แม่เป็นพยาบาลประจำตัวของลูก
เมื่อยามลูก เจ็บไข้ ไม่กินข้าว
แม่นั่งเฝ้า เคียงคอย ตะบอยป้อน
เมื่อเห็นลูก ไม่หลับใหล แม่ไม่นอน
ครั้นหน้าร้อน แม่ก็พัด กระพือลม
ตกหน้าหนาว หนาวแล่น ตลอดอก
แม่กอดกก ให้นอน ซ้อนผ้าห่ม
ครั้นหน้าฝน ฝนฝอย ลงพรอยพรม
ให้อยู่ร่ม ปิดรอบ หน้าต่างเรือน
ยามเจ็บไข้ ยากเข็ญ แม่เป็นทุกข์
ลูกมีสุข แม่จึงปลื้ม ลืมทุกข์ได้
รักลูกแสน แหนหวง ดั่งดวงใจ
ตีด่าก็ เพื่อให้ ลูกได้ดี
คติธรรม : พระราชธรรมวาที(ท่านเจ้าคุณชัยวัฒน์ ธมฺมวฑฺฒโน)
วัดประยุรวงศาวาสวรวิหาร
การที่คนเราได้มีช่วงเวลาระลึกถึงพระคุณของคุณพ่อคุณแม่ถือได้ว่าเราเป็นลูกกตัณญู เมื่อมีโอกาสตอบแทนควรจะกระทำในทันที อย่างไม่มีข้อแม้ใดๆ ก่อนที่เราจะไม่มีโอกาส
สวัสดีค่ะคุณ กล้วยไม้