บันทึกครั้งที่สองของข้าพเจ้า...

  ทำให้ดีก็ได้...แต่ไม่อยากทำอีก..  

       ครั้งนี้เป็นครั้งที่สองที่กระผมอยากจะบันทึกเป็นตัวหนังสือแทนความทรงจำ ไม่ใช่เพราะว่าเป็นรายงานที่ต้องส่งอาจารย์เพื่อให้ได้คะแนนหรือว่าอยากจะบันทึกความทรงจำที่ดี ที่ประทับใจ แต่เป็นบันทึกที่ต้องการเล่าถึงสิ่งที่ทุกคนไม่อยากเจอแต่ก็ไม่สามารถหลีกเลี่ยงมันได้.....

       เย็นวันที่ 2 สิงหาคม 2550 หลังจากที่พวกเรา กลุ่มเด็กหลังห้อง ได้มีส่วนร่วมในการจัดทำประชาพิจารณ์ การต่อต้านห้างยักษ์ที่จะมาเปิดกิจการที่ อ.กระนวน แล้ว กลุ่มของเราก็ได้มีการประชุมกันที่ร้านพิษณุพันธ์ สโตร์ ของกระผมเพื่อประเมินสถานการณ์ การทำงานของกลุ่มและวางแผนเตรียมการจัดตั้ง ชมรมต่อต้านห้างยักษ์ต่อไป.....สนทนากันไม่นานเสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้น เสียงของหน่อยภรรยากระผมบอกว่า...คุณแม่ทองคำเสียชีวิตแล้ว...ให้จัดเตรียมสถานที่ไว้ด้วย  กระผมวางสาย ถึงตอนนั้นผมสับสน ตัดสินใจไม่ถูกว่าจะบอกเพื่อนๆเลยหรือไม่ เพราะเห็นว่าเพื่อนๆกำลังคุยกันอย่างได้อรรถรส ท่านประธานฯศักดิ์ชัยเป็นคนแรกที่เอ่ยถามว่าเป็นอะไรเนื่องจากสังเกตุเห็นว่าผมและลูกๆ เงียบไป ผมจึงตัดสินใจเล่าให้ฟัง ซึ่งเรื่องอื่นที่เพื่อนๆกำลังสนทนากัน ก็เป็นอันจบลง.....

      สิ่งแรกที่กระผมทำคือเรียกเด็กๆนักฟุตบอล ทีม fc.กระนวน ทุกรุ่น ทุกคนที่สามารถติดต่อได้ให้มาช่วยกันจัดสถานที่ ที่บ้านของคุณพ่อวิวัฒน์ พลเขต พร้อมทั้งขอความอนุเคราะห์จากท่านนายกฯนภาพร นิ่มสุวรรณ ขอยืมเต๊นท์ ไฟ โต๊ะ เก้าอี้ โดยการประสานงานของท่านสท.เกษร แสงนาค ทั้งยังมีท่านอดีตรองฯนพดล สวัสดิซิตัง ช่วยประสานและจัดการเรื่องเต๊นท์ และโต๊ะ จากหมู่ที่ 6 ด้วย  ซึ่งกระผมต้องขอขอบคุณทุกๆท่านที่มาช่วยเหลือในการวางแผนการจัดการในยามที่ผมคิดอะไรไม่ออก ทำอะไรไม่ถูก ท่านประธานศักดิ์ชัย มันสมองของกลุ่ม คุณคงเดช ที่อยู่ช่วยงานไม่ยอมกลับขอนแก่น ท่านผอ.ประสบ พรมดวงและอาจารย์สมบูรณ์ ภรรยา อาจารย์อนันตพรและเพื่อนๆ  ท่านรองฯนพดล ที่มาที่บ้านทันทีที่ทราบข่าว ท่านสท.เกษร ที่ช่วยประสานงาน อาจารย์บัวบูชา(น้องสาว)และหลานวิ๊กกี้ ที่มาช่วยดูแลแขก รวมทั้งน้องๆรุ่น 13,14 ทุกคนที่มาช่วยเหลือ เด็กๆนักฟุตบอล ทีมfc.ทุกคนที่มาช่วยเป็นกำลังและแรงกาย และอีกหลายท่านที่ไม่ได้เอ่ยนาม  ที่ทำให้การจัดเตรียมสถานที่เสร็จสิ้นไปด้วยดี

      กระทั่งเวลาประมาณ 22.00 น. รถของโรงพยาบาลเวชประสิทธิ์ได้นำร่างอันไร้วิญญานของคุณแม่ทองคำ พลเขตมาถึงบ้าน โดยมีคุณแม่กลีบบัว เป็นคนพาญาติๆทำพิธีกรรมนำศพเข้าบ้าน บรรจุร่างใส่โลงแล้วจึงนำเข้าหีบศพ จากนั้นก็ทำการจุดเทียน ธูป เพื่อเป็นการไหว้เคารพศพคุณแม่ทองคำ พลเขต ตามประเพณีไทย...เป็นอันเสร็จขั้นตอนของคืนแรก ในช่วงนี้คุณทวีสิทธิ์ เล้าเจริญชัย ซึ่งเป็นเพื่อนรุ่นน้องที่มีความรู้รอบด้านได้แนะนำให้จัดเตรียมรายชื่อของแขกที่เราจะเชิญมาร่วมงาน ซึ่งรายชื่อของแขกก็ได้รับความอนุเคราะห์จากท่านประธานฯศักดิ์ชัย  เมื่อได้รายชื่อก็เป็นหน้าที่ของอาจารย์เชาวลิต หาจันดาห์ ผู้ช่วยโค้ชคู่ใจของผมและอาจารย์สมควร ศรีภรรยาของท่านเป็นผู้พิมพ์ชื่อแขกทั้งหมดด้วยตนเอง ซึ่งเสร็จทันกำหนดเวลาที่ท่านได้รับปากไว้...ซึ่งถ้าหากรายชื่อของแขกท่านใด พิมพ์ตกหล่นหรือพิมพ์ผิดประการใด กระผมก็ขออภัยมา ณ.ที่นี้ด้วยนะครับ

    ตอนเช้าของวันที่ 3 สิงหาคม 50 ถือว่าเป็นวันที่สองของงาน เป็นกิจของพระสงฆ์ ซึ่งในส่วนนี้กระผมขอไม่บันทึกเนื่องจากไม่มีความชำนาญ เกรงว่าจะมีความความผิดพลาดเกิดขึ้น....พอตอนสายพอซองพิมพ์เรียบร้อยก็เป็นขั้นตอนแจกซองเพื่อ เรียนเชิญแขกมาร่วมงาน เรื่องนี้กระผมพอจะมีประสบการณ์จากการเป็นกรรมการงานงิ้ว จึงทำให้สามารถจัดการเรื่องนี้ทันเวลาพอดี โดยมีคุณนครเขตณ์เป็นผู้ดำเนินการได้อย่างมีประสิทธิภาพและมีน้องไอซ์ น้องอินดี้ น้องอาร์มี่ เป็นผู้ช่วยของน้าสุ่ย...ถึงตอนเย็นก็เป็นพิธีสวดมนต์...ซึ่งสิ่งที่ประทับใจกระผมมาก นั่นก็คือแขกทุกคนที่ผมเรียนเชิญ ทุกท่านมาด้วยตนเอง บางท่านมาทั้งครอบครัว จนสถานที่จัดงานดูคับแคบไปถนัดตา ในส่วนรายนามของแขก กระผมไม่อาจจะเอ่ยนามทุกๆท่านได้หมดแต่กระผมและครอบครัว ก็ขอขอบพระคุณทุกท่านที่มาร่วมงานไว้ ณ.ที่นี้ด้วยครับ

         บันทึกครั้งที่สองของกระผม ยังมีอีกหลายเรื่องราวที่อยากจะเขียนบันทึกต่อ......แต่คงต้องหยุดไว้ชั่วคราว เนื่องจากมีภาระกิจสำคัญที่ต้องกระทำ หากมีเวลากระผมจะกลับมาเขียนบันทึกนี้อีกครั้ง....ต่อนี้ไปกระผมและเพื่อนๆในนามลูกหลานชาวอำเภอกระนวนและชมรมต่อต้านห้างยักษ์ จะดำเนินการทุกวิถีทางเพื่อที่จะต่อต้าน ยับยั้ง ไม่ให้ห้างยักษ์มาเปิดกิจการในอำเภอกระนวนให้จงได้ ตอนนี้หลายๆคน หลายๆฝ่าย อาจจะคิดว่าพวกเราทำเพื่อตนเอง แต่ในอนาคตอันใกล้นี้ กระผมเชื่อว่าพ่อแม่พี่น้องชาวอำเภอกระนวนจะเข้าใจว่า....เพราะเหตุใด พวกเราถึงต้องกระทำเช่นนี้...............

บันทึกนี้เขียนที่ GotoKnow โดย  ใน กลุ่มเด็กหลังห้อง ศูนย์เรียนรู้อำเภอกระนวน จังหวัดขอนแก่น

คำสำคัญ (Tags)#การจัดการความรู้เพื่อการพัฒนาชุมชน ท้องถิ่น

หมายเลขบันทึก: 118783, เขียน: 11 Aug 2007 @ 00:27, แก้ไข, 21 Jun 2012 @ 09:28, สัญญาอนุญาต: สงวนสิทธิ์ทุกประการ, ความเห็น: 5, อ่าน: คลิก
บันทึกล่าสุด


ความเห็น (5)

ขอแสดงความเสียใจด้วยนะ  ที่ต้องสูญเสียแม่เฒ่า  แต่ไม่ได้ไปช่วยงาน เพราะวันนั้นเรียนหนังสือ  และก็ทำอะไรไม่ถูกเหมือนกัน  แต่ถือว่า คุณทำดีที่สุดแล้วตามหน้าที่การเป็นส่วนหนึ่งของครอบครัวนี้  ส่วนเรื่องห้างใหญ่ยักษ์ที่จะมาเปิดนั้น  ถ้าอยู่ในตัวจังหวัดเลย เปิดไปเลย  เพราะเขามีทางเลือกมากมาย  และเป็นชุมชนใหญ่  คนมีเงินหลายระดับ   แต่ในอำเภอกระนวนเรา  ถึงจะมีคนหลายระดับ  แต่ระดับรากหญ้ามากที่สุด  ที่พอจะได้ซื้อขายแบบธรรมดา ไม่จำเป็นต้องมีห้างใหญ่หรอก เพราะเขาก็ไม่มีกำลังซื้อ  และถ้าหากว่ามีจริงๆ  ระบบรากหญ้าจะกลายเป็นผู้ใช้จ่ายเกินตัว  เพราะของที่ห้างใหญ่เขาถูกจริง  เลือกได้  แต่จะพากันใช้จ่ายฟุ่มเฟือย ถ้าไม่จัดระเบียบการใช้เงินเป็น แย่แน่ๆ  ถึงจะเป็นของถูก  มีทางเลือก มากมาย  ก็คงจะมีร้านปล่อยดอกเกิดขึ้นมาอีก หริอไฟแนน  เพื่อรองรับ  ฉะนั้นการที่มีห้างใหญ่ถือว่าเศรษฐกิจดีก็จริงอยู่  แต่มันไปมีผลกระทบ ร้านค้าย่อยๆ หรือร้านค้าขายส่ง หรือขายปลึกทั้งหลาย  ที่เคยค้าขายอาศัย คุ้นเคยกันมาตลอด  คงจะต้องเจ้ง  หรือปิดกิจการแน่นอน  แค่มีตลาดนัดจากข้างนอกเข้ามาขายทุกวันศุก์ หรือวันที่  6 หรือวันที่ 20  ของทุกเดือน ก็กระทบไม่น้อย ยอมกันมาแล้ว  ถึงจะเป็นประโยชน์แก่ชาวบ้าน

แต่ชาวร้านค้า  เขาก็ได้ลงทุนมามากมายแล้ว ไม่ว่าการสร้างตึก  ซื้อของจำนวนมากๆเข้ามาตุนไว้  เพราะหลักการค้าขายถ้าซื้อของจำนวนมาก หรือซื้อของไปขายนี่แหละ  ซื้อเยอะถึงจะได้ส่วนลดเยอะ นี่ก็คือการลงทุนเช่นกัน  บางคนยังไม่พอ ไปยืมเงินธนาคารมาเพื่อการลงทุน  ก็คงจะกระทบกระเทือนไปเป็นทอดๆ ธนาครก็ไม่ได้เงินมาตัดหนี้ มีแต่หนี้สูญ  แย่ไปหลายหน่วย 

ในความติดเห็นจึงขอสรุปว่า  ถึงอย่างไร ก็ไม่ให้มาเปิด  เพราะเพื่อนฝูงหลายคนจะต้องแย่แน่นอนเราจะเข้าข้าง   ไม่ให้มาเปิด  เพราะถึงอย่างไร  ของที่เราใช้ทุกวันนี้  มันก็แพงกว่าไม่มากนัก  และไม่ใช่คนฟุ่มเฟือย  ไม่ต้องห่วง  วันไหนพูดอีก ชวนด้วยก็แล้วกัน  จะช่วยหัวขนฝาเลย

IP: xxx.26.146.51
เขียนเมื่อ 12 Aug 2007 @ 11:24

เสียใจด้วยนะ  ที่ต้องสูญเสียแม่เฒ่า

การสูญเสีย..บางครั้งก็ทำให้เรารู้จักรักตัวเองและรักครอบครัวมากขึ้น......หนึ่งในเด็กหลังห้อง....

คนเดินดิน
เขียนเมื่อ 04 Nov 2007 @ 09:35

สวัสดีครับ คุณพิกุล ศักดิ์สุจริต

ภัทรศรี คำภิบาล
IP: xxx.151.232.70
เขียนเมื่อ 22 Jul 2008 @ 23:01

พึ่งเปิดเจอกำลังหาข้อมูลทำรายงานส่งอาจารย์อยู่ที่ศรร อ.หนองเรือ กลุ่มต้นกล้วย