มีการแข่งกีฬาสี แต่เผอิญไม่มีใครเล่น

เรื่องมีอยู่ว่าสมัยประถมนู้น มีการแข่งกีฬาสี แต่เผอิญไม่มีใครเล่นปิงปองเป็นสักคน ผมก็เลยรองแข่งดู กับเป็นว่าเป็นแชมป์และก็ได้สิทธิไปแข่งกีฬาโรงเรียนไปแข่งกีฬากลุ่มประจำตำบล ก็อันที่จริงเล่นทีมฟุตบอลโรงเรียนอยู่แล้ว แต่ก็ยังไปแข่งปิงปอง แต่เอ๊ะชนะนี่เป็นแชมป์ พร้อมแชมป์ฟุตบอล .... ตายล่ะ ตอนนี่ไม่ว่างแล้วงั้นค่อยมาโม้กันใหม่ ใครมีอะไรโม้ด้วยกันก็เข้ามาเลยครับ .....มาแว้วววว พอถึงการแข่งขันกีฬากลุ่ม คุณครูก็ให้ผมเลือกเอาอย่างใดอย่างหนึ่ง แล้วผมก็เลือก.. ฟุตบอล แต่มีเสียงคัดค้าน(จากพวกตัวสำรอง อิอิ ) ให้ผมเล่นปิงปองดีกว่า นักฟุตบอลมีคนเก่งเยอะแล้ว อ่าว ว่างั้นไป  ... ผมคิดในใจ เฮ้อเล่นก็เล่น แอ่นแอ้น ทีมฟุตบอลได้แชมป์เป็นตัวแทนอำเภอ แต่ผม...อ่าวชนะเลิศ (มันต่างกันตรงใหน) ไปจังหวัดด้วยกัน แต่ตอนแข่งกีฬากลุ่มนี่สิ รอบชิงนั้นเกมส์มันสูสี ตื่นเต้น(เสียงสูง)ตื่นเต้น มันเหมือนเตะบอลเลย สั่นไปหมดเพราะโต๊ะก็แค่นั้นมันไม่ได้วิ่งเหมือนสนามฟุตบอล ไอ้คนนั้นก็ดันตามจี้แต้มไม่ทิ้งห่าง ฮือๆ มองหน้าพ่อแล้วฟ้องคุณแม่ดีกว่า  อิอิ แต่มันก็ผ่านไปด้วยชัยชนะของเรา

       การแข่งกีฬานักเรียนประจำจังหวัดนครพนมครั้งที่...จำไม่ได้ เริ่มขึ้นแล้ว เชาวนันท์ พรสุวรรณ ก็ได้ไปกับคุณแม่ เป็นการเดินทางเข้าจังหวัดในรอบปี จินตนาการเหมือนหนังเรื่องแฟนฉันเลย บ้านนอกเข้าจังหวัด ชุดกีฬาผม เสื้อยืดสีส้มโรงเรียน กางเกงตลาดนัดตัวละ 10 กว่าบาท รองเท้าอีเปิ่ม และไม้แชม์(เปี้ยน) แล้วคนอื่นหล่ะ เดี๋ยวมาบรรยายต่อจ้า คนอื่นเหรอ โอ่โฮ รองเท้าหุ้มส้น ไม้อันละพันกว่า เสื้อผ้า FBT อะไรกันเนี่ย แค่อุปกรณ์ก็กินเราขาดแล้ว ก็ช่างเหอะ ได้เวลาแข่งแล้ว ณ ห้องอาหารโรงเรียนปิยะมหาราลัย ถูกแปลสภาพเป็นสถานแข่งขัน ผู้คนมุงดูมากมาย เพราะเป็นเวลาที่พวกชอบโดดเรียนลงมาทานข้าว (รู้กับเค้าอีก เพราะตอนโตแล้วเข้ามาเรียนก็ทำ เฮ้อ แล้วจะพูดทำไม) พร้อมกับนักกีฬาประเภทอื่น

     ศูนย์ ศูนย์ กรรมการเริ่มนับคะแนน แต่เอ๊ะ ทำใมมีแต่เสียงเชียร์ฝ่ายตรงข้ามวะ และยังมีเสียงหัวเราะอีเปิ่มของเรา น้อยใจซู้ดๆ ก็แหม รุ่นพี่ที่มาเรียนปิยะ ไม่มีคนอำเภอเราเลย ก็ใช่สิเรามันบ้านนอก สุดท้ายผลการแข่งขันเชาวนันท์ ก็ไม่ได้แม้กระทั่งเซตกลับบ้านเลย และแล้วเวลาก็ผ่านไป......................................มัธยมแล้ว

อันที่จริงผมควรจะแนะหาวิธิชักชวนผู้ที่ได้บังเอิญหรือเผลอเข้ามาอ่านบล็อคผม ให้มีความสนใจในกีฬาปิงปองแต่ผมกำลังคิดว่าการที่ผมเล่าประวัติอันสุดแสนจะเพ้อฝัน จินตนาการที่แสนจะเห่ย แต่ผมว่ามันก็เหมือนการเล่าจุดเริ่มต้นนะว่า คนอย่างผมทำไมมาชอบกีฬาชนิดนี้ เพราะอะไร จากนั้นค่อยคิดหาวิธีอื่นมาหลอกล่อดีกว่า