หยุดร้องไห้ระท้อทดอย่างอดสู เธอยังมีฉันอยู่รู้บ้างไหม
ปลอบประโลมยามเธอเหงาเศร้าเพราะรัก
รู้ทั้งรู้ว่าปกปักรักแค่ไหน
แต่สุดท้ายรักก็พรากจากกันไป
หลงเหลือเพียงสายใยความปวดร้าว....
กระซิบบอกเธอว่า-ไม่เป็นไร
ไม่มีเขาก็ไม่ใช่จะตายเปล่า
เธอยังมีฉันอยู่รู้เรื่องราว
คอยเก็บความเจ็บร้าวเศร้าแทนเธอ...
อย่าร้องไห้เสียใจจะได้ไหม
หยุดฟูมฟายร้องร่ำพร่ำบ่นเพ้อ
ยิ่งเธอเจ็บฉันก็เจ็บเหมือนกับเธอ
เพราะพลั้งเผลอจึงเจ็บช้ำระกำใจ...
หยุดร้องไห้ระท้อทดอย่างอดสู
เธอยังมีฉันอยู่รู้บ้างไหม
ฉันยังคงเคียงข้างเธอเสมอไป
สุขหรือทุกข์จะเคียงใกล้ข้างใจเธอ...
ซึ้งกินใจจริงๆ ครับ แต่ขอให้รู้ว่า
เมื่อตะแบกเบ่งบาน
ดอกจานพลันร่วงโรย
สายลมที่พัดโชย
ลมร้อนเข้ามาเยือน
คือ.......ไม่มีสิ่งใดที่กาลเวลาแก้ไขไม่ได้.......
ซึ้งจังเลยค่ะ...ชอบท่อนนี้ค่ะ
เธอยังมีฉันอยู่รู้บ้างไหม
ฉันยังคงเคียงข้างเธอเสมอไป
สุขหรือทุกข์จะเคียงใกล้ข้างใจเธอ...
ขอบคุณค่ะ
ขอบคุณอ้ายคำสิงห์กับเอื้อยติ๋วที่แวะมาทักทายและร่วมเสพกวีกันครับ
หยุดร้องไห้ระท้อทดอย่างอดสู
เธอยังมีฉันอยู่รู้บ้างไหม
ฉันยังคงเคียงข้างเธอเสมอไป
สุขหรือทุกข์จะเคียงใกล้ข้างใจเธอ...
ขอบคุณบทกลอนนี้อย่างที่สุดคะ
หากรักช้ำ เพียงเดี๋ยวเดียว หายเปลี่ยวเหงา
เคียงข้างฉัน แม้นมี ตะกอนเงา
ไม่อับเฉา เพราะกายฉัน ไม่มีเธอ
แต่งเพื่อประเทืองปัญญานะครับอาจารย์
ขอบคุณที่แวะมาทักทายครับทั้งคุณMOO และพ่อจารย์ศักราช