีเธอ

 

แต่งเพื่อประเทืองปัญญานะครับอาจารย์

 

chainung
เขียนเมื่อ 29 Aug 2007 @ 08:32
ขอบคุณที่แวะมาทักทายครับทั้งคุณMOO และพ่อจารย์ศักราช