ผมได้ซื้อหนังสือ เดินสู่อิสรภาพ มาสามเล่มเมื่อวันพฤหัสที่ผ่านมา เล่มหนึ่ง ผมเก็บเป็นสมบัติส่วนตัวไว้อ่าน และได้ใช้เวลาจำนวนหนึ่งอ่านหนังสือเล่มนี้ ข้อสังเกตในฉับพลันคือ
- ที่พักใดเป็นที่ที่ไม่ได้รับความไว้วางใจ ที่พักนั้นจะไม่ปรากฏชื่ออยู่ในหนังสือนี้
- ผู้คนที่ปรากฏชื่ออยู่ในหนังสือนี้ ล้วนเป็นบุคคลแรกที่ให้อาหาร ให้เครื่องดื่ม กล่าวคือ ให้ชีวิตแก่ท่านอาจารย์ประมวล
- ท่านอาจารย์ประมวล ใช้สรรพนามเรียกพระธรรมโกศาจารย์ (พุทธทาส) ว่า อาจารย์ ผมเข้าใจในคำว่าอาจารย์นี้ ที่ไม่ใช่คำพื้นๆ ค่ำว่า "อาจารย์" ในความหมายนี้ ผมเข้าใจว่า ท่านอาจารย์ประมวลสามารถมอบชีวิตให้เป็นทานแด่พระเดชพระคุณพระธรรมโกศาจารย์ (พุทธทาส) ได้
- เสน่ห์ของหนังสือเล่มนี้ มิใช่สำนวนให้ขบคิดที่ซับซ้อน ซ่อนเร้น หากแต่เป็นความดีงาม ความจริงจากประสบการณ์ผ่านการเดินทางที่สงบเย็น
สรุปรวมทั้งหมด ผมผู้เป็นผู้อ่าน ได้เพียงการซึมซับสิ่งดีงามผ่านงานของอาจารย์ประมวล หลายเรื่องที่อ่าน ผมนึกอะไรหลายๆสิ่งจากที่ไม่เคยสังเกตเลย เช่น จากการเดินของอาจารย์ประมวล ทำให้นึกว่า นี่กระมังที่พระพุทธเจ้าใช้การเดิน และอีกหลายๆ เรื่อง แน่นอนว่า เมื่ออ่านก็ต้องมาย้อนดูตัวผมเอง เสียดายชีวิตที่ผ่านมา แต่โชคดีที่ได้รับการเตือนให้ไปซื้อหนังสือเล่มนี้จากมิตร อย่างน้อยกระตุ้นอารมณ์บางตัวให้กับผมอีกหลายวัน
ชีวิตที่เปลี่ยนไปจากวันที่หยิบหนังสือนี้ขึ้นมาอ่าน ปัจจัยสี่ก็คงเพียงพอแล้วกับการดำรงชีวิต จะกินอะไรนักหนา
หมายเหตุ หนังสือเล่มนี้ต้องเจียดเวลาอ่าน เวลาที่ผมชอบอ่านคือเวลาในการเข้าไปนั่งในห้องน้ำ เวลาที่อ่านแล้วไม่ค่อยสบายใจคือเวลาที่อยู่ต่อหน้าคนรู้จัก ผมตั้งใจว่า วันนี้แม้จะอ่านจบ บนรถโดยสาร ๓๓๘ รังสิตถึง หน้ามหาวิทยาลัย คงต้องกลับมาอ่านอีก แต่ขอส่งเล่มนี้ไปให้กับคนที่ควรรู้ร่วมกับผมก่อน
สวัสดีมีความสุขทุกท่านครับ
สวัสดีค่ะ ครูเอก
คิดถึงงงงงงงงงงงง....ห่างหายไปเลย... เลยไม่ได้อ่านนิทานเลย....สบายดีนะค่ะ.......
เป็นกำลังใจให้เจ้าค่ะ-------->น้องจิ ^_^
ผมดีใจครับที่ได้อ่านบันทึกนี้
เชื่อมั้ยว่าแรงบันดาลใจของผมบางส่วนก็เกิดจากการเดินของ อ.ประมวล ผมมองว่าไม่มีอะไรเลยในโลกนี้ที่เป็นปัญหา นอกจากวิธีคิดของเราเอง นอกจากมุมมองของเราที่มีต่อสิ่งหนึ่ง
ถ้อยความบางบทบางตอน ผมตื้นตันใจมาก กับเนื้อหาง่ายๆถ่ายทอดออกมาตรงๆไม่ซับซ้อน แก่นของเรื่องอยู่ที่ชีวิตที่เรียบและง่าย เดินทางไปสู่อิสระภาพ เริ่มจากตัวเอง
ประเด็นสำคัญ คือ ก้าวล่วงพ้นกรอบที่รัดตรึงของตัวเองได้อย่างไร เมื่อพ้น ตรงนั้นคงโล่งและมีสุขอย่างที่ อ.ประมวล ท่านพบ
อาจารย์เอกรู้หรือไม่ว่า อาจารย์ประมวลเดินทางไกล ผมก็ออกเดินทาง หลังจากอ่านหนังสือเล่มนี้เพียงแค่ ๘๐ เมตร ผมก็เจอความงามของการอยู่มากมาย
อย่างที่อาจารย์ได้อ่านในบันทึกนี้ง่าย-งาม กับการเปิดประตูใจ ของผม
ขอบคุณครับ
เดินสู่อิสระภาพ : จบแล้ว คือ การเดินทางต่อของอาจารย์ใช่ไหมครับ
สวัสดีครับ