บ่ายสามโมงเย็น, ผมมีภารกิจอันเป็นราชการที่ต้องร่วมเดินทางไปกับเจ้าหน้าที่และนิสิตเพื่อไปเวียนเทียนที่พระธาตุนาดูน (พุทธมณฑลอีสาน) อ.นาดูน จ.มหาสารคาม และนี่คือเหตุผลหนึ่งที่ผมยังไม่สามารถเดินทางกลับบ้านได้ –
อันที่จริงผมไม่มีความจำเป็นต้องเดินทางไปกับเจ้าหน้าที่และนิสิตเลยก็ได้ เพราะกิจกรรมนี้ไม่ได้ยุ่งยากซับซ้อน หรือมีพิธีรีตองอันใดมากนัก อีกทั้งเจ้าหน้าที่ผู้นำทีมก็ชัดเจนและจัดเจนกับกิจกรรมนี้เป็นอย่างดีอยู่แล้ว แต่ผมก็ไม่สบายใจที่จะทำตัวว่างหรือพักผ่อนอยู่อย่างสบายใจโดยไม่ร่วมเดินทางไปกับพวกเขา
<p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">แต่กระนั้น ผมเองในฐานะหัวหน้าก็อดไม่ได้ที่จะต้อง “ไปเบิ่ง – ไปแนม” ด้วยสักหน่อย อย่างน้อยก็เป็นกำลังใจให้กับคนทำงานทั้งที่เป็นเจ้าหน้าที่และนิสิตที่ต่างก็เสียสละเวลามาเป็นผู้แทนมหาวิทยาลัยฯ เข้าร่วมกิจกรรมครั้งนี้อย่างน่ายกย่อง</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p> <div style="text-align: center">
</div> <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">จะว่าไปแล้ว, สัปดาห์ที่ผ่านมาก็ถือว่าเป็นห้วงมหกรรมที่หนักหนาสาหัสอยู่มากโข เราต่างก็แทบไม่มีเวลาได้พักผ่อนกันอย่างเต็มที่ นับตั้งแต่กิจกรรมวันที่ 26 (ประกาศตนงดเหล้าเข้าพรรษา) วันที่ 27 (ถวายเทียนพรรษา ณ วัดป่าศุภมิตร) และวันนี้ก็ต้องสัญจรออกมาไกลร่วม 200 กิโลเมตรเพื่อเข้าร่วมพิธีเวียนเทียนในวันอาสาฬหบูชา …</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p></p><p>ตารางกิจกรรมอันถี่ครั้งเช่นนี้ส่งผลให้ผมไม่สามารถขยับตัวไปไหนได้ไกลนัก ขณะที่มหาวิทยาลัยก็เงียบราวกับร้างซึ่งผู้คน และนั่นอาจเป็นเพราะมีวันหยุดติดต่อกันหลายวัน ผู้คนจึงสัญจรกลับบ้านกันยกใหญ่ หรือแม้แต่การหลบเร้นไปพักสมอง เพราะตลอดสัปดาห์ที่ผ่านมาต่างตรากตรำกับการสอบกลางภาคมาอย่างหน่วงหนักแทบทั้งสิ้น !</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p>
</p><p></p><p>ผมได้แต่แสดงความเห็นใจต่อน้องนิสิตกลุ่มที่ไม่มีโอกาสได้กลับบ้านอย่างที่ควรจะเป็น รวมถึงการขอบอกขอบใจต่อมวลนิสิตที่ร่วมเดินทางมาทำพิธีเวียนเทียนกับเราในครั้งนี้อย่างสุดซึ้ง </p><p></p><p>แต่อย่างไรก็ตามเป็นที่น่าสังเกตว่า พิธีเวียนเทียนในครั้งนี้อยู่กร่อยเงียบไปจากทุกปี มหาวิทยาลัยมหาสารคาม, น่าจะเป็นสถาบันอุดมศึกษาเพียงแห่งเดียวกระมังในจังหวัดที่นำนิสิตเข้าร่วมกิจกรรมในครั้งนี้ ขณะที่ส่วนใหญ่จะเป็นประชาชนและนักเรียนในละแวกใกล้เคียง ซึ่งดูยังไงจำนวนก็เบาบางกว่าที่ครั้งอย่างเห็นได้ชัด ขณะที่ “น้องดิน” ที่ติดสอยห้อยตามผมก็ยังอดที่จะเปรยออกมาไม่ได้ว่า “ปีนี้มีคนมาเวียนเทียนกันน้อยมาก” </p><p> </p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">เรื่องของศรัทธาอาจไม่จำเป็นต้องชี้วัดกันด้วย “จำนวน” เสมอไป.. นั่นคือสิ่งที่ผมพร่ำพูดกับตนเอง </p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">
</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">ตลอดเส้นทางของการเดินทาง ผมมีความสุขกับการเก็บเกี่ยวความสุขจากภาพของท้องทุ่งตามรายทาง หลายแห่งผู้คนยังคงตั้งหน้าตั้งตาปักดำอย่างไม่ย่อท้อ เพราะประสบการณ์ชีวิตที่เกิดจากการเรียนรู้จากผืนดินที่เป็นเสมือนครูเฝ้าบอกเตือนให้รู้ว่ากำลังเข้าสู่ช่วงแห่งมหกรรมของฤดูฝน -</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">ตลอดเส้นทางเต็มไปด้วยผืนนาที่ต้นกล้าหลากอายุกำลังหยัดหยืนกายขึ้นทายท้าแดด ลม ฝนเพื่อการอยู่รอดและเติบใหญ่ไปสู่การเป็นทุ่งแห่งฝันอันเหลืองอร่าม, </p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">จะว่าไปแล้ว ยิ่งต้นกล้าเติบใหญ่และงอกงามเป็นต้นข้าวอันแข็งแกร่งมากเท่าไหร่ ดูเหมือนปากท้องของชาวนาก็ได้รับการการันตีว่าจะไม่แห้งโหยและอดอยากมากเท่านั้น …</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">
</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">ครั้นพอถึงอาณาบริเวณองค์พระธาตุ ผมก็พานพบเจอคนแก่เฒ่าจำนวนหนึ่งนุ่งขาวห่มขาวอยู่อย่างสงบและสมถะ ขณะที่ลานหญ้าอันเขียวงามก็กลายเป็นสนามแห่งจินตนาการให้บรรดาเด็ก ๆ วิ่งเล่นกันอย่างไม่รู้เหนื่อย บ้างก็ป่ายปีนต้นไม้อยู่อย่างสนุกสนาน</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p>ในทุกเทศกาลอันเกี่ยวเนื่องด้วยพระพุทธศาสนา, ผมมีความสุขและอิ่มใจเสมอเมื่อมีโอกาสได้มาเวียนเทียน ณ ที่แห่งนี้ ยิ่งเห็นลูกชายคนโตไม่เคยรู้สึกเบื่อหน่ายต่อการที่จะต้องมาเวียนเทียนเช่นนี้ หัวใจของผมก็ยิ่งเต็มล้นไปด้วยความสุขและความสบายใจ และเคยได้เอ่ยปากชวนพ่อกับแม่มาร่วมเวียนเทียนที่พระธาตุนาดูนร่วมกันอยู่บ่อยครั้ง แต่ท่านทั้งสองก็ปฏิเสธเรื่อยมา เพียงเพราะท่านทั้งสองก็ไม่อาจปล่อยวางจากหน้าที่ที่ต้องพาชาวบ้านทำโน่นทำนี่ในเทศกาลนี้เช่นกัน ! </p><p></p><p></p><p>ถึงแม้ว่าวันนี้จะเป็นอีกวันที่ผมสามารถบูรณาการเวลาแห่งการทำงานในหน้าที่ให้เป็นห้วงเวลาแห่งการพักผ่อนไปในตัวได้อย่างมีคุณภาพ แต่ท้ายที่สุด, ผมก็อดที่จะตั้งคำถามกับตัวเองอย่างเงียบ ๆ ไม่ได้ว่า ค่ำคืนนี้ บรรยากาศการเวียนเทียนที่วัดประจำหมู่บ้านเป็นเช่นไร, คึกครื้น หรือเงียบเหงาปานใดหนอ ? </p><p> </p><p> </p><p> </p><p>
</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">๐๑ : ๓๐ น.</p> <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">๒๙ กรกฎา ๕๐</p> <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">มหาสารคาม …</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p>
ต้อมจำไม่ได้ด้วยซ้ำไปว่าไปเวียนเทียนที่วัดครั้งสุดท้ายเมื่อไหร่ บางทีอดคิดไม่ได้ว่า ตัวเองช่างเป็นคนที่ไกลวัดเสียจริง แต่ก็มักจะคิดเข้าข้างตัวเองว่า หากเราคิดดี พูดดี ปฎิบัติดี เสียแล้ว .. วัดก็เป็นเพียงปัจจัยหนึ่งเท่านั้นเอง และต้อมเองก็เป็นคนที่อยู่ท่ามกลางคนเยอะ ๆ ไม่ได้เสียด้วย เพราะฉะนั้นส่วนมากกิจกรรมที่ต้องปฏิบัติร่วมกับคนหมู่มากจึงต้องงดไปโดยปริยาย
เห็นด้วยกับคุณพี่ศศินันท์นะคะ ว่า ศรัทธาไม่ได้วัดด้วยจำนวนเสมอไป หลายคนถูกชักชวนไปเพื่อเจอะเจอเพื่อนฝูงคนหมู่มาก หรือเพื่อไปดู คงมีเพียงจำนวนน้อยที่ไปเพราะแรงศรัทธาและเข้าใจถึงแก่น ถึงเหตุผลว่าทำไมถึงได้มีการเวียนเทียนเนื่องในโอกาสสำคัญทางพระพุทธศาสนา
ขออนุโมทนาบุญด้วยค่ะ
สวัสดีครับ
ผมรู้สึกขอบคุณน้ำใจของเขา .. แต่ก็มองกลับว่า เขาเองก็มีครอบครัวและครอบครัวก็รอพบหน้าพวกเขาเช่นกัน การหยุดติดต่อหลายวันเช่นนี้ญาติพี่น้องก็คงมาเยี่ยมยามถามข่าวกันอย่างพร้อมหน้าอยู่ไม่ใช่น้อย แต่วันหยุดที่มีงานราชการมาคั่นเวลาเช่นนี้ก็ทำให้ไปไหนมาไหนไม่สะดวกเท่าที่ควร
ผมชั่งใจว่าการกลับไปพักที่บ้านน่าจะทำให้ผมเกิดความรู้สึกที่ไม่สบายใจ จึงตัดสินใจที่จะอยู่ร่วมงานกับพวกเขา เพราะนั่นก็คือความสุข ความสบายใจของเราเช่นกัน ..
การเวียนเทียนต่างบ้านต่างถิ่นก็เป็นเสมือนการเวียนเทียนที่บ้านเกิดได้เหมือนกัน เพราะอย่างไรเสียก็อยู่ภายใต้บริบทของพระพุทธศาสนาเหมือนกัน
...
ขอบพระคุณครับ
สวัสดีครับ คุณต้อม
ผมเป็นอีกคนที่ไม่ค่อยชอบกิจกรรมที่สุงสิงกับคนหมู่มาก แต่กลับกลายเป็นว่า งาน หรือกิจกรรมที่กระทำอยู่นี้กลับผูกพันและสัมพันธ์กับผู้คนอย่างเลี่ยงไม่ได้
บางทีอดคิดไม่ได้ว่า ตัวเองช่างเป็นคนที่ไกลวัดเสียจริง แต่ก็มักจะคิดเข้าข้างตัวเองว่า หากเราคิดดี พูดดี ปฎิบัติดี เสียแล้ว .. วัดก็เป็นเพียงปัจจัยหนึ่งเท่านั้นเอง
จากถ้อยคำทั้งปวงข้างต้นนั้น - ผมเห็นด้วยและประทับใจในมุมมองและความเข้าใจต่อกระบวนการของการดำเนินชีวิตของคุณต้อมมาก เพราะได้สะท้อนถึงความเป็นแก่นสารของชีวิตที่ให้ความสำคัญต่อการจัดระเบียบชีวิตของตนเองโดยเน้นสู่เบื้องลึกมากกว่าเปลือกนอกของสังคม บางทีก็คล้ายกับว่า การตักบาตรในยามเช้าบนท้องถนนหน้าบ้านก็ได้บุญกุศลเท่าเทียมกับการไปตักบาตรที่วัด เพราะทั้งหมดนั้นสำคัญที่ "ใจ" ....
ขอบคุณครับ -