การเดินทาง

27 กรกฎาคม 2550

นั่งรถปรับอากาศชั้น1 (มีชั้นเดียวจริงๆ) เวลา 2 ทุ่ม เนื่องจากวันนั้นทำธุระหลายอย่างจึงทำให้ไปถึงรถเวลา 2 ทุ่มตรงไม่ขาดไม่เกิน จนได้ยินชื่อตนเองประกาศให้ขึ้นรถ เมื่อไปถึงรถถูกต่อว่าเล็กน้อยว่าไปนั่งที่ไหนมา

จากนั้นเดินทางออกจากสถานีปรับอากาศขอนแก่นมุ่งหน้าไปจังหวัดเชียงใหม่ ช่วงที่รถปีนขึ้นลงเขาที่น้ำหนาวรถขับค่อนข้างเร็วสร้างความหวาดเสียวให้จนแทบจะหลับไม่ลงแม้ทานยาแก้เมา(รถ)ไปก็ตาม หนหนึ่งมีรถกระบะตัดหน้าโชคดีที่หลบทัน ...

รถพักให้ทานข้าวต้มรอบมิดไนท์ที่พิษณุโลก ถ้าไม่ทานข้าวใช้คูปองแลกน้ำดื่ม/นม/น้ำอัดลมได้ รวมเวลาได้ยืดแข้งยืดขา 20 นาทีก่อนที่จะเดินทางต่อไม่ถึง 10 นาทีมาถึงสถานีที่จังหวัดพิษณุโลกตรงจุดนี้มีผู้โดยสารจำนวนมาก คนที่ขึ้นมาทีหลังจึงจำเป็นต้องยืน มีชาวต่างชาติสองคนเดินขึ้นมาม่ยืนแต่ลงนั่งกับพื้นรถเลย ช่วงเทศกาลปรกติตนเองไม่ค่อยเดินทางกลับบ้านนักเพราะต้องแย่งกันเดินทาง แย่งกันเหนื่อยแบบนี้

พอถึงจังหวัดตากผู้คนเริ่มน้อยลง ผู้โดยสารที่ยืนและนั่งพื้นก็สามารถนั่งที่นั่งได้ เมื่อคนไม่ค่อยเบียดก็ถึงเวลาง่วงเต็มที่เหมือนกัน ตื่นมาอีกทีประมาณตีหน้ากว่า ๆ ที่จังหวัดลำปางแต่ยังเป็นอาการหลับๆตื่น ๆ เมื่อเข้าเขตจังหวัดลำพูนก็รู้สึกสดชื่นขึ้นมาเพราะใกล้ถึงบ้านแล้ว พนักงานรถแจกผ้าเย็น และเสริ์ฟกาแฟตอนเช้าบนรถ ก่อนที่จะเตือนให้ผู้โดยสารตรวจกระเป๋าสัมภาระและกระเป๋าเงิน เพราะเที่ยวนี้มีผู้โดยสารท่านหนึ่งได้ทำกระเป๋าเงินหล่นบนรถ

เมื่อรถมาถึงอาเขต (สถานีรถจังหวัดเชียงใหม่) บริเวณทางเข้าก็รถก็ติดยาวเลย และในอาเขตก็มีผู้คนจำนวนมาก บ้างก็รอเดินทาง บ้างก็ต่อคิวซื้อตั๋วคิวยาวมาก สำหรับการเดินทางแบบนี้ เทศกาลแบบนี้ใครใครก็อยากกลับบ้าน หรือบางก็ไปเที่ยวปัญหาการเดินทางย่อมเกิดได้เสมอ คงต้องเตรียมพร้อมรับสถานการณ์ และตั้งอยู่ในความไม่ประมาท(มีสติ) ...เฮ้อ! ถึงบ้านเสียที กับการเดินทาง 11 ชั่วโมง