เรียนรู้จากชีวิตประจำวัน     เป็นวันแรกที่ได้ทำงานของสัปดาห์  แต่ก็ได้เรียนรู้หลายสิ่งหลายอย่าง  จากการทำงานและการใช้ชีวิต   คนไข้ทำร้ายตัวเอง <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">                   </p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">                 เป็นน้องผู้หญิงคนหนึ่ง  ที่มาตรวจเลือดตามนัด  หลังจากเมื่อ3 วันก่อน  กินยาพาราไป12เม็ด  และนอน รพ 2 วัน    วันนี้ต้องมาตรวจที่ห้องผม  เพราะว่าแพทย์ท่านนั้นไม่อยู่  เมื่อแรกพบ  ผมก็จำได้ว่าน้องคนนี้  ผมได้เจอเมื่อ 1เดือนก่อน เธอมาหาผมที่รพ แล้ว 2 ครั้ง  ด้วยอาการปวดหัว ในครั้งแรก  ให้ยาไปกินไม่หาย  จึงมาครั้งที่ 2   </p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p>                     ในครั้งที่สองนี้ผมก็เอะใจ  ดูสีหน้า แววตา ท่านทาง น่าจะมีปัญหาทางด้านจิตใจ  เมื่อได้คุยไป  ก็ได้รับทราบเรื่องราวปัญหาครอบครัว  ความไม่สบายใจมากมาย  มากจนมีอาการทางกาย คือปวดหัว  นอนไม่หลับ  ปัญหาของเธอนั้นมากพอสมควร  เป็นวิกฤติอย่างหนึ่งของชีวิตครอบครัว  และความรัก  ทั้งยังมีลูกที่อายุไม่กี่เดือน <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">    </p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p>                เมื่อรับทราบปัญหาดังนั้น  ผมก็ได้ให้คำแนะนำและคำปรึกษาที่ห้องตรวจ  แม้ว่าจะใช้เวลาหน่อย  ผมก็ยอมที่จะให้  ผป  รายต่อไปรอ  เพราะว่าต้องแนะนำ  และอธิบาย  เสนอทางออกให้ได้คิด  เพื่อจุดหมายที่ดีที่สุดของเขาเอง   ด้วยความรู้ทักษะที่พอมีบ้าง  เวลาที่ให้คำปรึกษา  ผมระลึกเสมอว่าต้องระมัดระวัง  และต้องใช้หลักการที่เราเรียนมา   แต่ที่สำคัญที่สุดคือ  ความจริงใจ  ความเมตตา  ความปรารถนาที่จะให้เขาพ้นจากความทุกข์และอุปสรรคของชีวิตขณะนั้นๆให้ได้   ครั้งนั้นหลังพูดคุยเสร็จผมเชื่อแน่ว่าน้องท่านนี้คงจะแก้ปัญหาได้ดีในระดับหนึ่ง  <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">    </p>                 แต่วันนี้ผมเห็นเธออีกครั้ง  อ่านใบนัดว่ามาตรวจเลือด  ประวัติกินยาเพื่อฆ่าตัวตาย  แต่เธอปลอดภัย  เพราะว่าปริมาณที่กินเข้าไปนั้นปลอดภัย  แต่ก้น่าจะเป็นปัญหาต่อตับ <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">   </p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p>                ความรู้สึกนั้นผมก็อึ้งเงียบ   คิดในใจว่าทำไมต้องทำร้ายตัวเองด้วยนะ  ก็วันนั้นเราก็ได้พูดคุยกันตั้งมากมาย  น่าจะดีขึ้น  น่าจะเข้าใจ  และหาทางออกของชีวิตได้ดี  และถูกต้องมากกว่านี้  แต่ผมก็ใจเย็นๆ  และพยามพูดกับน้องว่า  เกิดอะไรขึ้นบ้างที่ผ่านมา   <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">   </p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p>                       เมื่อน้องเล่า  ผมก็เข้าใจว่า  ปัญหาทีเกิดขั้นครั้งนี้เป็นปัญหาใหม่และใหญ่กว่าเข้ามาทับถมคนที่อายุ 20 ต้นๆเท่านั้น  เมื่อเธอเล่าผมก็เข้าใจ  ความรู้สึกไม่ดีต่างๆนาๆก็หายไป  แต่มีความรู้สึกอีกอันหนึ่ง  คือความหวังที่เธอจะก้าวผ่านปัญหานี้ได้ <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">    </p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">                         จากนั้นก็ให้คำปรึกษาเพิ่มเติม    คำสุดท้ายที่ผมกล่าวกับน้องท่านนี้คือ   ผมได้ทำหน้าที่ผมให้ดีที่สุดแล้ว  คิดว่าการตัดสินใจ  การแก้ปัญหาของน้องคงจะดีขึ้น  ถ้ามีปัญหาที่แก้ไม่ได้  ไม่มีทางออกก็น่าจะปรึกษากัน  ไม่อยากให้ทำรายตัวเอง  ลูกก็ยังเล็กมาก  แม่ก็ลำบาก</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">    เป็นประสบการณืชีวิตที่ได้เรียนรู้  และพยามทำให้ดีขึ้นเรื่อยๆ  เพราะรู้ว่าวันนี้อาจจะทำได้ไม่ดีพอ  วันข้างหน้าอาจจะต้องเจอมากกว่านี้ครับ</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">สุพัฒน์  ปาย</p>