ดีใจที่เด็กมีรายได้จากการแสดง

เพลงอีแซว

       วันนี้(๓๐ ก.ค. ๒๕๕๐)หลังจากทำบุญวันเข้าพรรษาแล้ว ผมก็รีบขับรถกระบะคู่ชีพตระเวนรับนักเรียนที่เป็นนักแสดงเพลงอีแซวได้ ๑๓ คน พร้อมอุปกรณ์การแสดงมุ่งหน้าสู่ อำเภอนครชัยศรี จังหวัดนครปฐม

           ที่จริงงานนี้ผมปฏิเสธไปรอบหนึ่งแล้ว หลังจากที่ครูจากโรงเรียนบรรหารแจ่มใสวิทยา ๕ โทรศัพท์มาติดต่อ เพราะสมาชิกคนสำคัญคือน้องเก่งกาจ กับคนตีกลองตะโพน คือน้องไพฑูรย์ ต้องไปแข่งทักษะทางวิชาการในนามตัวแทน สพท.สพ.๒ ในงานศิลปหัตถกรรมนักเรียนภาคกลางภาคตะวันออกที่ จังหวัดชลบุรีประกอบกับ ผมต้องเตรียมงานต้อนรับฯพณฯบรรหาร ที่จะมามอบทุนในวันที่ ๒ สิงหาคม ๒๕๕๐

        แต่พอตกเย็นวันเดียวกันนั้นผมได้รับโทรศัพท์จากเพื่อนครูโรงเรียนเก่า(แหลมบัววิทยา)ว่าได้เบอร์โทรมาจากครูโรงเรียนบรรหารแจ่มใสวิทยา ๕ บอกว่า ได้ยินกิติศัพท์เพลงอีแซวของโรงเรียนบางลี่วิทยา จะขอเชิญมาแสดงในงานวันเกิดแม่บุญศรี อมรวัฒนา อายุ ๖๘ ปี เป็นแม่ของเพื่อนครูคนดังกล่าว ตอนแรกผมก็ปฏิเสธเช่นเดิมว่าตัวแสดงไม่ครบขาดตัวหลัก เพื่อนครูก็ยังยืนยันว่าไม่ครบก็ไม่เป็นไร

        แล้วก็เล่าว่าแม่บุญศรี มีลูก ๔ คน ยกมรดกให้ลูกหมดแล้ว เมื่อถึงวันเกิดลูกๆอยากจะทำอะไรให้แม่เป็นการตอบแทนพระคุณ จึงคิดให้มีการทำบุญวันเกิด แม่บุญศรีบ่นอยากดูเพลงพื้นบ้าน ท่านเรียกว่าลำตัดลูกๆจึงคิดจะจัดมาให้ชม และอยากจะสนับสนุนเด็กๆเมื่อทราบว่าโรงเรียนบางลี่วิทยามีคณะเพลงพื้นบ้านที่สามารถแสดงออกงานได้ก็สนใจจึงติดต่อมา

           ในที่สุดผมก็ตอบตกลงด้วยความเลื่อมใสในความกตัญญูของลูกๆต่อแม่ และความชื่นชมในศิลปะพื้นบ้านของแม่บุญศรี ผู้ติดต่อถามว่าจะเรียกค่าแสดงเท่าไรผมบอกว่า ขอให้เด็กคนละ ๒๐๐ บาทส่วนของครูแล้วแต่จะเมตตาช่วยค่าน้ำมันรถ ผู้ติดต่อตอบตกลงทันที

               วันที่ ๓๐ กรกฎาคม ๒๕๕๐ วันเกิดแม่บุญศรี พวกเราเดินทางไปถึงขณะพระสงฆ์กำลังเจริญพระพุทธมนต์ ผู้ติดต่อและเจ้าภาพมาต้อนรับอย่างดี สั่งโต๊ะจีนมาเลี้ยง ให้กินก่อนพระเสียอีก กินอิ่มเด็กก็เปลี่ยนชุด แล้วมาจุดธูปไหว้ครู แล้วซ้อมกันเล็กน้อยในบทใหม่ๆเพราะผมได้แต่ส่งเนื้อให้ก่อนวันแสดง ๑ วัน ไม่เคยซ้อมร้อง คนตีกลองก็เป็นเด็กใหม่ ซ้อมเสร็จก็มารอแสดง พอพระกลับวัด คณะของเราก็เริ่มแสดง

              การแสดงก็เป็นไปตามขั้นตอน เริ่มด้วยการไหว้ครู ออกตัว แล้วก็เป็นบทประ ผู้ชมแสดงความชื่นชอบด้วยการเริ่มเดินออกมามอบรางวัลเป็นระยะ เมื่อแสดงผ่านไปช่วงระยะหนึ่งคณะของเราก็โชว์การแหล่อวยพรวันเกิดแม่บุญศรีและขอบคุณเจ้าภาพ ปรากฏว่าได้รางวัลจากแม่บุญศรีและผู้ชมคนละ ๑๐๐ กว่าบาท การแสดงมีการสลับด้วยเพลงลูกทุ่ง บางครั้งผมก็โดดขึ้นไปช่วยเด็กๆร้อง ช่วงนี้ก็มีผู้มอบรางวัลเป็นระยะๆอีก

           จนมาถึงช่วงแม่บุญศรีเป่าเค้กตัดเค้ก ผมกับน้องจิร่วมกันขับเสภาอวยพรวันเกิดแม่บุญศรี แล้วร้องเพลงอวยพรวันเกิด สร้างความพอใจให้แม่บุญศรีและลูกที่เป็นเจ้าภาพมาก พวกเราแสดงต่อไปอีกไม่นานก็ร้องบทลา เพื่อให้วงดนตรี ห้วยกรดได้แสดงบ้าง

                 เมื่อแสดงจบน้องจิเป็นตัวแทนรับเงินค่าตอบแทนการแสดงจากแม่บุญศรี เจ้าภาพขอให้เด็กรับประทานอาหารก่อน กลับ มีอาหารคาวหวานเลี้ยงอย่างอุดมสมบูรณ์ จนได้เวลาสมควรผมจึงชวนเด็กๆกลับ ก่อนขึ้นรถผมนำซองค่าตอบแทนแกะให้เด็กๆดูแล้วแบ่งเงินให้ทุกคนคนละ ๒๐๐ บาท ที่เหลือผมเก็บไว้เติมน้ำมัน วันนี้เด็กได้เงินกันคนละอย่างน้อย ๓๔๐ บาท แต่บางคนจะได้พิเศษ ถึงคนละ ๔๐๐ ถึง ๕๐๐ บาท

                 การที่เด็กมีรายได้ในครั้งนี้ทำให้ผมรู้สึกดีใจกับเด็กๆเพราะเด็กจะได้มีรายได้ระหว่างเรียนช่วยแบ่งเบาภาระของผู้ปกครอง เพราะโดยมากเด็กในคณะเพลงอีแซวของผมจะมีฐานะยากจน เช่น ด.ญ.สุวนันท์ ทองดี บ้านเป็นกระต๊อบ พังๆ และกำลังจะถูกไล่ที่ไม่ให้อยู่ ด.ช.พิเชษฐ์ ขาวเป็นใย บ้านก็ทรุดโทรมฐานะยากจน ครูโรงเรียนบ้านหนองโพธิ์ โรงเรียนเดิมเคยฝากไว้ให้ช่วยดูแล 

                ส่วนผมวันนั้นได้ค่าน้ำมันกับเหลือเศษบ้าง ก็คงต้องเก็บไว้ใช้ในกิจการอีแซว เพราะเมื่อวานนี้ผมต้องพา นายศุภกิจจ์ เสถียรอินทร์ ตัวหลักของคณะคนหนึ่งไปหาหมอ เพราะที่บ้านพ่อแม่ไม่อยู่ไม่มีใครพาไปหาหมอ แกมีอาการอาเจียนและมีไข้ หมอฉีดยาและจ่ายยา ค่าบริการทั้งหมด ๒๒๐ ผมเป็นคนออกเงินให้ พยาบาล ถามผมเหมือนไม่แน่ใจว่า อาจารย์ออกเงินให้เด็กหรือผมก็พยักหน้า ก็เอาเงินส่วนนี้แหละ

              ผมโชคดีที่เป็นคนไม่เดือดร้อนเรื่องเงินและมีเงินประจำตำแหน่ง ผมจึงพร้อมที่จะทุ่มเทเรื่องเพลงอีแซวทั้งที่บางครั้งก็ต้องเสียสละหลายๆอย่าง แต่สิ่งหนึ่งที่ผมภาคภูมิใจก็คือ ผมไม่เคยเรียกร้องหรือเบียดบังเงินรายได้ในส่วนของเด็กเข้าเป็นของส่วนตัว ผมจะพยายามให้นักเรียนให้มากที่สุด จนเพื่อนครูที่สงสารบอกว่าเราควรจะกันเอาไว้บ้าง เพื่อใช้ในกิจการส่วนรวม ผมก็ทำบ้างแต่พยายามให้เด็กให้มากที่สุด บางงานเป็นงานช่วยผู้จัดไม่มีเงินจ่ายผมก็จะต้องควักเงินให้เด็ก เด็กๆก็ดีเขาจะบอกว่าอาจารย์ไม่ต้องหรอก ผม หนูเล่นให้ฟรีผมและเด็กจึงต่างไว้วางใจซึ่งกันและกันมาเป็นเวลา ๘ ปีแล้ว

                 ท่านผู้บริหาร ผอ.ประจักษ์ ท่านให้การสนับสนุนเต็มที่ บอกเพลงอีแซวมีผลงาน จะของบอะไรขอมาจะให้เต็มที่ ผมก็มักจะไม่ขอ บอกว่าพอมีเงินเลี้ยงตัว เลี้ยงเด็ก จนผอ.ชักหมั่นไส้ว่า ผมหยิ่ง ให้ขอไม่ขอ ท่านถามผมบ่อยๆว่าเมื่อไรจะเปลี่ยนชุด ผมก็ยังเสียดายชุดเก่าไม่อยากให้โรงเรียนเปลือง ชุดของเราจึงสวยสู้โรงเรียนบรรหารแจ่มใสวิทยา ๑ ของอาจารย์ชำเลืองท่านไม่ได้เลย