นี้เป็นวันแรกที่สายใจได้กลับเข้ามาพักที่บ้านอีกครั้ง หลังจากที่สายใจได้หอบเสื้อผ้า และ กระเป๋า ออกจากบ้านหลังจากเจอกับปัญหาที่แสนสาหัสที่สุดในชีวิตของสายใจ  ตั้งแต่...พ่อของสายใจได้ลาจากโลกนี้ไปอย่าไม่มีวันหวนกลับ...ซึ่งถึงเป็นความเสียใจและโชคร้ายที่สุดในชีวิตสายใจ...แต่ความทุกข์ยังไม่ได้หมดสิ้นไปจากสายใจเลย....หลังจากที่สายใจขาดพ่อแล้ว..ครอบครัวที่เคยอบอุ่นของสายใจ...กลับเป็นครอบครัวที่แตกแยก...ขาดความอบอุ่น..บ้านแตก..แม่ไปทาง..ลูกสาวไปทาง..ลูกชายไปทาง..และคนที่น่าสงสารที่สุดคือ..ลูกชายคนเล็กที่อายุเพิ่งจะ 8 ขวบเอง...หลังจากวันนั้นผ่านไปได้ 2 -3 เดือนทำให้สายใจคิดได้ว่าการออกมาเผชิญโลกภายนอกคนเดียวนั้นเป็นการเห็นแก่ตัวเกินไปหรือเปล่า..โดยที่ไม่ได้เหลียวหลังกลับไปมองดูเลยว่าคนในครอบครัวอีกตั้งหลายคนจะใช้ชีวิตอยู่อย่างไง...ซึ่งอาจจะถือว่าเป็นการเห็นแก่ตัวก็ได้ที่สายใจทำแบบนี้...แต่ปัญามันไม่ได้มีเพียงแค่นี้..ยังมีอีกเยอะแยะ...และสิ่งสุดท้ายที่สายใจคิดได้คือปัญหาทุกอย่างย่อมมีทางแก้ไขและมีทางออกที่ดีที่สุด

             เหตุผลที่ทำให้สายใจกลับเข้ามาที่บ้านอีกครั้งเพราะสายใจเริ่มคิดได้ว่าในโลกนี้..เราไม่ได้อยู่เพียงคนเดียว..ยังมีคนที่เรารักและรักเราเป็นห่วงเราที่เราต้องดูแลอีก..นั่นคือแม่และน้องชายทั้งสองคนของสายใจเอง....ซึ่งความรู้สึกในการกลับเข้ามาบ้านครั้งนี้ของสายใจรู้สึกดีมากเพราะคิดว่าแม่ไม่รัก...ไม่ยอมเรียกให้กลับมาบ้าน...แต่พอกลับมาที่บ้านจริงๆๆ..แม่เป็นคนพูดว่าทำไมไม่กลับมาอยู่บ้านหละลูก....ซึ่งเป็นคำพูดที่สายใจรอนานแล้วรออีกที่จะให้แม่พูดออกมาเพราะสายใจอยากกลับเข้ามาอยู่บ้านตั้งนานแล้ว...แต่ด้วยทิฐิที่แรงกล้าและความเอาแต่ใจของตัวเอง....จนทำให้ตัวเองเสียใจกับการกระทำของตัวเองที่ได้ทำลงไป....ซึ่งตอนนี้สายใจรู้แล้วว่า....ไม่มีที่ไหนที่เราอยู่แล้วอบอุ่นเท่าบ้านของเราเองซึ่งมีแม่และน้องชายอีก 2 คนที่รอสายใจอยู่..(ซึ่งบ้านหลังนี้ไม่มีพ่อที่สายใจรักและคิดถึงอยู่เคียงข้างสายใจอีกต่อไปแล้ว)