(๑)

   

เธอที่รัก

 

หากฉันต้องจากเธอไปในวันพรุ่งนี้

 

เธอจะรู้สึกห่วงหาฉันบ้างหรือเปล่า

 

ฉันจำต้องเดินทางไกลสู่ดินแดนอันแสนไกล ..

 

ที่ฉันไม่เคยพบมาก่อน

 

และดินแดนอันแสนไกลนั้นก็กวักมือเรียกฉันอยู่อย่างไม่ว่างเว้น

 

เธอที่รัก

 

เพราะชีวิตคือการเรียนรู้

 

และการเรียนรู้ก็จำเป็นอย่างยิ่งที่ฉันจะต้องออกเดินทาง

  

เธอที่รัก

 

ฉันเป็นเหมือนนกอิสระ

 

ที่พึงปรารถนาต่อการเดินทางอันแสนไกล

 

แหละฉันก็เชื่ออย่างแรงกล้าว่า

 การเดินทางจะช่วยให้ชีวิตได้เติบโตและเห็นคุณค่าของการมีชีวิตอยู่  

  

(๒)

   

 

โชคดี

 

โปรดอย่าเอ่ยคำนี้แก่ฉัน

 

หากแต่จงปล่อยให้ฉันเป็นฝ่ายเอ่ยคำนี้แก่เธอ

  

เข้มแข็ง

 

โปรดอย่าเอ่ยคำนี้แก่ฉัน

 

หากแต่จงปล่อยให้ฉันเป็นฝ่ายเอ่ยคำนี้แก่เธอ

  

อย่าละทิ้งความฝัน

 

โปรดอย่าเอ่ยคำนี้แก่ฉัน

 

หากแต่จงปล่อยให้ฉันเป็นฝ่ายเอ่ยคำนี้แก่เธอ

      

(๓)

   

ลาก่อน

 

โปรดอย่าเอ่ยคำนี้แก่ฉัน

 

และฉันก็จะไม่เอ่ยคำนี้ต่อเธอ

  

โปรดอย่าให้วิถีแห่งการเดินทาง

 

สยายปีกเป็นกำแพงกั้นมิตรภาพระหว่างเรา

 

โปรดให้มิตรภาพระหว่างเรา

 

ดำเนินไปตามวิถีแห่งเสรีดังที่ควรจะเป็น

    

(๔)

   

เธอที่รัก

 

ฉันเป็นเหมือนนกอิสระ

 

ที่พึงปรารถนาต่อการเดินทางอันแสนไกล

 

บางที, เมื่อการเดินทางอันแสนไกลสิ้นสุดลง

 

ฉันอาจกลับมาที่นี่อีกครั้ง

 

กลับมาพร้อมกับความเติบใหญ่ของชีวิตและความฝัน

 

หรือแม้แต่กลับมาอย่างพับพ่าย

 

และปีกแห่งความฝันอาจเต็มไปด้วยบาดแผลจากการเดินทางก็เป็นได้

     

(๕)

    

เธอที่รัก

 

บางที,  เราอาจจะได้พบกันอีกครั้ง ณ ที่ใดที่หนึ่ง,

 

ในดินแดนอันแสนไกล,

 

หรือระหว่างการเดินทางในเส้นทางสายหนึ่งอย่างไม่คาดคิด,

 

หรือแม้แต่ ณ  ที่ตรงนี้ที่ฉันกำลังจากไป

 

ทุกอย่างเปลี่ยนแปลงและเป็นไปได้เสมอ

  

....

  

ฉันเชื่อและศรัทธาเช่นนั้น !