การให้อภัยเป็นเรื่องของใจครับ ไม่ต้องใช้เหตุผล ไม่ต้องหาเหตุผลมารองรับการให้ (อภัย) ให้ก็คือให้ ไม่ต้องใช้ความคิดเหมือนที่ผมทำ

      เรื่องนี้เป็นเรื่องที่พูดง่ายแต่ทำได้ยากนะครับ! ไม่ต้องอะไรหรอกครับเพียงแค่ขับรถออกมาจากบ้านได้ไม่นาน ก็มักจะพบพานกับการขับรถแบบที่แย่ๆ ของคนหลายคนบนท้องถนน มีแต่ผู้ที่รีบเร่งต้องการจะไปเร็วๆ ไม่ยอมหยุดรอ ไม่ยอมให้ทาง ขับรถอย่างไม่มีมารยาท ขับรถอย่างประมาท ฯลฯ  . . . แล้วอย่างนี้สมควรจะ“ให้อภัย” ได้อย่างไร?

  <p style="margin: 0cm 0cm 0pt; text-indent: 26.95pt; line-height: 150%" class="MsoNormal">ไบรอั้น เทรซี่ (Brian Tracy) เขียนไว้ในหนังสือชื่อ “Change Your Thinking, Change Your Life” (หน้า 31)  ว่าการที่เราไม่ให้อภัยใคร ก็เหมือนกับเราเอาเขามาจองจำไว้ในคุก (ไว้ในใจเรา) ทำเหมือนกับเขาเป็นนักโทษ (ต้องได้รับการลงโทษ) ไบรอั้นถามต่อไปว่า . . .ในคุกนอกจากจะมีนักโทษแล้วยังต้องมีใครอีก? คำตอบก็คือ “ผู้คุม” ในกรณีที่เราไม่ให้อภัยใคร ใจเราก็จะไม่มีทางว่าง ไม่สามารถปล่อยวางได้ เพราะเรามัวแต่คอยเป็นผู้คุมอยู่ร่ำไป </p>  <p style="margin: 0cm 0cm 0pt; text-indent: 26.95pt; line-height: 150%" class="MsoNormal">นักเขียนอีกท่าน (จำชื่อไม่ได้) พูดเปรียบเปรยไว้ค่อนข้างโดนใจเช่นกัน ท่านเปรียบว่าการที่เราโกรธใคร แค้นเคืองใคร อาฆาตพยาบาทใคร และไม่ยอมให้อภัยนั้น มันเป็นการกระทำคล้ายๆ กับที่เรากำลังกินยาพิษและหวังให้อีกคนหนึ่งตาย เพราะจริงๆ แล้วคู่กรณีของเราเขาไม่เป็นอะไรเลย เราเองต่างหากที่เป็นฝ่ายทุรนทุรายเป็นฝ่ายที่ขมขื่น</p>  <p style="margin: 0cm 0cm 0pt; text-indent: 26.95pt; line-height: 150%" class="MsoNormal">แต่ก่อนผมเป็นประเภทที่ต้องการความสมบูรณ์แบบ (Perfectionist) จนเกินไป (คนอื่นเขาพูดว่าอย่างนั้น) เวลามีอะไรผิดพลาด แม้เพียงเล็กๆ น้อยๆ ก็ไม่ยอมปล่อยให้ผ่านไป หลายครั้งไม่ยอมให้อภัย ใครเรียกชื่อ เรียกนามสกุลผมผิด ก็จำติดใจตีตราว่าคนๆ นั้นเป็นคนไม่เอาไหน ไม่ละเอียด แค่ชื่อนามสกุลคนก็พูดผิดพูดถูก ไม่เป็นมืออาชีพ . . . </p>  <p style="margin: 0cm 0cm 0pt; text-indent: 26.95pt; line-height: 150%" class="MsoNormal">มาถึงวันนี้หลังจากที่ได้มีโอกาสทดลองฝึก “ให้อภัย” พบว่าชีวิตเบาสบายขึ้นกว่าเดิมมาก ไม่ต้องทนทรมานจากการ“ดื่มยาพิษ” ไม่ต้องเสียเวลาคอยเฝ้า “นักโทษ” เวลาใครทำอะไรให้ไม่พอใจ ก็รู้สึกว่ากำลังได้รับโอกาสให้ฝึกฝนการให้อภัย ประสบการณ์ที่ผ่านมาพบว่าการให้อภัยคนที่ไกลตัวนั้นง่ายกว่าการให้อภัยคนที่ใกล้ชิด ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไม อาจจะเป็นเพราะเรามี “ความคาดหวัง” กับคนที่ใกล้ตัวมากเกินไปก็ได้ </p>  <p style="margin: 0cm 0cm 0pt; text-indent: 26.95pt; line-height: 150%" class="MsoNormal">วันก่อนภรรยาผมทำบางอย่างที่ทำให้ผมไม่พอใจ จำได้ว่าผมทำสีหน้าหรือพูดอะไรไม่ดีกลับไปเหมือนกัน แต่แล้วก็เริ่มรู้สึกตัว จึงถอยกลับมาตั้งหลักใหม่และคิดเตือนตัวเองว่าถึงเวลาต้องให้อภัยภรรยาแล้วล่ะ แต่สงสัยผมจะตั้งใจเกินไปจึงหลุดปากพูดออกไปว่า “ฉันให้อภัยเธอ” ภรรยาตอบกลับมาว่า “ชั้นไม่ได้ทำอะไรผิด เธอไม่ต้องมาให้อภัยชั้น”“ชั้นน่ะแหละที่ต้องเป็นฝ่ายให้อภัยเธอ” ภรรยากล่าวสำทับ ผมถึงกับยืนงง ตกลงไม่รู้ว่าใครต้องให้อภัยใครกันแน่ สรุปว่าการให้อภัยคนอื่นถึงจะไม่ง่าย แต่การให้อภัยภรรยานี่ยากกว่าหลายเท่า เพราะเราไม่มีทางรู้เลยว่าเธอจะมาไม้ไหน !! </p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt; text-indent: 26.95pt; line-height: 150%" class="MsoNormal"></p>         สรุปสุดท้ายว่าการให้อภัยเป็นเรื่องของใจครับ ไม่ต้องใช้เหตุผล ไม่ต้องหาเหตุผลมารองรับการให้ (อภัย) ให้ก็คือให้ ไม่ต้องใช้ความคิดเหมือนที่ผมทำ ไม่ต้องมีคำว่า “พยายาม”ทำก็คือทำ เป็นการทำที่มาจากใจครับ