การที่จะต้องผ่าน อ.กรงปินัง อ.บันนังสตา อ.ธารโต อันลือเลื่องทำให้หัวใจเหี่ยว ๆ ของผมยิ่งเหี่ยวไปกันใหญ่!!

วันแม่แห่งชาติ ปีนี้ หลายคนคงได้กลับบ้านไปกราบแทบตัก มอบมาลัยมะลิงามแด่คุณแม่  แต่สำหรับผมแล้ววันแม่ปีนี้คงไม่ได้กลับบ้านที่บุรีรัมย์ แม้จะหยุดยาวตั้งหลายวัน  เพราะผมเพิ่งกลับไปเมื่อสัปดาห์ที่แล้วนี้เอง  วันแม่ปีนี้จึงขอส่งใจรำลึกพระคุณแม่จากถิ่นใต้แดนสตอก็แล้วกัน          

คุณธนิน แซ่ลก (เจ้าภาพและเจ้าถิ่น)

 คุณธนิน (บี๋) เจ้าภาพและเจ้าถิ่น

หลายวันที่แล้วผมได้รับการชักชวนจากคุณธนิน  แซ่ลก นักศึกษาเอกพัฒนาสังคม ให้มาเที่ยว อ.เบตง "สุดใต้สยามเมืองงามชายแดน" สักครั้งในช่วงวันหยุดยาวนี้  ผมตัดสินใจอยู่หลายครั้งเดี๋ยวไป เดี๋ยวไม่ไป  เหตุผลหลักก็คือ เหตุการณ์ยิงผู้โดยสารรถตู้สายเบตง – หาดใหญ่ และเหตุการณ์ความรุนแรงอื่น ๆ บนเส้นทางสู่เบตง ยังไม่ทันลืมเลือนไปจากความรู้สึกของผม          

แต่ในที่สุดผมก็ตัดสินใจมาที่นี่จนได้...เมืองเบตง!!!          

ประติมากรรมกอไผ่ (เบตง เป็นภาษาจีน แปลว่าไผ่)

ผมพร้อมด้วยคุณบี๋ (ธนิน) เจ้าถิ่น ออกเดินทางจากปัตตานีมุ่งหน้าสู้ จ.ยะลา โดยยนตรกรรมยุโรป Mercedes Benz ที่แม้จะดูเก่าไปหน่อยแต่ก็ยังได้ชื่อว่าเป็นรถเบ๊นซ์ คนแถวนี้เขาใช้รถเบ๊นซ์นี่แหล่ะเป็นรถ Taxi วิ่งรับผู้โดยสารจากปัตตานีไปยะลา รวมถึงจากยะลาไปเบตงด้วย รถเบ็นซ์หนึ่งคันรับผู้โดยสารได้ ๖ คน  ครบเมื่อไหร่จึงจะออก ใครรีบใครด่วนก็สามารถเหมาคันได้เลย           

ผมมาต่อรถเบ๊นซ์อีกคันที่ยะลา เพื่อมุ่งสู่เมืองในหุบเขาชายแดนใต้ การเดินทางบนเส้นทาง สาย ๔๑๐ ที่มีเรื่องราวอยู่บ่อยครั้งทำให้ผมตื่นเต้นไม่น้อย การที่จะต้องผ่าน อ.กรงปินัง  อ.บันนังสตา อ.ธารโต  อันลือเลื่องทำให้หัวใจเหี่ยว ๆ ของผมยิ่งเหี่ยวไปกันใหญ่!! 

เส้นทางที่เบตง คดเคี้ยวไปตามไหล่เขา

บนเส้นทางสู่ อ.เบตงนี้ ค้ดเคี้ยวเลี้ยวลัดไปตามไหล่เขา ชวนเวียนหัวเอาการอยู่  ใครธาตุไม่ค่อยดีอาจโอ๊กอ๊ากได้เหมือนกัน  สองข้างทางอุดมไปด้วยสวนยาง สวนผลไม้ จำพวกเงาะ ทุเรียน  ลองกอง มังคุดซึ่งกำลังสุกห้อยระโยงระยางเต็มต้น พูดถึงผลไม้แล้วที่ภาคใต้อุดมสมบูรณ์มาก ยิ่งปีนี้ผลไม้ออกมากกว่าทุกปี ราคาก็ไม่ดี สถานการณ์ความไม่สงบก็พลอยทำให้การค้าขายลำบาก ... ถ้าหากคนไทยช่วยกันกินผลไม้มาก ๆ หน่อยในช่วงนี้ก็คงจะช่วยชาวสวนได้ไม่น้อยเลยหล่ะ

ผมมาถึงจุดหมายปลายทางก็บ่ายแก่เต็มที รวมระยะเวลาการเดินทางกว่า ๕ ชั่วโมง  ซึ่งในความเป็นจริงก็ไม่น่าจะใช้เวลามากขนาดนี้  แต่สำคัญมันต้องรอรถเบ็นซ์นี่แหล่ะ เจ้าประคุณ !!

          

หอชมวิว (ตามที่เข้าใจ) 
โรงเรียนเอกชนของชาวจีน
วันแรกเจ้าภาพพาไปดูบริบททั่วไปของบ้านเมืองก่อน  พอเรียกน้ำย่อย แล้วค่อยไปเก็บรายละเอียดกันในวันต่อ ๆ ไป  อย่าลืมติดตามต่อวันพรุ่งนี้นะครับ  โอเคเบตง!!!